Τεχνητή νοημοσύνη στο σχολείο: έκθεση του Brookings προειδοποιεί για τους κινδύνους

Καθώς το ευρύ κοινό εξοικειώνεται με την παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη, η εκπαιδευτική κοινότητα διεθνώς βρίσκεται σε μια διαρκή αντιπαράθεση γύρω από τις υποσχέσεις και τους κινδύνους της. Αντί να περιμένει μια δεκαετία για να αποτιμήσει εκ των υστέρων τις αποτυχίες και τις ευκαιρίες που θα αφήσει πίσω της η τεχνητή νοημοσύνη στην εκπαίδευση, το Center for Universal Education του Brookings Institution προχώρησε σε μια παγκόσμια μελέτη διάρκειάς ενός έτους. Στόχος της ήταν να κατανοήσει εγκαίρως τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονεί η τεχνητή νοημοσύνη για τους μαθητές και να διερευνήσει το τι μπορεί να γίνει από τώρα ώστε αυτοί οι κίνδυνοι να προληφθούν, μεγιστοποιώντας παράλληλα τα πραγματικά οφέλη της τεχνολογίας.

Από την υποστήριξη της σκέψης στην υποκατάστασή της

Η εκρηκτική εξάπλωση εργαλείων όπως τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα έκανε την τεχνητή νοημοσύνη καθημερινό εργαλείο για εκατομμύρια μαθητές παγκοσμίως. Χρησιμοποιείται για ιδέες, επεξηγήσεις, ασκήσεις, ακόμα και για έτοιμες απαντήσεις. Το πρόβλημα, σύμφωνα με το Brookings, δεν είναι η χρήση αυτή καθαυτή, αλλά η σταδιακή μετατόπιση από την υποστήριξη της σκέψης στην υποκατάστασή της.

Όταν οι μαθητές «αναθέτουν» τη σκέψη τους στην τεχνητή νοημοσύνη, αποδυναμώνονται δεξιότητες όπως η κριτική σκέψη, η επιμονή, η επίλυση προβλημάτων και η δημιουργική επεξεργασία της γνώσης. Αυτές όμως είναι δεξιότητες θεμελιώδεις για τη μάθηση και όχι απλώς τεχνικά προσόντα.

Ένα από τα πιο ισχυρά σημεία της έκθεσης είναι η υπενθύμιση ότι η μάθηση είναι μια βαθιά κοινωνική και συναισθηματική διαδικασία. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από σχέσεις, αλληλεπίδραση, εμπιστοσύνη και συναισθηματική ασφάλεια. Όταν η τεχνητή νοημοσύνη παρεμβάλλεται ως «ουδέτερος μεσολαβητής», χωρίς παιδαγωγικό πλαίσιο, αυτές οι σχέσεις διαβρώνονται.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η αποδυνάμωση της σχέσης μαθητή–εκπαιδευτικού. Αν οι μαθητές θεωρούν την τεχνητή νοημοσύνη πιο αξιόπιστη, πιο γρήγορη ή πιο «αντικειμενική» από τον δάσκαλο, τότε το σχολείο χάνει έναν από τους βασικούς του πυλώνες.

Το λάθος της τεχνολογικής αυταπάτης

Η έκθεση είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στη λογική ότι κάθε νέα τεχνολογία ισοδυναμεί αυτομάτως με πρόοδο. Δεκαετίες επενδύσεων σε εκπαιδευτική τεχνολογία δεν οδήγησαν κατ’ ανάγκη σε καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα. Αντίθετα, διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι η άκριτη ψηφιοποίηση συχνά συνδέεται με πτώση επιδόσεων και μείωση του αισθήματος του ανήκειν στο σχολείο.

Το μήνυμα είναι σαφές. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ενισχύσει τη μάθηση μόνο όταν εντάσσεται σε καλά σχεδιασμένες παιδαγωγικές πρακτικές και όταν λειτουργεί συμπληρωματικά, όχι ανταγωνιστικά, προς τον άνθρωπο.

Το Brookings περιγράφει δύο πιθανά σενάρια. Στο πρώτο, η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται με όρια, ακρίβεια και παιδαγωγικό σκοπό. Ενισχύει τη διδασκαλία, υποστηρίζει μαθητές που έχουν ανάγκη και διευρύνει την πρόσβαση στη γνώση. Στο δεύτερο, η υπερβολική και ακατάλληλη χρήση οδηγεί σε φτωχότερη μάθηση, μεγαλύτερες ανισότητες, απώλεια ιδιωτικότητας και επιδείνωση της ψυχικής υγείας των παιδιών.

Σήμερα, προειδοποιεί η έκθεση, βρισκόμαστε επικίνδυνα κοντά στο δεύτερο σενάριο.

Δεν είναι αργά για αλλαγή πορείας

Παρά τη σκληρή κριτική, το κείμενο δεν είναι απαισιόδοξο. Αντίθετα, αποτελεί κάλεσμα για άμεση δράση. Η πορεία της τεχνητής νοημοσύνης στην εκπαίδευση δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις, από τον ρόλο των εκπαιδευτικών, από τις επιλογές των οικογενειών και από το πώς σχεδιάζονται τα ίδια τα εργαλεία.

Η έκθεση προτείνει ένα συνολικό πλαίσιο με τρεις άξονες. Ευημερία, Προετοιμασία και Προστασία. Στόχος είναι μια εκπαίδευση όπου η τεχνητή νοημοσύνη υπηρετεί τον μαθητή και όχι το αντίστροφο.

Συστάσεις της έκθεσης

Στο τέλος της μελέτης, το Brookings διατυπώνει συγκεκριμένες συστάσεις προς κυβερνήσεις, εκπαιδευτικά συστήματα, εταιρείες τεχνολογίας και οικογένειες.

• Μετατόπιση των εκπαιδευτικών εμπειριών μέσα στο σχολείο.
• Συνδημιουργία εκπαιδευτικών εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης με εκπαιδευτικούς, μαθητές, γονείς και κοινότητες.
• Χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης που διδάσκουν και δεν υπαγορεύουν απαντήσεις.
• Συστηματική έρευνα για τη μάθηση και την ανάπτυξη των παιδιών σε έναν κόσμο τεχνητής νοημοσύνης.
• Προώθηση ολιστικής παιδείας τεχνητής νοημοσύνης για μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς και στελέχη εκπαίδευσης.
• Προετοιμασία των εκπαιδευτικών ώστε να διδάσκουν με και μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη.
• Διατύπωση σαφούς οράματος για ηθική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης με επίκεντρο την ανθρώπινη αυτενέργεια.
• Καινοτόμες στρατηγικές χρηματοδότησης για τη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος.
• Σχεδιασμός πλατφορμών που σπάνε τον εθισμό στην αλληλεπίδραση και ενισχύουν τη θετική ψυχική υγεία των παιδιών και των νέων.
• Θέσπιση ολοκληρωμένων ρυθμιστικών πλαισίων για την εκπαιδευτική τεχνητή νοημοσύνη.
• Προμήθεια τεχνολογιών που προστατεύουν την ιδιωτικότητα, την ασφάλεια και την προστασία των μαθητών.
• Υποστήριξη των οικογενειών στη διαχείριση της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης στο σπίτι.

Το βασικό μήνυμα της έκθεσης είναι απλό αλλά πολιτικά απαιτητικό. Η τεχνητή νοημοσύνη στην εκπαίδευση δεν χρειάζεται περισσότερη ταχύτητα, αλλά περισσότερη σκέψη. Και αυτό είναι μια επιλογή που πρέπει να γίνει τώρα.

Πηγή: Brookings Institution