Για μια ανατρεπτική προεδρία έκανε λόγο ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο και Σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Σωτήρης Σέρμπος, αναφερόμενος στον Ντόναλντ Τραμπ, σημειώνοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής των τάσεων που ήδη διαφαίνονταν, καθώς είχαμε μεν μια διεθνή τάξη με κανόνες, ωστόσο αρκετά τραυματισμένη έως και υπονομευμένη πολλές φορές.
Εξηγώντας σε συνέντευξή του στο ΕΡΤnews Radio 105,8 και στην εκπομπή «Πρωινές Διαδρομές» με τον Βασίλη Αδαμόπουλο και την Μαρία Γεωργίου, γιατί τη Γροιλανδία, ανέφερε:
«Είναι ο ορυκτός πλούτος, είναι και οι σπάνιες γαίες, είναι περιβαλλοντικές ρυθμίσεις που ασφαλώς είναι περισσότερο αυστηρές σε επίπεδο ρυθμιστικού πλαισίου στη Δανία σε σχέση με το τι θα ήθελε ο Τραμπ στην Αμερική. Αλλά νομίζω το πιο απλό που θα μπορούσα να απαντήσω πάντα βάζοντας στην εξίσωση και το ψυχογράφημα του Τραμπ ή και την ίδια την κληρονομιά του και το τι θα ήθελε να αφήσει πίσω, δηλαδή μια Αμερική μεγαλύτερη, θα έλεγε κάποιος, γιατί το κάνει. Όσο μπορούμε να έχουμε κάποια πρότυπα διαπραγμάτευσης, είναι πολλές φορές προβλέψιμα απρόβλεπτος. Είναι απρόβλεπτος αλλά έχει μία προβλεψιμότητα ανάλογα με το ποιους θεωρεί αντιπάλους του. Δηλαδή, αλλιώς συμπεριφέρεται στην περίπτωση της Κίνας για παράδειγμα, αλλιώς στην περίπτωση της Ευρώπης που μας ενδιαφέρει σήμερα. Και γιατί; Γιατί πολύ απλά θεωρεί ότι μπορεί να το κάνει. Θεωρεί ότι μπορώ να κάνω την επίδειξη ισχύος απέναντι στους Ευρωπαίους, διότι οι Ευρωπαίοι έως τώρα, θεωρεί ο Τραμπ, ότι του έδειξαν ότι δεν έχουν αντίπαλο.
Η Ευρώπη, αν θέλουμε να είμαστε λίγο ειλικρινείς και ρεαλιστές και μελετώντας το πλαίσιο της εμπορικής συμφωνίας και μελετώντας το πώς αντιμετώπισαν τον Τραμπ είτε κατά μόνας σε επισκέψεις στο Λευκό Οίκο, δηλαδή όλο αυτό το να τον «χαϊδέψουμε», να τον «εξευμενίσουμε», να θρέφουμε το εγώ του, το υπερεγώ του και πάει λέγοντας, οδήγησαν τον Τραμπ στην πρόβλεψη ότι υποχωρούν στο τέλος».
Ως προς τα οικονομικά αντίμετρα στα οποία αναφέρονται οι Ευρωπαίοι, σχολίασε ως εξής:
«Θα έχει ενδιαφέρον αν στην περίπτωση αυτή η Ευρώπη θα σηκώσει το χαρτί. Δεν το σήκωσε στο πλαίσιο της εμπορικής συμφωνίας, όπως δεν το σήκωσαν και οι Ιάπωνες. Θα μπορούσε η Ευρώπη να πει, εγώ το σηκώνω το χαρτί, υπάρχουν κάποιες εναλλακτικές, θέλω μια άλλου τύπου διαπραγμάτευση. Δεν έγινε. Και αυτό άφησε ένα προηγούμενο.
Το σημειώνω πολύ χαρακτηριστικά, γιατί κάνοντας μια προσπάθεια να μπω στο μυαλό του Τραμπ, θα έλεγα ότι βλέπει ότι, εδώ δεν έχω αντίπαλο και μπορώ με την επίδειξη ισχύος απέναντι στους Ευρωπαίους βάζω και μια άλλη παράμετρο, σωστά μιλάμε για τα οικονομικά, αλλά για τον Τραμπ πάντα έβλεπε και το γεγονός ότι η Ευρώπη τον έχει ανάγκη διότι είναι ανοιχτό το μέτωπο με την Ουκρανία, που και εκεί έχει μια διαφορετική προσέγγιση ο Αμερικανός πρόεδρος, οπότε σου λέει η Ευρώπη είναι ευάλωτη.
Για μένα αυτή τη στιγμή το κλειδί αυτής της ιστορίας είναι αν και κατά πόσο ο Τράμπ θα επιμείνει έως τέλους. Δεν νομίζω ότι το σενάριο του να δούμε μία κατάληψη της Γροιλανδίας με αποβάσεις στρατιωτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και το τι αυτό θα συνεπάγονταν. Προσπαθεί απλώς μέσω της καταναγκαστικής διπλωματίας την οποία έχει πολλούς τρόπους και οικονομικούς και πολιτικο-στρατιωτικούς να σφίξει την πίεση γύρω από τους Ευρωπαίους και λέω Ευρωπαίους και όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί στις περιοχές της Γροιλανδίας εμπλέκεται και το Ηνωμένο Βασίλειο, εμπλέκεται και η Νορβηγία, έστειλε επιστολή στο Νορβηγό πρωθυπουργό, συνέδεσε και το Νόμπελ με τη Γροιλανδία και όλα αυτά.
Θεωρεί πέρα από τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας, που το τονίζω λίγο, γιατί είναι καλό λίγο αργότερα να περάσουμε και στο τι προηγούμενο δημιουργούν αυτά και σε θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως τα ελληνοτουρκικά. Δηλαδή το να επικαλεστώ εγώ ένα θέμα εθνικής ασφάλειας μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Προφανώς ο Τραμπ θέλει να μπλοκάρει τρίτες χώρες. Προφανώς θέλει να ελέγξει κρίσιμα περάσματα, λαμβάνοντας υπόψη και το λιώσιμο των πάγων, με Ρωσία και Κίνα.
Άρα, για μένα το ζητούμενο είναι εάν και κατά πόσο θα καταφέρει να πάρει αυτό που θέλει όχι με το χειρότερο σενάριο και τη χειρότερη εκδοχή, που νομίζω θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αν μπορεί με μια σειρά συμφωνιών, να φτάσει σε όλα αυτά που θέλει δια της διπλωματικής οδού, δηλαδή εξαντλώντας όλη αυτή την πίεση, τον εκφοβισμό, την καταναγκαστική διπλωματία εκτός αν η Ευρώπη επιλέξει ένα άλλο μονοπάτι. Θα το δούμε και αυτό.
Έχει ενδιαφέρον αν στο Νταβός που ξεκινάει σήμερα, που θα πάει και ο Τραμπ με τη μεγαλύτερη αποστολή έως τώρα, αν θα έχει κάποιες συζητήσεις με Ευρωπαίους αξιωματούχους που θα προσπαθήσουν να βρουν έναν άλλο τρόπο.
Οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών επιβεβαιώνουν αυτό που είπα έως τώρα. Ουσιαστικά τι σου λέει; Μας έχετε ανάγκη, είναι δυσάρεστο όλο αυτό για εσάς, αλλά δεν έχετε επιλογές, στο τέλος θα βρεθεί ένας τρόπος να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Λυπάμαι που μιλάω με αυτόν τον τρόπο, ειδικά όταν μιλάμε για την περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά αυτή είναι η κατάσταση και η Ευρώπη εδώ πέρα, χωρίς να θέλω να πω ότι ήταν εύκολη μια διαφορετικού τύπου διαπραγμάτευση, υπήρχαν επιλογές, δεν τις επέλεξε. Οπότε εδώ πέρα έχεις κλειδώσει στον Τραμπ μια τέτοια προσέγγιση. (…)
Η Ευρώπη στο τέλος υποχώρησε και προσπάθησε να τον εξευμενίσει με άλλα θέματα. Θα πάρω πολύ αμερικανικό LNG, θα κάνω ό,τι πρέπει για την άμυνα μου, αλλά θα πληρώνω και την Αμερική για να με καλύπτει στο ενδιάμεσο με τον τρόπο που θα δούμε πως θα με καλύπτει.
Ερωτηθείς πώς εκτιμά την εξέλιξη στο μέτωπο αυτό, ο κ. Σέρμπος ανέφερε «βλέπω ότι θα εξαντληθούν οι προσπάθειες, τουλάχιστον από την αμερικανική διοίκηση να πάρει αυτό που θέλει μέσω συμφωνιών. Αν φτάσουμε σε ένα σημείο, οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρησιμοποιήσουν σκληρή ισχύ πέρα για πέρα, ότι θα ήταν, ένας ευτελισμός και για τις ίδιες να φτάσει σε αυτή την περίπτωση, χωρίς να υποτιμώ το γεγονός ότι η επίδειξη ισχύος που γίνεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει τη λογική της, καταλαβαίνουμε τη στρατηγική που έχει για την ηγεμονική της επιβίωση στο πλαίσιο του ανταγωνισμού αργότερα με την Κίνα και όλα αυτά που κάνει στο αμερικανικό ημισφαίριο αλλά αν δείτε την ιστορία θα σας έλεγα ότι όταν αρνήθηκε κάποια από τα επιπλέον καθήκοντα που έχει αναλάβει ως ηγεμονική δύναμη, όλο αυτό αργότερα, μεσοπρόθεσμα θα κλονίσει και το ίδιο το σύστημα που εσύ έφτιαξες.
Εμένα όμως ως Ελλάδα με ενδιαφέρει και τι προηγούμενο δημιουργούν τα όσα βλέπουμε. Το οποίο μπορεί από μία αμερικανική οπτική να λένε και υπάρχει και ένας εκ των αρχιτεκτόνων, ο Elbridge Colby ο αρμόδιος υφυπουργός, να το κρατήσετε αυτό το όνομα, είχε πάντοτε πολύ σημαντικό αποτύπωμα στη στρατηγική εθνικής ασφάλειας ότι ναι, εγώ θα έχω μία σφαίρα επιρροής εδώ και θωρακίζω το δικό μου το μαγαζί για να ανταγωνιστώ την Κίνα όπως πρέπει. Δεν αναγνωρίζω σφαίρες επιρροής πχ στην Κίνα, σας λέω ένα παράδειγμα στην Ασία, αλλά δεν ξέρουμε πώς αυτό θα ερμηνευθεί από κεντρικές μεσαίες δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία, η πίσω αυλή τους, η γειτονιά τους ή το να επικαλείται κάποιος ζήτημα εθνικής ασφάλειας μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Τώρα φέρνω λίγο τα ελληνοτουρκικά. Δεν μιλάω τώρα για αύριο, μεθαύριο. Προσέξτε, δεν μιλάω δημοσιογραφικά, μιλάω υπό τη σκοπιά της ανάλυσης. Τι τάσεις βλέπουμε να δημιουργούνται; Δηλαδή, αυτό σας λέω δηλαδή είχε μια διεθνή τάξη με κανόνες, αρκετά τραυματισμένη, αλλά βλέπετε πώς μπορούμε να περάσουμε σε μία συνθήκη όπου ναι, μπορώ να το κάνω αυτό επειδή εγώ είμαι ο δυνατός».
«Από κει και πέρα, αν φτάσουμε σε μια συμφωνία, εγώ αυτό που θέλω να πω πάντοτε για την Ελλάδα και με το βλέμμα στραμμένο στα δικά μας ζητήματα, είναι ότι μπορεί εγώ να σας λέω, με ενδιαφέρει η κυριαρχία, αλλά μπορεί στο τέλος να εξασφαλιστεί αυτό που θέλω, με μία σειρά από «συμφωνίες» παρόλο που η κυριαρχία μπορεί στα χαρτιά να φαίνεται να φαίνεται να φαίνεται διαφορετική.
Δηλαδή φανταστείτε για παράδειγμα, θα μπορούσε αργότερα η Τουρκία να επικαλεστεί, το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης αποτελεί ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας για μένα; Δεν το λέω για να τρομάξουμε αλλά είναι στο πλαίσιο των πολλαπλών σεναρίων που μελετάμε και έχασε μια ευκαιρία η Ευρώπη να φτιάξει και το δικό της μέτωπο απέναντι στην Αμερική, ίσως μαζί με την Ιαπωνία. Δεν προκρίθηκε αυτή η συνταγή, οπότε τώρα είναι πολύ νομίζω πιο δύσκολο να ανατραπεί όλο αυτό από τη νέα αμερικανική διοίκηση αλλά κυρίως αυτή είναι η λογική. Δηλαδή μας μέτρησε ως τώρα, θεώρησε ότι είμαστε αδύναμοι. Μετράει πολύ και το ουκρανικό, το τονίζω αυτό. Δηλαδή αν υποθετικά η Ευρώπη δεν είχε τον παράγοντα Ρωσία, πιθανολογώ ότι θα βλέπατε μια διαφορετική αντίδραση των Ευρωπαίων τους μήνες που προηγήθηκαν.
Δηλαδή, απλώς αν σπάσουμε και ειλικρινά το απεύχομαι αυτό, στο σπάσιμο της δυτικής συμμαχίας με επίκεντρο τη Γροιλανδία, αντιλαμβάνεστε ότι για το Κρεμλίνο θα ήταν μια μεγάλη νίκη. Δηλαδή, αν υπάρχει ένας διακαής στόχος της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής είναι να σπάσει τη δυτική συμμαχία και όλο αυτό το προηγούμενο, επαναλαμβάνω, που δημιουργεί και σε άλλες δυνάμεις που θέλουν να αναθεωρήσουν στη γειτονιά τους, τους θεμελιώδεις κανόνες του παιχνιδιού. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνουμε συχνά πυκνά και στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες, το τελευταίο διάστημα με τον Τραμπ, επαναλαμβάνω σε επιταχυντή να λειτουργεί, ότι είναι η ίδια η ισχύς και η σκληρή ισχύς που έρχεται ουσιαστικά να θωρακίσει τη νομιμότητα ειδικά για χώρες, απλώς όλο αυτό που συμβαίνει αυτή η μεγάλη εικόνα θέλει πάρα πολύ προσεκτική πλέον αξιολόγηση, προσοχή και ανάλυση και από την από την Αθήνα, με το βλέμμα στραμμένο στη γειτονιά μας, στα χρόνια που έρχονται» ανέφερε καταλήγοντας.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
