«Ιστορίες του πάστορα Βογκ»: γράφει ο Δημήτρης Τσεκούρας

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Γιατί πάστορας; Και γιατί Βογκ;

Υπάρχει ένας Σουηδός μουσικός, ονόματι Simon Health, τον ανακάλυψα εντελώς τυχαία στο Youtube μια νύχτα πριν από δυόμισι περίπου χρόνια. Αν το βιβλίο ήταν μουσική, θα ήθελα πολύ να είναι οι μουσικές αυτού του τύπου: Dark ambient.

Οι Ιστορίες του πάστορα Βογκ ας πούμε ότι είναι κάποιες Ιστορίες, για την ακρίβεια κάποια κρίσιμα μέσα στον Χρόνο περιστατικά, δεκατριών διαφορετικών όντων. Κι αν εξαιρέσουμε την «απόκοσμη», κατά κάποιον τρόπο, περιρρέουσα ατμόσφαιρά τους, νομίζω ότι στον πυρήνα τους πρόκειται για Ιστορίες απολύτως ρεαλιστικές.

Η κηδεία, για παράδειγμα, μιας ερωμένης ή ενός εραστή, η συνειδητή φυγή από τον τόπο καταγωγής, τα φριχτά γιορτινά οικογενειακά τραπέζια, η στιγμή που νομίζουμε –ή νομίζουν οι άλλοι για εμάς– ότι μας έχει στρίψει, όλα αυτά είναι καταστάσεις που λίγο πολύ έχουμε βιώσει ή δεν είναι καθόλου απίθανο να βιώσουμε κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι. Παντού στον Κόσμο. Κι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που συνειδητά επέλεξα τα ονόματα, Προσώπων και Τόπων, να μην είναι αμιγώς ελληνικά. Αντιθέτως, να υπάρχουν και ξένα ονόματα <αλήθεια, πόσο γελοία λέξη είναι η λέξη «ξένα»!>, αλλά και ονόματα επινενοημένα, όπως η πόλη Μπρικ, ο κύριος Λορτ, ο Μέντη.

Μέσα στο βιβλίο υπάρχει και μια Ιστορία με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αυτή κι αν είναι ρεαλιστική Ιστορία! Αυτή η Ιστορία με ταλαιπώρησε πάρα πολύ, νομίζω πιο πολύ απ’ όλες. Είναι η δική μου, πολύ ακραία το ομολογώ, εκδοχή για το ποια Ευκαιρία χάθηκε εκείνο το Σαββατόδραδο στην Αθήνα αλλά, ίσως, και στην Ανθρωπότητα. Υπάρχει κι άλλη μία Ιστορία με μία οικογένεια πολύ «κανονική». Τον τελευταίο καιρό, άλλωστε, είναι πολύ της μόδας η λέξη Κανονικότητα.

Εννοείται ότι οι Ιστορίες διαβάζονται αυτόνομα. Αλλά εννοείται ότι υπάρχουν και σημεία περισσότερο ή λιγότερο εμφανή που τις συνδέουν.

Κι ο πάστορας Βογκ, ίσως πει κάποιος, πού «κολλάει» ο πάστορας Βογκ σε όλα αυτά;

Ο πάστορας Βογκ είναι Σταρ. Δεν εμφανίζεται και πολύ. Για να κυριολεκτούμε, εμφανίζεται μόνο στην Είσοδο και στην Έξοδο του βιβλίου. Σε αυτές τις σελίδες ο πάστορας είναι εντελώς μόνος του. Στην αρχή του βιβλίου πλένει τα χέρια του και στο τέλος του βιβλίου κυνηγάει ένα κόκκινο κουβάρι. Στις δεκατρείς όμως «κύριες» Ιστορίες του βιβλίου περνάει σχεδόν σαν Σκιά. Σαν να είναι ο πανταχού Παρών. Ή σαν να είναι ο τραγουδιστής που κάνει support σε συναυλίες άλλων. Ό,τι προτιμάτε παίρνετε.

Και για όσους με ρωτάνε, γιατί πάστορας και γιατί Βογκ, η απάντηση κατ’ αρχάς είναι γιατί έτσι και κατά δεύτερον ας πούμε γιατί μου αρέσει εξίσου πολύ τόσο η έννοια του Ποιμένα όσο και η έννοια της Ομορφιάς.

Λογοτεχνικά μιλώντας, όσο γερνάω στο σώμα και στη μορφή, σκέφτομαι ότι δεν θέλω καθόλου να σκέφτομαι πού ακριβώς πηγαίνω· είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα καθ’ ολοκληρίαν μάταιο –που θα πει αναπάντητο– ερώτημα από το οποίο, ωστόσο, δεν μπορώ να απαλλαγώ. Σχεδόν ντρέπομαι όταν βγαίνει ένα καινούργιο μου βιβλίο. Διαρκώς αμφιβάλλω. Διαρκώς με αμφισβητώ. Θυμάμαι ότι, όταν κάναμε μαζί με τον Νίκο Κατσιαούνη, τον εκδότη μου, την τελική επιλογή των Ιστοριών που θα συμπεριλαμβάνονταν στην τελική έκδοση, μετά ήμουν κυριολεκτικά κατάκοπος για ένα τριήμερο.

Και ζητώ ταπεινά συγγνώμη που καμιά Ιστορία με θέμα την καραντίνα δεν εμπεριέχεται στο βιβλίο.

Η Τέχνη θέλει απομάκρυνση.

Η τελευταία λέξη του βιβλίου είναι ίσως η πιο πολύσημη, η πιο δύσκολα ερμηνεύσιμη λέξη που υπάρχει.

Είναι η λέξη Δικαιοσύνη.

Δημήτρης Τσεκούρας

Ο Δημήτρης Τσεκούρας γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1967. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία και Γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Γράφει Πεζογραφία και Θέατρο. Ζει στην Αθήνα.

Οι Ιστορίες του πάστορα Βογκ κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Έρμα (σελ.: 224, τιμή: €12,78).

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ