«Έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μήπως χάσω ξανά το μωρό μου»: Η ημέρα μιας εγκύου στη Γάζα

Η Αλάα Χέσι ζει σε μια σκηνή που έχει στήσει πάνω στα ερείπια του σπιτιού της, το οποίο καταστράφηκε από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Λωρίδα της Γάζας και σκότωσε και τα τρία της παιδιά. Σε ένα μήνα, θα γεννήσει ξανά.

Καθώς ο πόλεμος πλησιάζει τον τέταρτο χρόνο του, η Αλάα ανεβαίνει αργά τα σκαλιά, προσέχοντας κάθε της βήμα. Είναι οκτώ μηνών έγκυος και δυσκολεύεται να κινηθεί. Κάτω από τη σκηνή βρίσκονται τα ερείπια του σπιτιού όπου μεγάλωσε τα τρία παιδιά της: τον 10χρονο Ουασίμ, τον 7χρονο Μοχάναντ και την 5χρονη Χάουλα.

Αυγή

Ο ήχος που επικρατεί το πρωί είναι το βουητό από τις μύγες μέσα στη σκηνή και ο θόρυβος των γειτόνων.

Η ιδιωτικότητα στις σκηνές είναι ανύπαρκτη, όπως και η ασφάλεια. Οι σκηνές βρίσκονται πολύ κοντά η μία στην άλλη και οι άνθρωποι ακούνε ο ένας τον άλλον ακόμη και μέσα από τα λεπτά υλικά που τις χωρίζουν. Το παράθυρο της σκηνής βλέπει κατευθείαν προς την κίτρινη γραμμή, όπου κάποιος μπορεί να δει τις θέσεις του ισραηλινού στρατού.

Η Αλάα λατρεύει να πίνει τσάι το πρωί με τον σύζυγό της, το οποίο, ωστόσο, έχει μετατραπεί σε πραγματική πρόκληση, καθώς το Ισραήλ έχει εμποδίσει την είσοδο υγραερίου στη Γάζα και το αέριο είναι εξαιρετικά σπάνιο. Βασίζονται στα καυσόξυλα και στην ανοιχτή φωτιά για το μαγείρεμα και την παρασκευή ζεστών ροφημάτων.

Πρωινό

Η Αλάα ανοίγει το παράθυρο, ένα κάλυμμα από μουσαμά στο πλάι της σκηνής και καθώς τα μάτια της προσαρμόζονται στο φως, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλα, όσο μακριά μπορεί να δει το βλέμμα, έχουν καταστραφεί. Το τοπίο είναι ένας τεράστιος σωρός από θρυμματισμένο σκυρόδεμα και στραβωμένο μέταλλο.

Εκείνη την ημέρα πρέπει να πάει για προγεννητικό έλεγχο. Δεν υπάρχει συνήθως αυτοκίνητο για να τη μεταφέρει, οπότε περπατά μέχρι εκεί. Η θερμοκρασία φτάνει τους 34 βαθμούς και η διαδρομή περνά μέσα από κατεστραμμένους δρόμους, γεμάτους ερείπια και έντομα. Ούτε ο γιατρός ούτε ο έλεγχος βρίσκονται σε ένα κανονικό νοσοκομείο. Η Αλάα εξετάζεται σε μια σκηνή.

Οι γιατροί της έχουν δώσει συμπληρώματα διατροφής, καθώς η έλλειψη τροφίμων έχει επηρεάσει τον οργανισμό της. Ο σύζυγός της προσπαθεί να της αγοράζει φρούτα και λαχανικά, αλλά τα χρήματα δεν φτάνουν για πολλά. Συχνά τα αγοράζει για εκείνη και δεν τρώει ο ίδιος. Όταν έμαθε ότι είναι ξανά έγκυος, ένιωσε χαρά αλλά και μεγάλη θλίψη. Χάρηκε που θα αποκτούσε ένα παιδί, όμως ταυτόχρονα έκλαιγε επειδή της έλειπαν τα τρία παιδιά που είχε χάσει.

Απόγευμα

Ανεβαίνοντας πάλι τις σκάλες, η Αλάα σηκώνει με δυσκολία ένα μπλε σακίδιο μέχρι τη σκηνή. Περιέχει μερικά ρούχα των νεκρών παιδιών της, τα οποία ελπίζει ότι το νέο μωρό θα φορέσει κάποια μέρα. Πολλά από αυτά έχουν υποστεί ζημιά από την έκρηξη της βόμβας – είναι σκισμένα, με καμένα άκρα, αλλά εξακολουθούν να είναι φορετά.

Η Αλάα ελπίζει ότι το νέο μωρό θα μπορέσει κάποια μέρα να φορέσει μερικά από αυτά. Βγάζει ένα μπλουζάκι Snoopy, ένα καπέλο με δύο πομ-πομ και ένα κασκόλ μιας μικρής ποδοσφαιρικής ομάδας από το Κορκ, που αγαπούσε ο γιος της, ο Ουασίμ. «Το φορούσε συνέχεια, ακόμη και το καλοκαίρι», θυμάται.

Μαζί με τον αδελφό της προσπαθεί να βρει πού θα αποθηκεύσει τα ρούχα. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα: οι αρουραίοι. Οι αρουραίοι βρίσκονται παντού και μπαίνουν ακόμη και μέσα στη σκηνή. Η Αλάα κλείνει τις τρύπες από όπου περνούν, αλλά τα ζώα ανοίγουν καινούργιες. «Για το μωρό που έρχεται, το μόνο που θέλω είναι ένα ασφαλές μέρος όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν οι αρουραίοι», λέει. Θα ήθελε να έχει μια κανονική κούνια για το μωρό, όμως είναι δύσκολο να βρει μία στη Γάζα και η σκηνή είναι ήδη γεμάτη.

Βράδυ

Το βράδυ, η Αλάα ανοίγει στο κινητό της τις φωτογραφίες και τα βίντεο των παιδιών της. Το κινητό είναι παλιό και η οθόνη του σπασμένη. Από το ηχείο ακούγονται οι φωνές των παιδιών της. Η Χάουλα πειράζει τον αδελφό της και εκείνος της απαντά γελώντας. Για λίγα λεπτά, η Αλάα ακούει ξανά τα παιδιά της σαν να είναι ακόμη εκεί. Λέει ότι μιλά για αυτά κυρίως με τον σύζυγό της. Είναι ο μόνος άνθρωπος που, όπως λέει, καταλαβαίνει πραγματικά τον πόνο της.

Οι δυο τους μιλούν για ώρες για τα παιδιά τους, για όσα αγαπούσαν και για τον χαρακτήρα τους. Επισκέπτονται μαζί και τους τάφους τους. Το κατεστραμμένο σπίτι εξακολουθεί να είναι γεμάτο αναμνήσεις. «Όταν κοιτάζω αυτά τα ερείπια, θυμάμαι τα παιδιά μου», λέει. Θυμάται τη ζωή που είχαν μαζί, τα γεύματα που τους ετοίμαζε και τις καθημερινές στιγμές που μοιράζονταν. Τώρα, όμως, φοβάται και για το παιδί που περιμένει.

«Μερικές φορές ο φόβος με κυριεύει επειδή έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μήπως χάσω ξανά το μωρό μου», λέει. Το μόνο που θέλει είναι το νέο της παιδί να ζήσει με ασφάλεια και να έχει μια καλύτερη ζωή από εκείνη που έζησαν τα αδέλφια του. Λίγο μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ, η Αλάα γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι. Του έδωσε το όνομα Ουασίμ, όπως είχε ο μεγαλύτερος αδελφός του.

Με πληροφορίες από Guardian