Ξεκίνησε ως ένα εύθραυστο, προσωπικό animation project και εξελίχθηκε σε διεθνή κινηματογραφική εμπειρία, με την υποστήριξη της Natalie Portman στην παραγωγή και μια πορεία που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.
Το Arco δεν είναι απλώς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας· είναι μια ιστορία για το μέλλον, την ενσυναίσθηση και τη δύναμη της φαντασίας, μια ταινία που μιλά με ειλικρίνεια τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Με αφορμή την ελληνική της κυκλοφορία, συναντήσαμε τον δημιουργό της, Ugo Bienvenu, για μια εκ βαθέων συζήτηση γύρω από τα Όσκαρ, τις επιρροές του, τη σχέση μας με τα ρομπότ και, τελικά, το τι σημαίνει να παραμένεις άνθρωπος.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Καταρχάς συγχαρητήρια για την υπέροχη ταινία και για όλα τα βραβεία που έχει ήδη λάβει […]. Πώς νιώθεις γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια σχετικά μικρή παραγωγή, με πολύ χαμηλότερο budget από τα μεγάλα στούντιο, και παρ’ όλα αυτά έφτασε τόσο μακριά;
Ουγκό Μπιενβενού: Δεν ποντάρω στα θαύματα. Ποντάρω στις πιθανότητες. Φυσικά θα ήταν υπέροχο (να κερδίσει Όσκαρ). Αλλά ακόμη κι έτσι, το ταξίδι μέχρι εδώ είναι ήδη κάτι πολύ όμορφο. Και, μεταξύ μας, το αγαλματίδιο είναι και βαρύ· δεν ξέρω αν θα το άντεχα! (γέλια)
Α.Ρ.Λ.: Είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε τη Νάταλι Πόρτμαν συνεχώς δίπλα σου, όχι απλώς να στηρίζει την ταινία αλλά να την αγκαλιάζει πραγματικά. Γιατί πιστεύεις ότι συνδέθηκε τόσο έντονα με το πρότζεκτ από την αρχή;
Ο.Μ.: Όταν μπήκε στο project, δεν υπήρχε ολοκληρωμένη ταινία. Υπήρχαν ιδέες και σκίτσα. Εκείνη είδε ένα animatic, ασπρόμαυρο, αλλά πολύ καθαρό συναισθηματικά. Μπορούσες να νιώσεις την ταινία. Νομίζω ότι τόσο εκείνη όσο και η Σοφί ερωτεύτηκαν την ιδέα… όπως κι εμείς.
Δεν είχε να κάνει με τεχνικά θέματα. Είχε να κάνει με τον πυρήνα της ιστορίας, με την ευθραυστότητά της. Και βοήθησαν πραγματικά να προστατευτεί αυτός ο πυρήνας. Τους ευχαριστώ βαθιά γι’ αυτό.
Α.Ρ.Λ.: Ίσως χαζή ερώτηση, αλλά όταν είδα την κάπα του κεντρικού ήρωα, μου θύμισε λίγο το Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat.
Ο.Μ.: Δεν το ήξερα αυτό! Για μένα, το Arco είναι ένα μείγμα ασυνείδητων μορφών: σαν τον Πίτερ Παν, τον Πιερό της commedia dell’arte, τον Μικρό Πρίγκιπα. Είναι καθαρές, παιδικές φιγούρες. Μερικές φορές νιώθω ότι είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Πίτερ Παν, έρχεται από έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.
Α.Ρ.Λ.: Είναι ενδιαφέρον ότι μιλάτε για δύο διαφορετικά μέλλοντα. [Όχι για το παρόν ή το παρελθόν]. Πιστεύεις ότι έτσι θα εξελιχθεί και η κοινωνία μας;
Ο.Μ.: Ελπίζω ότι θα χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας… και για εμάς.
Οι ταινίες που αγαπούσα μικρός ήταν εκείνες που δεν μου έλεγαν ψέματα. Με κοιτούσαν στα μάτια και μου έλεγαν: «Η ζωή δεν είναι εύκολη. Θα περάσεις δύσκολα. Αλλά είσαι προετοιμασμένος».
Για μένα η μυθοπλασία λειτουργεί σαν προπόνηση συναισθημάτων. Εκπαιδεύει τους «μύες» μας, ώστε όταν έρθουν δύσκολες στιγμές, να μη διαλυθούμε.
Ήθελα να πω στα παιδιά: αυτός είναι ο κόσμος μας. Τον έκανα λίγο πιο μεγάλο, λίγο πιο έντονο, αλλά όλα υπάρχουν ήδη σε εμβρυακή μορφή. Δεν πρέπει να λέμε ψέματα. Ο κόσμος είναι σύνθετος και συχνά σκληρός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι καλύτερο. Αν εμπιστευτούμε όχι μόνο τους αριθμούς, αλλά και την ψυχή μας, τη διαίσθηση, τα συναισθήματα, τη φιλία και την αγάπη.
Α.Ρ.Λ.: Έχεις αναφέρει πολλές κινηματογραφικές και λογοτεχνικές επιρροές στο έργο σας. Υπάρχει κάποια ταινία από την εποχή των video clubs που σου άλλαξε τη ζωή;
Ο.Μ.: Είναι πάρα πολλές. Και όχι μόνο ταινίες… τα βιβλία με επηρέασαν ίσως ακόμη περισσότερο.
Αγαπώ το Jumanji, τον χαρακτήρα του Άλαν Πάρις, το Casper, το Rear Window, το India Song, το Last Year in Marienbad, το Bridget Jones, το When Harry Met Sally, το Stand by Me. Και φυσικά τις ταινίες της Disney και του Miyazaki. Δεν μπορώ να διαλέξω μία.
Α.Ρ.Λ.: Κάτι που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν ότι έκλαψα περισσότερο για ένα ρομπότ (σ.σ. που παθαίνει κάτι στην ταινία) παρά για τους ανθρώπινους χαρακτήρες. Πώς βλέπεις αυτή την «ανθρωποποίηση» των ρομπότ;
Ο.Μ.: Έχουμε αυτή τη φοβερή ικανότητα ως άνθρωποι: μπορούμε να δώσουμε συναίσθημα ακόμα και σε μια πέτρα. Γι’ αυτό το Toy Story είναι τόσο συγκινητικό. Είναι ένα είδος υπερδύναμης: η ενσυναίσθηση.
Η δική μου υπερδύναμη είναι η φαντασία. Και το να λες ιστορίες είναι τρόπος να το δείχνεις αυτό. Γι’ αυτό σχεδιάζω συνέχεια. Θέλω να θυμίζω τι μας κάνει ανθρώπους, ειδικά σε εποχές που η ανθρωπιά μας μοιάζει να μετατοπίζεται.
Α.Ρ.Λ.: Είδα την ταινία τόσο στα γαλλικά όσο και μεταγλωττισμένη στα αγγλικά, και μου δημιούργησε τελείως διαφορετικά συναισθήματα. Πώς νιώθεις γνωρίζοντας ότι θα μεταγλωττιστεί σε τόσες γλώσσες;
Ο.Μ.: Κάθε κουλτούρα είναι διαφορετική. Στην αγγλική εκδοχή, για παράδειγμα, ήθελα περισσότερη ενέργεια. Είχαμε εξαιρετικούς ηθοποιούς και δεν ήθελα να τους περιορίσω. Δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε αντιγραφή. Θέλαμε να κρατήσουμε την ουσία της ταινίας, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. Αν ο πυρήνας παραμένει, τότε όλα είναι καλά.
Φεύγοντας από τη συζήτηση με τον Ουγκό Μπιενβενού, κρατάς μια απλή αλλά δυνατή σκέψη: όσο σκληρός κι αν είναι ο κόσμος, η φαντασία, η ενσυναίσθηση και οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν ακόμα να μας οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο.
Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το Arco: μια υπενθύμιση ότι μέσα μας υπάρχει πάντα ένα παιδί… αρκεί να του επιτρέψουμε να μιλήσει.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
