Η «χρυσή τομή» στη μελέτη: Πόσο και πώς πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας;

Λίγο περισσότερο από έναν μήνα από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, το αιώνιο δίλημμα των γονιών επανέρχεται στο προσκήνιο: Πόσο πρέπει τελικά να εμπλεκόμαστε στη μελέτη των παιδιών μας και πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην ουσιαστική βοήθεια και την υπερπροστασία;

Με αφορμή αυτό το ζήτημα, η φιλόλογος, ειδικευμένη στην ειδική αγωγή και συγγραφέας, Ασπασία Καρίπη, μίλησε στην ΕΡΤ Βόλου για το πώς η μάθηση μπορεί να μετατραπεί σε μια δημιουργική και ευχάριστη διαδικασία, δίνοντας έμφαση στον καθοριστικό ρόλο της γονεϊκής στάσης.​

Το δίκοπο μαχαίρι της γονεϊκής βοήθειας​

Όπως επισημαίνει η κυρία Καρίπη, ο υπερπροστατευτικός έλεγχος –όταν ο γονιός βρίσκεται διαρκώς «πάνω» από το παιδί– οδηγεί συχνά σε κόντρες και αποξένωση. Από την άλλη, η πλήρης απεμπλοκή, ειδικά στις μικρές ηλικίες, αφήνει το παιδί να αισθάνεται χαμένο.​

«Ο ρόλος του γονέα δεν είναι απαραίτητα να στείλει το παιδί διαβασμένο στο σχολείο, αλλά να το βοηθήσει να αγαπήσει το σχολείο χωρίς πίεση», τονίζει, προσθέτοντας ότι από την τρίτη ή τετάρτη δημοτικού τα παιδιά μπορούν σταδιακά να αρχίσουν να αυτονομούνται, ανάλογα με τον προσωπικό τους ρυθμό.​

​Η κ. Ασπασία Καρίπη

Πώς διαμορφώνεται μια ήρεμη και αποδοτική σχολική ρουτίνα​

Για την αποφυγή των καθημερινών συγκρούσεων στο σπίτι, η κυρία Καρίπη υπογραμμίζει ότι οι γονείς οφείλουν να κατανοήσουν τη φυσιολογία της παιδικής ηλικίας. Όπως εξηγεί, ένα παιδί που επιστρέφει από το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί σαν αυτοματοποιημένο ρομπότ και χρειάζεται απαραίτητα χρόνο αποσυμπίεσης και ξεκούρασης προτού καθίσει ξανά στο γραφείο του.​

Παράλληλα, στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία που έχει να διακρίνει ο γονιός τη διαφορά ανάμεσα στο «δεν θέλω» και το «δεν μπορώ». Όπως σημειώνει, πίσω από την άρνηση ενός μαθητή να διαβάσει δεν κρύβεται πάντα η τεμπελιά, αλλά συχνά κάποια μαθησιακή δυσκολία ή ένα συναισθηματικό εμπόδιο που του δημιουργεί ανασφάλεια. Για το λόγο αυτό, προτρέπει τους γονείς να αφιερώνουν χρόνο στην ουσιαστική επικοινωνία και να παρατηρούν τη συμπεριφορά του παιδιού ακόμη και μέσα από το καθημερινό παιχνίδι ή τις δουλειές του σπιτιού.​

Στις περιπτώσεις όπου εντοπίζονται ενδείξεις μαθησιακών δυσκολιών, η κυρία Καρίπη συμβουλεύει τους γονείς να απευθύνονται αρχικά στον εκπαιδευτικό της τάξης και στη συνέχεια σε εξειδικευμένους επαγγελματίες της ειδικής αγωγής. Όπως τόνισε η ίδια, το πιο καθοριστικό αλλά και δύσκολο βήμα σε αυτή τη διαδικασία παραμένει η έγκαιρη αποδοχή του προβλήματος από την ίδια την οικογένεια, ώστε να παρασχεθεί στα παιδιά η κατάλληλη στήριξη χωρίς καθυστερήσεις.​