Δημοτικές εκλογές στο Παρίσι: Από το θρίλερ στην ανατροπή

Μπορεί την πρώτη Κυριακή των δημοτικών εκλογών η βραδιά στο Παρίσι να μετατράπηκε σε θρίλερ, αύριο όμως, κατά τις επαναληπτικές αναμένεται η ανατροπή. Η δεύτερη σε ψήφους Ρασίντα Ντατί είναι, αριθμητικά τουλάχιστον, έτοιμη να τις κερδίσει. Πολιτικό παρασκήνιο, ισορροπίες, ψυχολογία, αριθμοί, όλα συμβάλλουν στη νίκη ή στην ήττα, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για τον πρώτο δήμο μιας ισχυρής χώρας. Το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται, όμως, σε τοπικό αλλά διευρύνεται και σε εθνικό επίπεδο, καθώς τα αποτελέσματα αλλά και οι συμμαχίες θεωρούνται ενδεικτικά των πολιτικών ισορροπιών ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.

Το διακύβευμα της πρώτης Κυριακής ήταν εάν θα επιβεβαιωθεί το ενδεχόμενο μιας quinquangulaire (εκλογική αναμέτρηση δεύτερου γύρου με πέντε υποψηφίους), κάτι που θα γινόταν για πρώτη φορά στα χρονικά. Σύμφωνα με το ιδιαίτερο εκλογικό σύστημα που ισχύει στη Γαλλία για να περάσει μια λίστα στον δεύτερο γύρο πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό που αντιστοιχεί τουλάχιστον στο 10% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και όχι απλώς των ψηφισάντων. Τελικά quinquangulaire δεν υπήρξε, έγινε triangulaire γιατί μετά τις συγχωνεύσεις και τις αποσύρσεις, τρεις θα είναι τελικά οι λίστες που θα αναμετρηθούν αύριο.

Η τελική τριάδα

Επιβεβαιώθηκε, ωστόσο, η πρόβλεψη που ήθελε τον Εμμανουέλ Γκρεγκουάρ να έρχεται πρώτος με 37,98%, διατηρώντας το προβάδισμα της Αριστεράς σε μια πόλη που κυβερνάται από τον ίδιο πολιτικό χώρο εδώ και σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα. Πρώην πρώτος αναπληρωτής δήμαρχος της Αν Ινταλγκό και βασικός εκφραστής της συνέχειας της σημερινής δημοτικής πολιτικής, εμφανίστηκε ως η επιλογή σταθερότητας για ένα εκλογικό σώμα που έχει συνηθίσει να ψηφίζει Αριστερά σε τοπικό επίπεδο. Η υποψηφιότητά του στηρίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους Οικολόγους, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (που φαίνεται πια να έχει πάρει αποστάσεις από τον Μελανσόν και την Ανυπότακτη Γαλλία) και το Place publique, το κεντροαριστερό πολιτικό κίνημα του Ραφαέλ Γκλισκμάν. Για πολλούς παρατηρητές ο Γκρεγκουάρ αποτελεί μια σχετικά συναινετική φιγούρα στον χώρο της Αριστεράς, αν και η αναγνωρισιμότητά του παραμένει χαμηλότερη από εκείνη ορισμένων αντιπάλων του.

Και κυρίως της Ρασιντά Ντατί, η οποία τον ακολούθησε με το 25,46% των ψήφων, επιδιώκοντας να βάλει τέλος στην κυριαρχία της Αριστεράς στο Παρίσι. Υποστηρίζεται από τους Ρεπουμπλικανούς (το κόμμα της παραδοσιακής Δεξιάς) και τον κυβερνητικό εταίρο MoDem, του πρώην πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού. Δήμαρχος του 7ου διαμερίσματος από το 2008 και πρώην υπουργός Πολιτισμού, η Ντατί επιδιώκει να φέρει τη Δεξιά ξανά στο δημαρχείο της γαλλικής πρωτεύουσας. Για να επικεντρωθεί πλήρως στην προεκλογική της εκστρατεία παραιτήθηκε πρόσφατα από την Υπουργική της θέση. Πρόκειται για μια από τις πιο αναγνωρίσιμες πολιτικές προσωπικότητες της αναμέτρησης, με έντονη παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα επιθετικό πολιτικό ύφος. Κι’ αυτό παρ’ όλο που η υποψηφιότητα της συνοδεύεται από σκιές, καθώς το όνομά της έχει επανειλημμένα συνδεθεί με σκάνδαλα και δικαστικές υποθέσεις, η Ντατί κατέγραψε ένα ισχυρό αποτέλεσμα.

Πίσω τους, τρεις ακόμη υποψήφιοι συγκέντρωσαν διψήφια ποσοστά, διαμορφώνοντας το σενάριο μιας εξαιρετικά ρευστής δεύτερης Κυριακής. Η υποψήφια της Ανυπότακτης Γαλλίας, Σοφία Σικιρού, κατέγραψε 11,72%. Βουλεύτρια και στενή συνεργάτιδα του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, έχει μακρά εμπειρία στην πολιτική επικοινωνία και υπήρξε κεντρική μορφή στις προεκλογικές εκστρατείες του κόμματος.  Παρ’ όλο που κάποιοι τη θεωρούν «τον Μαμντάνι του Παρισιού», η πολιτική της πορεία έχει συνοδευτεί από αντιπαραθέσεις και επικρίσεις, γεγονός που δυσκολεύει τη διεύρυνση της εκλογικής της επιρροής πέρα από τον πυρήνα των ψηφοφόρων της.

Συμμαχίες, αποσύρσεις και πολιτικό παρασκήνιο

Κι εδώ κλείνει η τριάδα της αυριανής αναμέτρησης. Ο επόμενος υποψήφιος, ο  Πιερ-Ιβ Μπουρναζέλ συγκέντρωσε 11,34% αλλά συγχώνευσε τη λίστα του μ’ εκείνη της Ντατί, παρ’ όλο που είχε δηλώσει ότι εάν  ξεπεράσει το απαιτούμενο ποσοστό στον πρώτο γύρο θα παρέμενε στην κούρσα. Ο Μπουρναζέλ ήταν ο υποψήφιος του Renaissance (Μακρόν) και Horizons (μικρότερο δεξιό κόμμα, κυβερνητικός εταίρος ). Πρώην δημοτικός σύμβουλος και πρώην βουλευτής, απευθύνθηκε σε μετριοπαθείς ψηφοφόρους της κεντροδεξιάς.

Τέλος, η πέμπτη ήταν η Σάρα Κναφό, ευρωβουλεύτρια και στενή συνεργάτιδα του ακροδεξιού Ερίκ Ζεμούρ η οποία κατέβηκε με τη στήριξη του κόμματος τους, του Reconquête κι έλαβε το 10,40% . Μόλις 32 ετών, απευθύνθηκε σε ένα νεότερο ακροατήριο σκοπεύοντας να δώσει νέα δυναμική στην Ακροδεξιά στο Παρίσι. Ήδη πριν τον πρώτο γύρο είχε προτείνει το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Ντατί στον δεύτερο. Τότε η πρόταση της δεν είχε γίνει δεκτή όμως η Κναφό αποσύρθηκε καλώντας τους ψηφοφόρους της να στηρίξουν τη Ντατί, με στόχο να «εκδιωχθεί η Αριστερά» από το Παρίσι..

Με τους δύο από τους τρεις να στηρίζουν την πρώην υπουργό Πολιτισμού, έτοιμη να κάνει την ανατροπή, ο Εμμανουέλ Γκρεγκουάρ βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Η μόνη του μεγάλη δεξαμενή ψήφων θα ήταν από την Σικιρού, η οποία όμως παραμένει στο παιχνίδι.

Η εξέλιξη αυτή συνοδεύτηκε και από έντονο πολιτικό παρασκήνιο. Ο Γκρεγκουάρ κατήγγειλε ανοιχτά τον Εμμανουέλ Μακρόν για παρέμβαση στις εκλογές, υποστηρίζοντας ότι υπήρξαν κινήσεις σε διάφορα επίπεδα για να ενισχυθεί η υποψηφιότητα της Ντατί, ακόμη και σε σχέση με την απόσυρση της Κναφό. Μίλησε για πρακτικές που δεν συνάδουν με τον θεσμικό ρόλο του προέδρου. Ο Μακρόν απέρριψε τις κατηγορίες ως «εντελώς παράλογες», επιμένοντας ότι δεν παρεμβαίνει στις τοπικές εκλογές.

Οι αριθμοί δείχνουν Ντατί. Οι συμμαχίες δείχνουν Ντατί. Και το πολιτικό παρασκήνιο δείχνει επίσης προς την ίδια κατεύθυνση. Ο Γκρεγκουάρ, χωρίς νέες δεξαμενές ψήφων, καλείται να κερδίσει μια μάχη που αριθμητικά έχει ήδη χαθεί. Όμως οι εκλογές δεν κρίνονται στα ποσοστά αλλά στην κάλπη, όπου οι πολίτες έχουν τον τελευταίο λόγο και, αν θέλουν, μπορούν να ανατρέψουν την ανατροπή.