O Ραφαέλε Βαλόνε (Rafaéle Valóne) στη διάρκεια της ζωής του έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό σαν ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και από τη δεκαετία του 1980 και της τηλεόρασης, με καλλιτεχνικό όνομα Ραφ Βαλόνε. Πριν μπει επαγγελματικά στον καλλιτεχνικό κλάδο, υπήρξε ποδοσφαιριστής, δημοσιογράφος, αλλά και αντιστασιακός στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.
Ήταν από τους Ιταλούς που εντάχθηκαν στην αντίσταση εναντίον των Γερανών, αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας του το 1943. Τότε οι Γερμανοί χώριζαν τους Ιταλούς στρατιώτες και αξιωματικούς, σε δύο κατηγορίες, αυτούς που θα συνέχιζαν τον πόλεμο μαζί τους και τους «άλλους» τους «προδότες» που άξιζε να εκτελεστούν.
Ο Βαλόνε ήταν ήδη στρατιώτης, συνεπώς οι επιλογές του ήταν συγκεκριμένες. Διάλεξε τη δύσκολη, που του επιφύλαξε ίσως και τον πιο δύσκολο «ρόλο» της ζωής του και μάλιστα χωρίς κασκαντέρ, όταν τον συνέλαβαν οι Γερμανοί. Ο «ρόλος» αυτός ήταν η απόδραση πριν τον στείλουν στη Γερμανία, κολυμπώντας με τα ρούχα στα παγωμένα νερά τη λίμνης του Κόμο, με τα SS να τον κυνηγούν και να τον πυροβολούν.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, ο Ραφαέλε Βαλόνε γεννήθηκε στην Τρόπεα (Βίμπο Βαλέντια) στις 17 Φεβρουαρίου 1916 και πέθανε στη Ρώμη στις 31 Οκτωβρίου 2002.
Όπως αναφέρει το ANPI (Associazione Nazionale Partigiani d’Italia): «Ως παιδί, οι γονείς του τον είχαν φέρει από την Καλαβρία στο Τορίνο και στην πρωτεύουσα του Πιεμόντε, ο Ραφ αποφοίτησε από τη Λογοτεχνία και τη Νομική, εναλλάσσοντας τις πανεπιστημιακές του σπουδές με το ποδόσφαιρο, μια δραστηριότητα στην οποία διέπρεψε, κερδίζοντας το Κύπελλο Ιταλίας τη σεζόν 1934-1935 με την Τορίνο»
Ο Βαλόνε μετά τις σπουδές του εντάχθηκε στο δικηγορικό γραφείο του πατέρα του, ενώ ως φοιτητής συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πανεπιστημίων το 1939 στη Βιέννη. Το 1941 αποχώρησε από το ποδόσφαιρο και μέχρι το τέλος της ζωής του υποστήριζε την ομάδα της Τορίνο.
Ακολούθως το ΑΝΡΙ τονίζει ότι: «Η ανακωχή βρήκε τον Βαλόνε να υπηρετεί στον στρατό στην Τορτόνα. Ο Ραφ, φίλος του Βιντσέντζο Τσιάφι (ενός λατινοαμερικανού μελετητή που ήταν επίσης ηγέτης της κίνησης «Δικαιοσύνη και Ελευθερία», Giustizia e Libertà), εντάχθηκε στην Αντίσταση. Λίγους μήνες αργότερα, όταν, κατόπιν οδηγιών του Τσιάφι, ήταν ήδη σε επαφή με τον κομμουνιστή Μπερνιέρι, συνελήφθη.
Φυλακισμένος στο Κόμο, ο Βαλόνε είχε προγραμματιστεί για απέλαση στη Γερμανία, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει κατά τη μεταφορά, πηδώντας πλήρως ντυμένος στα παγωμένα νερά της λίμνης.
Συνεχίζοντας το ANPI, επισημαίνει πως: «Στο Τορίνο, όπου κατάφερε να επιστρέψει, συνέχισε την προπαγανδιστική του δραστηριότητα εναντίον των Ναζί και των Φασιστών στις τάξεις του Κόμματος Δράσης. Πέρασε ένα διάλειμμα ανάμεσα στους παρτιζάνους του Langhe παρέα με τον Davide Lajolo, “Ulisse”.
Αργότερα, στο Τορίνο, άρχισε, με απόφαση του Lajolo (αν και δεν ήταν κομμουνιστής), να επιμελείται τις πολιτιστικές σελίδες του οργάνου του PCI. Ήταν ο Βαλόνε και ο Lajolo που δημοσίευσαν την ειδική έκδοση του “L’Unità” στο Τορίνο, ανακοινώνοντας τη νίκη επί του ναζισμού-φασισμού».
Επίσης έγινε επικεφαλής του τμήματος πολιτισμού της L’Unità, της τότε επίσημης εφημερίδας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, καθώς και κριτικός κινηματογράφου για την εφημερίδα του Τορίνου La Stampa.
Το 1949 ήταν το σημείο καμπής για τον Ραφ Βαλόνε (ο οποίος είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία του Γκοφρέντο Αλεσανδρίνι το 1942). Πρωταγωνιστώντας στην ταινία «Πικρό Ρύζι» του Τζουζέπε Ντε Σάντις, ο ηθοποιός έκτοτε έχει σημειώσει μια σειρά από κινηματογραφικές και θεατρικές επιτυχίες.
Πρωταγωνίστησε μαζί με τη Σοφία Λόρεν στην ταινία Two Women (1960) του Vittorio De Sica. Το 1962, κέρδισε το βραβείο David di Donatello για τον καλύτερο ηθοποιό στην ταινία Vu du pont (Μια θέα από τη γέφυρα) του Sidney Lumet.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1962 συμπρωταγωνίστησε με την Μελίνα Μερκούρη στην ταινία Φαίδρα του Ζυλ Ντασέν στο ρόλο ενός Έλληνα μεγαλοεφοπλιστή.
Η διεθνής αναγνώριση είχε ως αποτέλεσμα το 1994 επί προεδρίας της Ιταλικής Δημοκρατίας του Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο, να λάβει τον τίτλο του Ιππότη του Μεγαλόσταυρου Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Η δράση του Βαλόνε στα μαύρα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και η θαρραλέα επιλογή του να ενταχθεί στην αντίσταση και μάλιστα να γλιτώνει «με κινηματογραφικό τρόπο» τη ζωή του, δίνουν άλλη διάσταση και στις μετέπειτα επαγγελματικές του επιτυχίες, γιατί προήλθαν από έναν άνθρωπο που στα δύσκολα έδειξε ποιότητα και σε όποιο επίπεδο και αν δραστηριοποιήθηκε, δούλεψε σκληρά για να έχει αποτελέσματα.
Πολλά χρόνια μετά τουρίστες τον αναγνώρισαν και έσπευσαν να τον συγχαρούν, με τον ίδιο να νομίζει αρχικά ότι το κάνουν για κάποια ταινία που είχε παίξει, αλλά όπως του εξήγησαν το έκαναν για την απόδρασή του από τη φυλακή του Κόμο.
Επίσης μετά το θάνατό του οι οπαδοί της Τορίνο του απέτισαν τον ύστατο φόρο τιμής, πριν από έναν αγώνα Τορίνο-Μπρέσια στις αρχές Νοεμβρίου 2002.
Η Ιταλία δεν ήταν μόνο η χώρα που επιτέθηκε στην Ελλάδα, έχοντας στην ηγεσία της φασίστες και αποικιοκράτες, αλλά και η χώρα που στο εσωτερικό της είχε ανθρώπους σαν τον Βαλόνε που αντιστάθηκαν σε όλα αυτά και τους αξίζει η τιμή της ιστορίας.
Έρευνα: Νάσος Μπράτσος
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
