Ιράν: Μπορούν οι εξεγέρσεις να «ρίξουν» τον Χαμενεΐ; Ο ρόλος των παζαριών και οι περιορισμένες κινήσεις Τραμπ

Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 28 Δεκεμβρίου στα παζάρια της Τεχεράνης λόγω του ανεξέλεγκτου πληθωρισμού, εξαπλώθηκαν σε περισσότερες από 180 πόλεις και στις 31 επαρχίες του Ιράν, μετατρέποντάς τες σε ένα κίνημα κατά του ανώτατου ηγέτη της χώρας, Αλί Χαμενεΐ, αλλά και σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει το καθεστώς τα τελευταία χρόνια.

Οι διαδηλώσεις είναι οι μεγαλύτερες σε κλίμακα από το 2022 και τον θάνατο της 22χρονης Μαχσά Αμίνι, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση από τη θρησκευτική αστυνομία για φερόμενη παραβίαση του ισλαμικού ενδυματολογικού κώδικα.

Διαβάστε επίσης: Τα σενάρια παρέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, αναλύει στο ΕΡΤnews η Άννα Παπασωτηρίου

Το καθεστώς κατέφυγε σε μία γνωστή τακτική, αυτήν της καταστολής των αντιφρονούντων, προχωρώντας στη βίαιη αντιμετώπιση των διαδηλώσεων με αποτέλεσμα σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επικαλείται το γαλλικό πρακτορείο, οι νεκροί πλέον να ανέρχονται σε 648.

«Η διεθνής κοινότητα έχει καθήκον να προστατεύσει τους διαδηλωτές από τις μαζικές δολοφονίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας», ανέφερε ο διευθυντής της οργάνωσης Iran Human Rights (IHR) με έδρα τη Νορβηγία, Μαχμούντ Αμίρι-Μαγκαντάμ, σχολιάζοντας τον νέο απολογισμό των θανάτων που έχει επαληθευτεί από την ΜΚΟ και προειδοποιώντας ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων μπορεί να είναι πολύ υψηλότερος.

Η IHR ανέφερε ότι «σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ενδέχεται να έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 6.000», αλλά προειδοποίησε ότι η σχεδόν τετραήμερη διακοπή του διαδικτύου που επέβαλαν οι ιρανικές αρχές καθιστά «εξαιρετικά δύσκολη την ανεξάρτητη επαλήθευση αυτών των αναφορών».

Είναι αδύνατο να εκτιμηθεί πόσο βίαιη ήταν η καταστολή του καθεστώτος, επειδή από το βράδυ της Πέμπτης (8/1) έχει κοπεί πρόσβαση του Ιράν στο διαδίκτυο και τις τηλεπικοινωνίες. Ακόμη και οι τηλεφωνικές κλήσεις από το εξωτερικό δεν συνδέονται. Η διακοπή δεν εμποδίζει μόνο τους διαδηλωτές, αλλά επιβάλλει και μεγάλο κόστος στην οικονομία του Ιράν. Το γεγονός ότι έχει διαρκέσει περισσότερο από 90 ώρες είναι ένα σημάδι που αποτυπώνει τη νευρικότητα του καθεστώτος. Οι θάνατοι των διαδηλωτών έχουν κάνει τον Ντόναλντ Τραμπ να καλεί σε επέμβαση και να εξετάζει τις επιλογές των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς κάνει λόγο για «κατάσταση που βρίσκεται υπό έλεγχο», ενώ χιλιάδες φιλοκυβερνητικοί διαδηλωτές κατέκλυσαν σήμερα, Δευτέρα (12/1) τους δρόμους της Τεχεράνης, ανταποκρινόμενοι σε εκκλήσεις αξιωματούχων να δείξουν υποστήριξη στο καθεστώς και να πενθήσουν τα μέλη των δυνάμεων ασφαλείας που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Αναφερόμενος στις φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις ο Αλί Χαμενεΐ δήλωσε ότι αποτελούν μία «προειδοποίηση» για τις ΗΠΑ. «Ο ιρανικός λαός είναι ισχυρός, δυνατός και συνειδητοποιημένος. Γνωρίζει τον εχθρό και είναι πάντα παρών», ανέφερε χαρακτηριστικά σε ανάρτησή του στο Χ.

Αναλυτικά η ανάρτηση

«Μεγάλο ιρανικό έθνος. Σήμερα πετύχατε ένα μεγάλο κατόρθωμα και δημιουργήσατε μια ιστορική μέρα. Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις, γεμάτες από την ακλόνητη αποφασιστικότητά σας, έχουν καταστρέψει εντελώς τα σχέδια των ξένων εχθρών που επρόκειτο να εκτελεστούν από εσωτερικούς μισθοφόρους. Ο μεγάλος ιρανικός λαός έχει επιδείξει την αποφασιστικότητά του και την ταυτότητά του απέναντι στους εχθρούς. Αυτή ήταν μια προειδοποίηση προς τους Αμερικανούς πολιτικούς ότι πρέπει να σταματήσουν τις δόλιες ενέργειές τους και να σταματήσουν να βασίζονται στους προδότες μισθοφόρους τους. Ο ιρανικός λαός είναι ισχυρός, δυνατός και συνειδητοποιημένος. Γνωρίζει τον εχθρό και είναι πάντα παρών».

The great Iranian nation has asserted its resolve and identity in the face of the enemies. This was a warning to US politicians that they should halt their deceitful actions and stop relying on their traitorous hirelings.

— Khamenei.ir (@khamenei_ir) January 12, 2026

Η σημασία των «μπαζάρι»

Μεγάλη διαφορά στις συγκεκριμένες κινητοποιήσεις αποτελεί το γεγονός ότι ξεκίνησαν στα παζάρια της Τεχεράνης, από τους «μπαζάρι», όπως είναι γνωστοί οι καταστηματάρχες, οι οποίοι αποτελούν ένα κομμάτι του πληθυσμού που παραδοσιακά στηρίζει την Ισλαμική Δημοκρατία.

Η υποστήριξή των καταστηματαρχών προς τους τους κληρικούς βοήθησε στην επιτυχία της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979, παρέχοντας στους επαναστάτες την οικονομική στήριξη που οδήγησε στην πτώση του σάχη.

Η μακροχρόνια συμμαχία μεταξύ των «μπαζάρι» και του κλήρου στο Ιράν έφερε τους καταστηματάρχες να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο σε όλη την ιστορία του Ιράν.

«Για περισσότερα από 100 χρόνια της ιρανικής ιστορίας, οι “μπαζάρι” έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο σε όλα τα σημαντικά πολιτικά κινήματα του Ιράν», δήλωσε στο CNN ο Αράνγκ Κεσχαβαρζιάν, καθηγητής Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και συγγραφέας του βιβλίου «Bazaar and State in Iran» (Το παζάρι και το κράτος στο Ιράν). «Πολλοί παρατηρητές πιστεύουν ότι οι “μπαζάρι” είναι από τους πιο πιστούς στην Ισλαμική Δημοκρατία».

Ο ρόλος τους ως σημαντική πολιτική δύναμη έχει γίνει πιο συμβολικός, αλλά η επίδραση των διακυμάνσεων του νομίσματος στις επιχειρήσεις τους είναι αυτό που τους οδήγησε να ξεκινήσουν τις διαμαρτυρίες που έκτοτε έχουν καταλήξει σε αιματηρές συγκρούσεις.

Οι διαμαρτυρίες αρχικά επικεντρώνονταν στα οικονομικά προβλήματα, καθώς οι ανησυχίες για τον πληθωρισμό κορυφώθηκαν όταν οι τιμές βασικών αγαθών, όπως το λάδι και το κοτόπουλο, αυξήθηκαν δραματικά, με ορισμένα προϊόντα να εξαφανίζονται εντελώς από τα ράφια.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την απόφαση της κεντρικής τράπεζας να τερματίσει ένα πρόγραμμα που επέτρεπε σε ορισμένους εισαγωγείς να έχουν πρόσβαση σε φθηνότερα δολάρια ΗΠΑ σε σύγκριση με την υπόλοιπη αγορά – γεγονός που οδήγησε τους καταστηματάρχες να αυξήσουν τις τιμές και ορισμένους να κλείσουν τα καταστήματά τους, πυροδοτώντας τις διαδηλώσεις.

Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν από τους καταστηματάρχες ένα κομμάτι του πληθυσμού με το οποίο δεν θέλει να συγκρουστεί ευθέως το καθεστώς, είναι ο λόγος που πιθανότατα οι Αρχές έχουν προσπαθήσει να κάνουν διάκριση μεταξύ των διαμαρτυρομένων για οικονομικούς λόγους και εκείνων που ζητούν αλλαγή καθεστώτος, χαρακτηρίζοντας τους τελευταίους ως «ταραξίες» και «μισθοφόρους».

Οι περιφερειακές εξελίξεις και οι διαδηλώσεις αυξάνουν την πίεση για τον Χαμενεΐ

Η κυβέρνηση του Ιράν προσπάθησε να ανακουφίσει την οικονομική πίεση προσφέροντας άμεσες χρηματικές επιδοτήσεις ύψους σχεδόν 7 δολαρίων το μήνα σε ολόκληρο τον πληθυσμό, αλλά η κίνηση αυτή δεν κατάφερε να κατευνάσει τις αναταραχές με αρκετούς διαδηλωτές να φωνάζουν «Θάνατος στον Χαμενεΐ», αμφισβητώντας άμεσα τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Παράλληλα διαφθορά σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, η κακοδιαχείριση των πόρων και η στασιμότητα της ηγεσίας έχουν οδηγήσει την ηγεσία σε μία πολύ δύσκολη κατάσταση. Από την άνοδό του στην εξουσία το 1989 ο Αλί Χαμενεΐ έχει αντιμετωπίσει μια σειρά προκλήσεων τόσο από άποψη πολιτικής όσο και ασφαλείας και έχει διατηρήσει την υποστήριξη ορισμένων πιστών και κρατικών θεσμών, ωστόσο οι κατασταλτικές πολιτικές του έχουν συναντήσει φθίνουσα υποστήριξη από τον λαό.

Η απογοήτευση για την οικονομική δυσχέρεια του Ιράν έχει επιδεινωθεί. Το Ιράν συνεχίζει να αντιμετωπίζει αυστηρές διεθνείς κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένης της επανενεργοποίησης των λεγόμενων «snapback» κυρώσεων που σχετίζονται με το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Οι ηγέτες των χωρών που επέβαλαν τις κυρώσεις συχνά δηλώνουν ότι τα μέτρα αυτά έχουν ως στόχο να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση και τους ηγέτες του Ιράν. Ωστόσο, οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι δυτικές κυρώσεις έχουν επίσης πλήξει τη μεσαία τάξη του Ιράν – τη βάση του μεταρρυθμιστικού κινήματος της χώρας – η οποία βλέπει ελάχιστες ευκαιρίες για οικονομική ανάπτυξη.

Ταυτόχρονα, η ιρανική ηγεσία βρίσκεται σε ευάλωτη θέση, αφού πολλά από τα πλεονεκτήματά της έχουν εξουδετερωθεί. Οι ισραηλινές επιθέσεις αποδυνάμωσαν τις περιφερειακές ένοπλες ομάδες που υποστηρίζει το Ιράν, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, ενώ οι αμερικανικές επιθέσεις προκάλεσαν πλήγμα στο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας, για την ανάπτυξη του οποίου η κυβέρνηση ξόδεψε δισεκατομμύρια. Το Ιράν έχασε επίσης έναν σημαντικό σύμμαχο όταν ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ ανατράπηκε τον Δεκέμβριο του 2024.

Σύμφωνα με τη Ντίνα Εσφαντιάρι, επικεφαλής του Bloomberg Economics για τη Μέση Ανατολή, οι συγκεκριμένες διαδηλώσεις διαφέρουν από τις προηγούμενες λόγω του αισθήματος απογοήτευσης και εξάντλησης που επικρατεί μεταξύ του λαού του Ιράν.

«Η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο βρασμού. Προβλέπω ότι η Ισλαμική Δημοκρατία που βλέπουμε σήμερα είναι απίθανο να υπάρχει το 2027. Πιστεύω πραγματικά ότι θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές», δήλωσε η Εσφαντιάρι στο CNN.

«Υπάρχει συστηματική κακοδιαχείριση, διαφθορά και καταπίεση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο λαός θέλει να φύγει η Ισλαμική Δημοκρατία», δήλωσε η Χόλι Νταγκρές, ανώτερη ερευνήτρια του Washington Institute, στο CNN.

Οι εξελίξεις οδήγησαν σε μια «κατάσταση που είναι μη βιώσιμη για την Ισλαμική Δημοκρατία. Τώρα, αντιμετωπίζουν αυτά τα εξωτερικά ζητήματα και αυτά τα εσωτερικά ζητήματα με ένα ιστορικά υψηλό αντι-καθεστωτικό κλίμα που δεν θα εξαφανιστεί μέχρι να φύγει αυτό το καθεστώς», πρόσθεσε.

«Κανένας από τους πολιτικούς ηγέτες του Ιράν δεν έχει σχέδιο για να βγάλει τη χώρα από την κρίση», δήλωσε ακόμα ο Κεσχαβαρζιάν στο CNN.

«Το μόνο μέσο που έχει πραγματικά απομείνει στην Ισλαμική Δημοκρατία είναι ο εξαναγκασμός και η βία. Οι άνθρωποι έχουν δοκιμάσει διάφορες μεθόδους για να εκφράσουν τις απόψεις τους», πρόσθεσε. «Ωστόσο, τα τελευταία 15 χρόνια, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο καθεστώς», προσέθεσε.

Οι περιορισμένες επιλογές του Τραμπ

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα αναφέρει σε δηλώσεις του ότι οι ΗΠΑ θα επέμβουν εάν το καθεστώς σκοτώσει διαδηλωτές. «Αν το κάνουν αυτό, θα πληρώσουν ακριβά», είπε χαρακτηριστικά, ενώ σε μία από τις τελευταίες του τοποθετήσεις ανέφερε πως ο λαός του Ιράν «προσβλέπει στην ελευθερία, ίσως όπως ποτέ άλλοτε».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξετάζει μια σειρά πιθανών στρατιωτικών επιλογών στο Ιράν, αλλά δεν έχει λάβει τελική απόφαση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα εκδηλωθεί η αμερικανική επέμβαση, σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι στο CNN.

Ο Τραμπ ακόμα κι αν θέλει να κάνει πράξει τις απειλές του, έχει περιορισμένες επιλογές στο τραπέζι. Υπάρχουν ελάχιστα προηγούμενα σχετικά με μία έναρξη στρατιωτικής επίθεσης προς υποστήριξη ειρηνικών διαδηλωτών, ενώ και η επόμενη ημέρα στο Ιράν μοιάζει δύσκολη εξίσωση.

Οι αναταραχές στο Ιράν εξακολουθούν να είναι χωρίς ηγέτη και άναρχες, και δεν έχουν ακόμη πείσει τα υψηλά ιστάμενα στελέχη του καθεστώτος –ιδίως εκείνα που διαθέτουν όπλα– να αποστατήσουν, ενώ η επιρροή της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα του εξόριστου γιου του σάχη, Ρεζά Παχλεβί, ο οποίος έχει καλέσει τους Ιρανούς να βγουν στους δρόμους, δεν είναι ξεκάθαρη.

Διαβάστε επίσης: Ρεζά Παχλεβί: Το προφίλ του γιου του έκπτωτου Σάχη που καλεί τους Ιρανούς να «καταλάβουν πόλεις»

Μία επιλογή του Τραμπ θα ήταν μία συμβολική επίθεση κατά του καθεστώτος. Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μεγαλύτερες διαμαρτυρίες, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Ωστόσο, θα μπορούσε εξίσου εύκολα να έχει αντίθετα αποτελέσματα, καθώς θα μπορούσε να σηματοδοτήσει ότι ο Τραμπ δεν είναι πραγματικά σοβαρός όσον αφορά την υλοποίηση των απειλών του. Θα μπορούσε να αποθαρρύνει τους διαδηλωτές, ενώ θα μπορούσε να δώσει την ευκαιρία στο καθεστώς να έχει ακόμα πιο βίβαιη αντίδραση απέναντι στους διαδηλωτές.

Αντ’ αυτού ο Τραμπ θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο μιας πιο εκτεταμένης επίθεσης εναντίον του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC), «το σπαθί και η ασπίδα του καθεστώτος», το οποίο ήταν σημαντικός στόχος του πολέμου του Ισραήλ. Αυτό θα ήταν ένα απτό πλήγμα και μια ψυχολογική ώθηση για την αντιπολίτευση. Ωστόσο, μια εκστρατεία βομβαρδισμών δεν μπορεί να εμποδίσει το IRGC – και συναφείς ομάδες όπως η Basij, μια παραστρατιωτική δύναμη – να πυροβολήσουν διαδηλωτές στους δρόμους. Θα μπορούσε επίσης να αποξενώσει ορισμένους Ιρανούς που φοβούνται το είδος της κατάρρευσης του κράτους που έχει συμβεί σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής.

Η τρίτη και πιο ακραία επιλογή, θα ήταν να στοχεύσει ανώτερα στελέχη του καθεστώτος, ίσως ακόμη και τον ανώτατο ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ. Ο Τραμπ μπορεί να μπει στον πειρασμό να επιχειρήσει μια επιδρομή κομάντος, δεδομένης της πρόσφατης επιτυχίας του στη Βενεζουέλα, αλλά μια τέτοια αποστολή θα ήταν πολύ πιο περίπλοκη στο Ιράν. Θα μπορούσε επίσης να πλήξει αξιωματούχους με βομβαρδισμούς από αέρος, όπως έκανε το Ισραήλ τον Ιούνιο. Και οι δύο επιλογές, αν ήταν επιτυχείς, θα επέβαλαν σίγουρα πολιτικές αλλαγές. Ωστόσο, στην επακόλουθη διαμάχη για την εξουσία, ένα ανοργάνωτο κίνημα διαμαρτυρίας θα βρισκόταν σε μειονεκτική θέση. Οι πιο πιθανοί νικητές θα ήταν το IRGC και οι πολιτικοί σύμμαχοί του.

Επίσης, η επίθεση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς ορισμένες από αυτές ενδέχεται να βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.

Προς το παρόν, υπάρχουν επίσης πρακτικοί περιορισμοί σε ό,τι μπορεί να κάνει η Αμερική. Πιθανότατα θα δυσκολευόταν να διατηρήσει μια παρατεταμένη εκστρατεία στο Ιράν. Το Πεντάγωνο δεν διαθέτει αεροπλανοφόρα στον Περσικό Κόλπο. Το πλησιέστερο, το USS Abraham Lincoln, βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Διαθέτει πολεμικά αεροσκάφη σε βάσεις στην περιοχή, αλλά οι χώρες που τα φιλοξενούν ενδέχεται να μην επιτρέψουν τη χρήση τους, καθώς τα κράτη του Κόλπου, φοβούνται τόσο για πιθανά αντίποινα από το Ιράν όσο και για την προοπτική χάους στο Ιράν σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος.

Τα συγκεκριμένα προβλήματα ενδέχεται να οδηγήσουν τον Τραμπ σε αυτό που οι αξιωματούχοι αποκαλούν «μη κινητική» αντίδραση. Η Αμερική θα μπορούσε, για παράδειγμα, να στείλει περισσότερα τερματικά Starlink στο Ιράν, τα οποία θα επέτρεπαν σε περισσότερους Ιρανούς να παρακάμψουν το κλείσιμο του διαδικτύου (αν και το καθεστώς προσπαθεί να το παρεμποδίσει). Θα μπορούσε επίσης να διαθέτει επιθετικές κυβερνοικανότητες που θα εμπόδιζαν το Ιράν να κλείσει τις επίγειες συνδέσεις.

Διαβάστε επίσης: Οι στρατιωτικές επιλογές του Τραμπ αν αποφασίσει να επέμβει στο Ιράν

Η επανασύνδεση της χώρας θα ήταν πολύτιμη. Θα βοηθούσε τους Ιρανούς να οργανωθούν και να μοιραστούν με τον υπόλοιπο κόσμο αποδείξεις για τις φρικαλεότητες του καθεστώτος. Ωστόσο, δεν θα εμπόδιζε το καθεστώς να διαπράξει αυτές τις φρικαλεότητες.

Ο Τραμπ αναμένεται να συναντηθεί με ανώτερους συμβούλους την Τρίτη για να συζητήσουν τις επιλογές για το Ιράν, όπως δήλωσε ένας Αμερικανός αξιωματούχος στο Reuters. Η Wall Street Journal ανέφερε ότι οι επιλογές που συζητιούνται περιλαμβάνουν στρατιωτικές επιθέσεις, χρήση μυστικών κυβερνο-όπλων, επέκταση των κυρώσεων και παροχή online βοήθειας σε αντικυβερνητικές πηγές.

Η συνάντηση θα είναι η πρώτη φορά που ο Τραμπ θα καθίσει με ανώτερους αξιωματούχους για μια επίσημη συζήτηση σχετικά με τις επιλογές του.

«Δεν έχει σημειωθεί καμία σοβαρή αποστασία ελίτ, αλλά το καθεστώς παραμένει ενωμένο»

Μετά την πρόσφατη δράση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, ανώτερου στρατηγού του IRGC, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ, το Ιράν αναγκάζεται να λάβει σοβαρά υπόψη τις απειλές του Τραμπ, δήλωσε στο CNN ο Αλί Βαέζ, διευθυντής του προγράμματος για το Ιράν στο International Crisis Group.

Ωστόσο, η αυξανόμενη αντίσταση των Ιρανών που διαδηλώνουν σε όλη τη χώρα ενδέχεται να αποτελέσει μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για το καθεστώς.

«Το να έχουν τουλάχιστον τους δικούς τους δρόμους υπό τον έλεγχό τους είναι αυτό που θεωρούν απαραίτητο για την επιβίωσή τους, ακόμη και αν αυτό προκαλέσει μια επίθεση από τις ΗΠΑ», δήλωσε ο Βαέζ.

«Το καθεστώς είναι εύθραυστο, αλλά παραμένει αρκετά ακέραιο», δήλωσε ο δρ. Χ.Α. Χέλιερ, ανώτερος συνεργάτης του Royal United Services Institute (RUSI), στο CNN.

«Δεν έχει σημειωθεί καμία σοβαρή αποστασία ελίτ ή ασφαλείας μέχρι στιγμής. Και αν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, τότε οποιαδήποτε παρέμβαση από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πιθανό να είναι πραγματικά πολύ χρήσιμη σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο ορίζοντα», προσέθεσε.

Ο Χέλιερ σημείωσε ότι «υπάρχει μεγάλη αποδυνάμωση. Υπάρχουν σοβαρές οικονομικές προκλήσεις, αν όχι πλήρης κατάρρευση. Υπάρχει μια πολύ ευρεία συμμαχία διαμαρτυρίας, φυσικά, αλλά το καθεστώς παραμένει ενωμένο, και αυτό οφείλεται σε πολύ συνεκτικές και πολύ καταναγκαστικές δυνάμεις».

Πηγές: CNN, Economist, Reuters, AFP