Χάνονται σιγά σιγά τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς και μαζί τους χάνεται και το κουβεντολόι. Οι σχέσεις που χτίζονταν σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Δεν υπάρχει πια ο μπακάλης που ήξερε τι τυρί τρώμε, ο περιπτεράς που γνώριζε τι ομάδα είμαστε, ο φούρναρης που θυμόταν τι ψωμί παίρνουμε. Οι αγορές μας έγιναν γρήγορες, απρόσωπες και κυρίως σιωπηλές. Περνάμε από αυτόματα μηχανήματα πληρωμής, παραγγέλνουμε από εφαρμογές. Μιλάμε περισσότερο με οθόνες παρά με ανθρώπους
Μαζί με τα μικρομάγαζα έχει χαθεί ανεπιστρεπτί και ένα κομμάτι κοινωνικής σύνδεσης. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε με έναν συνάδελφο στην καφετιέρα, με έναν άγνωστο σε μια εκδήλωση ή με έναν γείτονα στο ασανσέρ. Και όχι μόνο αυτό. Είναι σαν να μην ξέρουμε πια πώς να μιλάμε ο ένας στον άλλον. Σαν να έχουμε ξεχάσει την ευγένεια, τη διακριτικότητα, τον σεβασμό. Το ενδιαφέρον για τον άλλον.
Η μικρή καθημερινή κουβέντα είναι μια πνοή ανθρωπιάς, μια ηθική θαλπωρή, πολύτιμη μέσα στη βαριά ατμόσφαιρα της εποχής μας.
«Τι κάνεις;», «Πώς τα πας με την κίνηση;» «Τι καιρός κι αυτός…». Σας φαίνονται ασήμαντες αυτές οι καθημερινές κουβέντες;
Κι όμως, δεν είναι.
Μικρές ενέσεις κοινωνικής σύνδεσης
Σε τρεις χώρες, Σιγκαπούρη, ΗΠΑ, Γαλλία και με τη συμμετοχή περίπου 1.800 ανθρώπων, έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Personality and Social Psychology κατέληξε σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα. Οι άνθρωποι βρίσκουν τελικά αξία στις καθημερινές συζητήσεις παρότι περίμεναν ότι θα ήταν βαρετές.
Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν αρχικά να προβλέψουν πόσο θα τους ενδιέφερε μια συζήτηση γύρω από θέματα που οι ίδιοι θεωρούσαν αδιάφορα ή βαρετά. Ανάμεσά τους ήταν ο Α’ και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα βιβλία ιστορίας, το χρηματιστήριο, οι γάτες, η διατροφή χωρίς ζωικά προϊόντα, τα μαθηματικά, τα κρεμμύδια ή τα Pokémon.
Στη συνέχεια, έκαναν πραγματικές συζητήσεις είτε με φίλους είτε με αγνώστους, διά ζώσης ή διαδικτυακά. Όταν οι ερευνητές τούς ρώτησαν πώς ένιωσαν μετά το τέλος των συνομιλιών, οι περισσότεροι παραδέχθηκαν ότι τις απόλαυσαν πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμεναν. Οι καθημερινές συζητήσεις ήταν ευχάριστες και ουσιαστικές.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή όπου η μοναξιά αυξάνεται, σε όλο τον κόσμο. Άνθρωποι που νιώθουν κοινωνικά απομονωμένοι συχνά αποφεύγουν τις μικρές συζητήσεις επειδή θεωρούν εκ των προτέρων ότι δεν έχουν νόημα ή ότι θα είναι άβολες. Κι όμως, τελικά αυτές οι σύντομες επαφές μπορεί να λειτουργούν σαν μικρές «ενέσεις» κοινωνικής σύνδεσης μέσα στην ημέρα.
Μην σνομπάρετε μια μικρή κουβέντα
Όπως γράφει η Μπιντίσα (Bidisha) στον Guardian: «Μέσα από μια μικρή καθημερινή κουβέντα είναι σαν να μπαλώνουμε, βελονιά βελονιά, λέξη τη λέξη, έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη διαλυθεί: από την οργή, την παρανοϊκή καχυποψία, τον φόβο, την απέχθεια και τη μουδιασμένη παραίτηση.»
Εννοείται βέβαια ότι η κουβέντα μας δεν πρέπει να πιέζει τον άλλον να μιλήσει. Ούτε να τον μετατρέπει σε κάτι πάνω στο οποίο ακουμπάμε τη μοναξιά μας. Χρειάζεται μέτρο, διακριτικότητα και μια αίσθηση του πότε ο άλλος άνθρωπος θέλει πραγματικά να επικοινωνήσει.
«Να είστε σύντομοι, ειλικρινείς και ουδέτεροι. Μην κάνετε παράξενες ερωτήσεις», γράφει η αρθρογράφος του Guardian.
«Η τέχνη του ομιλείν είναι ταλέντο», αναφέρει ο Κώστας Ζουμπουλίδης στο βιβλίο του «Σαβουάρ Βίβρ», από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας.
Δεν χρειάζεται, εάν κάποιος μάς χαιρετήσει και μας ρωτήσει εάν είμαστε καλά, να τον κάνουμε να το μετανιώσει. Δεν είναι ανάγκη να του δώσουμε αναλυτικό δελτίο υγείας και οικογενειακής κατάστασης, με ατέλειωτες λεπτομέρειες για τα βάσανά μας.
Γιατί η μικρή κουβέντα, λειτουργεί μόνο όταν παραμένει αυτό ακριβώς που είναι: μια μικρή ανθρώπινη γέφυρα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Όχι μια εισβολή. Όχι μια ανάκριση. Όχι μια προσπάθεια να καλύψουμε με λόγια ένα δικό μας, βαθύτερο, κενό.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
