Λίγο πριν τον Μεγάλο Τελικό της φετινής Eurovision – Προγνωστικά, ανάλυση και… πόθοι

Η πιο αμφιλεγόμενη ίσως Διοργάνωση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Εurovision από το ξέσπασμα των πολεμικών συγκρούσεων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολήολοκληρώνεται. Η αποχώρηση πέντε ραδιοτηλεοπτικών φορέων, λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ, εν μέσω της συνεχιζόμενη έκρυθμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή, θα στοιχειώνει για πάντα την 70η έκδοση της Βιέννης. Και ίσως και την επόμενη ή ακόμα και τις επόμενες. Υπό από αυτές τις συνθήκες αναρωτιέμαι πόσο θα μπορούσε να αντέξει στο χρόνο το σλόγκαν, που εισήγαγε το BBC στον Διαγωνισμό του Λίβερπουλ το 2023 «United by Music» κι έκανε μόνιμο η EBU την επόμενη χρονιά. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσοι θεωρούν ότι Eurovision και πολιτική δεν έχουν καμία σχέση, κοροϊδεύουν εμάς και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ανάλυση από τον Άγι Μενούτη

Ο Διαγωνισμός «γεννήθηκε», λόγω της πολιτικής κατάστασης στην διχασμένη, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Ευρώπη. Στην πορεία υπήρξαν μεμονωμένα κρούσματα, που δεν ταρακούνησαν όσο θα έπρεπε τους εκάστοτε ιθύνοντες. Δυστυχώς όσο κλιμακώνεται η κρίση διεθνώς θα διογκώνεται το πρόβλημα και στον Διαγωνισμό. Εκτός εάν η EBU αποφασίσει να εξετάσει σφαιρικά το ζήτημα μαζί με όλα τα μέλη της, για να καταλήξουν σε μια λύση ικανή να αναδείξει την ενότητα που επικαλείται ο Διαγωνισμός προβλέποντας πιθανές μελλοντικές ανάλογες κρίσεις. 

Η φετινή Διοργάνωση είναι σίγουρα η πιο πολυσυζητημένη στην Ελλάδα και για έναν ακόμα λόγο. Για πρώτη φορά, μετά το 2005 η χώρα μας διεκδικεί με αξιώσεις τη δεύτερή νίκη στην ιστορία της. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό θα γινόταν με μια συμμετοχή με ρυθμό techno πασπαλισμένο με έθνικ. Πανέξυπνη στη δομή της και απόλυτα μελετημένη με έναν χαρισματικό καλλιτέχνη να την απογειώνει. Αν δεν ήταν ο Ακύλας, δε θα ήταν το ΦΕΡΤΟ, όπως το ξέρουμε. Το πολύχρωμο υπερθέαμα που είδαμε την Τρίτη θα το ξαναδούμε το Σάββατο. Τηρουμένων των αναλογιών της καυτής ατμόσφαιρας ενός Μεγάλου Τελικού και των δυνατοτήτων του Ακύλα θεωρώ ότι θα είναι καλύτερο. Η πεντάδα… το καλύτερο αποτέλεσμα για την Ελλάδα από το 2008… είναι εφικτή. Η νίκη στην τηλεψηφοφορία είναι δυνατή. Το μεγάλο ερώτημα για την υψηλότερη δυνατή θέση… γιατί όχι και την πρώτη… είναι η στάση, που θα κρατήσουν οι επιτροπές, ειδικά εκείνες του βορρά, όταν δύο… οι εξής τρεις… σκανδιναβικές είναι ανάμεσα στα φαβορί για το βραβείο. 

Το «καψουροτράγουδο» από την Φινλανδία, με το που κυκλοφόρησε, βρέθηκε στην κορυφή των προγνωστικών και των στοιχημάτων πριν ακόμα η χώρα το επιλέξει. Το «φλογοβόλο», το βρίσκω Νορβηγο-Σουηδία, που πατάει στο κλισέ με το βιολί. Αν και κυριαρχεί σε τουλάχιστον τρεις ακόμα φετινές γιουρο-συμμετοχές, η όλη ιστορία με τη δημοσιότητα που πήρε το ζήτημα της ειδικής άδειας που δόθηκε να ακουστεί ζωντανό, κ στη συνείδηση του κοινού να φαίνεται η μία και μοναδική συμμετοχή που χρησιμοποιεί το εν λόγω έγχορδο. Έχει όλα τα στοιχεία που αγαπούν οι επιτροπές… το ζήτημα είναι πόσες θα είναι αυτές φέτος. 

Η Δανία «προτού πάει σπίτι» κάνει ένα πέρασμα από το κλαμπ για να ξεδώσει, κι έπειτα… δεν πάει πουθενά. Παρά τις εξαιρετικές φωνητικές δυνατότητες του ερμηνευτή η χορευτική μελωδία πάει έως ένα σημείο… μάταια περιμένει ο τηλεθεατής να ανέβει παραπάνω. 

Η τρίτη σκανδιναβική, που αναμένεται να πάει πολύ καλά, δεν είναι άλλη από τη Σουηδία. H μαύρη χήρα δεν μπορεί να βγάλει από το «σύστημα της» τις αγαπούλες της, όμως κι εγώ δεν μπορώ να βγάλω από το δικό μου σύστημα την απογοήτευση που νιώθω να βλέπω την παγκόσμια υπερδύναμη στην παραγωγή διεθνών επιτυχιών να στέλνει συρραφή κομματιών από γνωστά χορευτικά σουξέ του παρελθόντος.

Απέναντι στα φαβορί από τον βορρά ορθώνουν το ανάστημά τους οι τρεις χώρες του νότου, που επιστρέφουν δυναμικά στον Διαγωνισμό. Πρώτη και καλύτερη, η γειτόνισσα Βουλγαρία, η οποία, μετά από τέσσερα χρόνια απουσίαςκάνει μια άψογη φωνητικά και σκηνοθετικά δυναμική «εξέγερσή», που μπορεί να την πάει πάρα πολύ ψηλά. Τρεις χρονιές απουσίασε η Ρουμανία, η οποία κατά πως φαίνεται δεν θα «πνιγεί» στον πάτο της κατάταξης με την οπερατική ροκιά της. Μετά από την περσινή της αποχώρηση και μάλιστα την τελευταία στιγμή, εν μέσω του εθνικού της τελικού, η Μολδαβία επιστρέφει κάνοντας σαματά με ένα ύμνο για την ίδια τη χώρα και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Πρόκειται για μια ακόμα, μετά την Ελλάδα, πολύχρωμη εμφάνιση επι σκηνής, που αναμένεται να εκτιμηθεί δεόντως από το τηλεοπτικό κοινό.

Δεόντως αναμένεται να εκτιμηθεί από τις επιτροπές η Γαλλία, η οποία φέτος ζητά την προσοχή μας. Δεν είμαι σίγουρος αν το οπερατικό και με βιολιά μελοδραμα, θα καταφέρει να αποσπάσει την απαραίτητη ψήφο του κοινού. 

Οι επιτροπές αναμένεται να ανταποκριθούν θετικότερα στο «σταυροδρόμι» με το κοινό στα εντυπωσιακά φωνητικά από την Τσεχία σε μια μπαλάντα καθαρά ερμηνείας. 

Την απαραίτητη ψήφο του κοινού δεν έχει καταφέρει να αποσπάσει, όσο θα έπρεπε, στις δέκα προηγούμενες συμμετοχές της η Αυστραλία. Ίσως η άψογη ερμηνεία σε μια πολύ κλισέ μπαλάντα με μια πολύ κλισέ εμφάνιση που παραπέμπει σε απονομή Όσκαρ περασμένων δεκαετιών  να παρασύρει τις επιτροπές. Ο τηλεθεατής; Θα βάλει μαύρα γυαλιά για κοιτάξει την εκτυφλωτική «έκλειψη», που θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε διαφήμιση σοκολάτας. 

Σε διαφήμιση ιταλικού καφέ θα μπορούσε να κάνει σουξέ η «Bella» από την Μάλτα, η οποία σχεδόν ανελλιπώς από το 1991 που επέστρεψε στον Διαγωνισμό ευνοείται περισσότεροι από τις επιτροπές.

Σε όλες τις «αγαπούλες», τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες και όχι μόνο, που στηρίζουν τη χώρα από την έναρξη του πολέμου, είναι αφιερωμένη η φετινή ενδιαφέρουσα τζαζ fusion μελωδία από την Ουκρανία, που συνοδεύεται από πολύ καλή ερμηνεία κι αναμένω να είναι στις θετικές εκπλήξεις της βραδιάς.

Θετική έκπληξη ήταν η πρόκριση της γειτονικής γκόσπελ-ραπ Πολωνίας με τα επίσης υπέροχα φωνητικά. Οι «προσευχές» όμως δεν φαίνεται να εισακουστούν για κάτι καλύτερο. 

Σε κάτι καλύτερο ελπίζει το κλισέ έπος την Κροατία, που κέρδισε τις εντυπώσεις στον Α’ Ημιτελικό. Η «Ανδρομέδα», παρά το δράμα που διηγείται, παρά το υπερβολικό δράμα επι σκηνής, που κάποια στιγμή οδηγεί το μυαλό του θεατή ακόμα και στην σταύρωση του Ιησού, δε με συγκινεί. 

Ούτε το «μέταλλο» με τα ουρλιαχτά τρόμου από την άσπονδη φίλη της Σερβία με συγκινεί. Δε βρίσκω καμία αυθεντικότητα, αλλά δε θα είναι έκπληξη,αν το τηλεοπτικό κοινό «σταθεί πλάι της».  

Βέβαιο ότι θα σταθούν στο πλάι του Ισραήλ οι εβραϊκές κοινότητες όλου του κόσμου για άλλη μια χρονιά από το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Για άλλη μια χρονιά διττό το νόημα. Γραμμένο από την περσινή εκπρόσωπο κι επιζήσασα της σφαγής στο ρέιβ πάρτι nova, η γαλλικού τύπου δυναμική μπαλάντα μπορεί απλά να αφηγείται την προσπάθεια της «Μισέλ» να βγει από μια τοξική σχέση ή μπορεί, σύμφωνα με πολλούς, τηνδοκιμασία μιας χώρας, που καταφέρνει να ξεπερνά εχθρότητα και δυσκολίες.  

Μήνυμα πολιτισμικής ενότητας προσπαθεί να μεταδώσει το αλά «funky town» ρετρο-συνθο-ποπ Ηνωμένο Βασίλειο, που μιλά ολίγον την γερμανική και μου αρέσει πολύ! Το στοίχημα  είναι να αρέσει και στο τηλεοπτικό κοινό, μήπως και ξεφύγει από τον μηδέν των δύο προηγούμενων διοργανώσεων.

Την πολύ καλή πορεία στις προηγούμενες διοργανώσεις θέλει να επαναλάβει η Ιταλία! Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θεατές και μέλη επιτροπών λένε «πάντα ναι» στις νοσταλγικές μπαλάντες. Και οι Έλληνες θα την εκτιμήσουν ιδιαιτέρως… Ο δικός μας Πασχάλης έχει πει με επιτυχία ανάλογες, πολύ καλύτερες τολμώ να πω.   

Η εκρηκτική φετινή Γερμανία, μπορεί να ανάβει «φωτιές» με τον έντονο αισθησιασμό επί σκηνής, αλλά οι έντονες  μνήμες που ξυπνά από αντίστοιχες καλύτερες προηγούμενες και πολύ επιτυχημένες συμμετοχές της Ισπανίας το 2022 και της Κύπρου το 2018, αναμένεται να την κρατήσουν μακριά από  την αριστερή πλευρά του βαθμολογικού πίνακα. 

Δεν ξέρω που βρήκαν έντονο τον αισθησιασμό οι ιθύνοντες της EBU ζητώντας αλλαγές στην εμφάνιση της Νορβηγίας. Όπως και να’χει η ποπ-ροκιά είναι γεμάτη ενέργεια και θεωρώ ότι θα πάει πολύ καλύτερα από ό,τι λένε τα προγνωστικά και τα στοιχήματα.

Το Βέλγιο «χορεύει και στον πάγο» ακόμα από τη χαρά του που, παρά τις προγνωστικά, κατάφερε να προκριθεί μετά από δύο χρόνια αποκλεισμών. Χαίρομαι κι εγώ μαζί του, που θα το ξαναδώ το Σάββατο.

Αντίθετα, εντελώς αδιάφορο με αφήνει η φετινή ρομποτική μπαλάντα από την Λιθουανία με την σινε-θρίλερ εμφάνιση. Όσο κι αν «ζητάει πολλά», δε περιμένω να πάρει ούτε λίγα. 

Η οικοδέσποινα Αυστρία δίνει «μαθήματα χορού» στην ηλεκτρο-ποπ με ολίγη techno. Μου αρέσει πολύ κι ελπίζω να ξεφύγει από την παράδοση, που θέλει τις συμμετοχές των διοργανωτών να καταλήγουν χαμηλά. 

Άφησα επίτηδες την Κύπρο να κλείσει ως «γκεστ σταρ» την ανάλυση μου. Η χαρισματική  Αντιγόνη, που κλέβει την παράσταση με την εκρηκτική της εμφάνιση, θεωρώ ότι μετά την πρόκριση που κατάφερε να πετύχει, θα είναι πιο χαλαρή στον Μεγάλο Τελικό. Θα το διασκεδάσει μαζί με όλο το ευρωπαϊκό και όχι μόνο κοινό, που θα μερακλώσει θέλοντας «τζάλλα, τζάλλα». Προσοχή τα πιάτα στο σπίτι! Σεβασμός στους γείτονες. 

Νότος ή Βορράς; Φρεσκάδα από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία ή ξαναζεσταμένο φαγητό από την Φινλανδία, τη Γαλλία και την Αυστραλία; Ή μήπως τελικά το Ισραήλ καταφέρει να το πάρει; Σε μια χρονιά που μερίδα των τηλεθεατών στρέφει το βλέμμα της αλλού, η EBU  οφείλει να κοιτάει όχι μόνο το δέντρο, την επόμενη διοργάνωση αλλά το δάσος, την ύπαρξη του ίδιου του Διαγωνισμού. Είναι κρίσιμης σημασίας πλέον το βραβείο να καταλήξει για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια σε τραγούδι που αγαπά ο κόσμος και μπορεί να το αναδείξει σε παγκόσμιο σουξέ αντί ενός που προτιμούν οι επιτροπές, το οποίο θα ξεχαστεί εντελώς μετα από μια εβδομάδα!!!!