Μετά την περσινή απουσία, ο Ολυμπιακός επιστρέφει στη Μάλτα, που φιλοξενεί για τρίτη διαδοχική χρονιά το final-4 του Champions League υδατοσφαίρισης ανδρών. Συνηθισμένοι στη συμμετοχή τους στην τελική φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης (όγδοη φορά στις τελευταίες δέκα σεζόν που ολοκληρώθηκαν), οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετωπίζουν στον ημιτελικό της Πέμπτης (11/6, 22:00) την πολυνίκη του θεσμού Προ Ρέκο, με στόχο να επανέλθουν μετά από επτά χρόνια σε τελικό και, εν συνεχεία, να διεκδικήσουν το Σάββατο (13/6) το τρίτο τρόπαιο στην ιστορία του συλλόγου, απέναντι στον νικητή του άλλου ημιτελικού, όπου θα τεθούν αντιμέτωπες η κάτοχος του τίτλου Φερεντσβάρος και η Μπαρτσελονέτα.
 
Αν κρίνει κανείς από την πορεία των τεσσάρων φιναλίστ σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, θα έλεγε κανείς ότι ο Ολυμπιακός πηγαίνει στη Μάλτα ως το αουτσάιντερ. Ενώ οι υπόλοιπες τρεις συμμετέχουσες ομάδες έφτασαν… αέρα ως την τελική φάση, με μία έως δύο ήττες σε δώδεκα παιχνίδια, οι πρωταθλητές Ελλάδας προκρίθηκαν, όχι ακριβώς… αγκομαχώντας, αλλά πάντως όχι και εύκολα, με οκτώ νίκες (εκ των οποίων δύο στη διαδικασία των πέναλτι και άλλες δύο στο γκολ) και τέσσερις ήττες. Όπως, όμως, είναι κοινώς παραδεκτό, το final-4 ως format είναι εντελώς απρόβλεπτο, οι ομάδες εκκινούν από το… μηδέν και παίζουν καθοριστικό ρόλο συστατικά όπως η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας και η εμπειρία των παικτών. Στοιχεία τα οποία οι «ερυθρόλευκοι» διαθέτουν σε αφθονία…
 
Παρά τη μέτρια περσινή πορεία, που σταμάτησε στους «8», ο Ολυμπιακός αποφάσισε να δώσει άλλη μία ευκαιρία στο συγκεκριμένο γκρουπ παικτών και δικαιώθηκε. Η βασική αλλαγή ήταν στη θέση του προπονητή, με τον Έλβις Φάτοβιτς να αφήνει την Μπαρτσελονέτα για τον Πειραιά, αντικαθιστώντας τον -υπηρεσιακό- Γιώργο Ντόσκα. Σε επίπεδο έμψυχου δυναμικού, υπήρξε μόλις μία διαφοροποίηση, με τον διεθνή Ούγγρο αμυντικό Ντάνιελ Άνγκιαλ να παίρνει τη θέση του βετεράνου Άντρο Μπούσλιε και να πλαισιώνει μία ομάδα που είχε ήδη μία πλειάδα αστέρων: τον συμπατριώτη του Γκέργκο Ζάλανκι (κορυφαίος πολίστας του κόσμου για το 2023 και δύο φορές νικητής του Champions League με την Προ Ρέκο), το κορυφαίο δίδυμο φουνταριστών που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο παγκόσμιο πόλο, απαρτιζόμενο από τους Κώστα Κάκαρη και Δημήτρη Νικολαΐδη, την εμπειρία και την κλάση των Ντίνου Γενηδουνιά και Γιάννη Φουντούλη, τον πολύτιμο Αλέξανδρο Παπαναστασίου, τη νεανική ορμή των Νίκου Γκίλλα και Βαγγέλη Πούρου και δύο περίπου ισάξιους τερματοφύλακες, τον Μάνο Ζερδεβά και τον Παναγιώτη Τζωρτζάτο. Ένα σύνολο που, στη θεωρία τουλάχιστον, δεν έχει να φοβηθεί κανέναν και πηγαίνει στη Μάλτα για τον τελευταίο… χορό, καθώς το καλοκαίρι αναμένεται να υπάρξουν αρκετές και σημαντικές αλλαγές στο «ερυθρόλευκο» ρόστερ.
 
Όπως προαναφέρθηκε, η πειραϊκή ομάδα είχε αρκετά σκαμπανεβάσματα φέτος στην απόδοσή της, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το Champions League (γιατί στις εγχώριες διοργανώσεις πανηγύρισε το νταμπλ με το απόλυτο νικών). Στη φάση των ομίλων έκανε μόνο μία ήττα (κι αυτή με πολύ κακή διαιτησία), από τη Μλάντοστ στο Ζάγκρεμπ, αλλά χρειάστηκε τη νίκη στα πέναλτι επί της Ραντνίτσκι, την τελευταία αγωνιστική στον Πειραιά, για να «σφραγίσει» την πρωτιά σε έναν δύσκολο όμιλο, από τον οποίο αποκλείστηκε η πρωταθλήτρια Σερβίας. Στους «8», ο Ολυμπιακός έχασε εύκολα τα δύο ματς με την Μπαρτσελονέτα, έκανε ακόμη μία ήττα στο Βελιγράδι από τη Νόβι Μπέογκραντ, αλλά τελικά κατάφερε να πάρει την προνομιούχο δεύτερη θέση του Α΄ ομίλου, χάρη στις νίκες του επί της σερβικής ομάδας στον Πειραιά με 16-15 και επί της Μπρέσια στην Ιταλία στα πέναλτι.
 
Όπως είχε συμβεί και πριν δύο χρόνια, στο ίδιο μέρος, ο Ολυμπιακός θα βρει απέναντί του στον ημιτελικό το «μεγαθήριο» του ευρωπαϊκού πόλο που λέγεται Προ Ρέκο. Η ιταλική ομάδα επιστρέφει κι εκείνη σε final-4, μετά από ένα χρόνο απουσίας, η οποία όμως δεν οφείλεται σε κάποιον πρόωρο αποκλεισμό. Λίγο καιρό μετά την ήττα της από τη Φερεντσβάρος, στον τελικό του 2024, η 11 φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης βρέθηκε «στον αέρα», μετά την αιφνίδια αποχώρηση του επί σειρά ετών χρηματοδότη της, Γκαμπριέλε Βόλπι. Για σχεδόν τρεις μήνες, ο ιστορικός σύλλογος βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης, δεν δήλωσε καν συμμετοχή στο Champions League και ετοιμαζόταν να «κατέβει» στο ιταλικό πρωτάθλημα με τα «τσικό», μέχρι που εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός ο Βραζιλιάνος δισεκατομμυριούχος, Άλεξ Μπέρινγκ, ο οποίος αγόρασε -μέσω του κοινωφελούς ιδρύματος της οικογένειάς του- την Προ Ρέκο και την οδήγησε ομαλά στη νέα εποχή. Αν και σχετικά αποδυναμωμένη, η ομάδα της Γένοβας διατήρησε τα «σκήπτρα» στην Ιταλία, κατέκτησε το Euro Cup και πλέον μοιάζει έτοιμη να επιστρέψει στο «θρόνο» της.
 
Αν και η περιπέτεια του 2024 οδήγησε στην αποχώρηση κάποιων βασικών παικτών, εκ των οποίων οι Ζάλανκι και Κάκαρης κατέληξαν στον Ολυμπιακό (ο Ούγγρος φημολογείται ότι θα επιστρέψει το καλοκαίρι στην ιταλική ομάδα), η Προ Ρέκο διατηρεί μία πολύ ισχυρή βάση, με παίκτες όπως ο Φραντσέσκο Ντι Φούλβιο, ο Τζιάκομο Κανέλα, ο Αντρέα Φοντέλι, ο Νίκολας Πρεσούτι, ο Φραντσέσκο Κοντέμι και ο Ματέο Ιόκι Γκράτα. Το περασμένο καλοκαίρι, οι πρωταθλητές Ιταλίας απέκτησαν με… ένα χρόνο καθυστέρηση έναν από τους καλύτερους σκόρερ του κόσμου, τον Ισπανό Άλβαρο Γρανάδος (με τον οποίο υπήρχε συμφωνία από το 2024, αλλά δεν ενεργοποιήθηκε τότε λόγω των έκτακτων συνθηκών), τον έμπειρο Αμερικανό διεθνή Μαξ Ίρβινγκ, που έχει θητεύσει και στον Ολυμπιακό, τον Κροάτη αμυντικό Ρίνο Μπούριτς και τον Αυστραλό Λιουκ Πάβιγιαρντ, ενώ για τη θέση του τερματοφύλακα αποκτήθηκε ο διεθνής Ιταλός Τζιανμάρκο Νικόζια, στη θέση του βετεράνου Μάρκο Ντελ Λούνγκο. Στην άκρη του πάγκου παραμένει ο Κροάτης Σάντρο Σούκνο, ο οποίος μετά την πρόωρη λήξη της σπουδαίας καριέρας του (λόγω καρδιακού προβλήματος) ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας και την οδήγησε στην κατάκτηση δύο συνεχόμενων Champions League, το 2022 και το 2023.
 
Τη φετινή χρονιά, η Προ Ρέκο διατηρεί το απόλυτο νικών εντός συνόρων, όπου έχει ήδη κατακτήσει το κύπελλο (το καμπιονάτο βρίσκεται στην ημιτελική φάση των πλέι-οφ και θα ολοκληρωθεί μετά το final-4), ενώ στην Ευρώπη σημείωσε έντεκα νίκες, χάνοντας μόνο από τη Φερεντσβάρος στη Γένοβα (16-14), στη φάση των «8». Η ίδια ομάδα τη νίκησε και στο Σούπερ Καπ Ευρώπης και αυτές είναι οι δύο μοναδικές ήττες των πρωταθλητών Ιταλίας την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο.
 
Ολυμπιακός και Προ Ρέκο έχουν συναντηθεί τέσσερις φορές σε τελική φάση του Champions League (ή Euroleague παλαιότερα), εκ των οποίων τις τρεις σε ημιτελικούς, και το κοινό χαρακτηριστικό όλων των αγώνων ήταν ότι ήταν ντέρμπι… μέχρις εσχάτων. Η ιταλική ομάδα επικράτησε 10-9 το 2007 στο Μιλάνο και 13-11 στα πέναλτι, πριν από δύο χρόνια στη Μάλτα, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» είχαν πάρει τη νίκη με 12-11, το 2019 στο Ανόβερο. Ένα χρόνο νωρίτερα, οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν στον τελικό της διοργάνωσης, μέσα στη Γένοβα, κι εκεί η πειραϊκή ομάδα είχε καταφέρει να ανατρέψει τα εις βάρος της προγνωστικά και να φτάσει στον θρίαμβο (9-7), χάρη στο προπονητικό «ρεσιτάλ» του Θοδωρή Βλάχου (“tactical masterclass”, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας), τα τέσσερα γκολ του Φουντούλη και τη συγκλονιστική εμφάνιση του Κροάτη τερματοφύλακα, Γιόσιπ Πάβιτς.
 
Τα δύο final-4 που φιλοξενήθηκαν στη Μάλτα ολοκληρώθηκαν με ισάριθμους θριάμβους της Φερεντσβάρος, η οποία θέλει να… τριτώσει το καλό και να μιμηθεί το κατόρθωμα της Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (1968-70) και της Προ Ρέκο (2021-23), των μοναδικών ομάδων που έχουν πετύχει το “three-peat” στην ιστορία της διοργάνωσης. Ο Μπάλαζ Νιέκι έχει δημιουργήσει μία επιθετική… μηχανή, που διαθέτει μακράν την καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, παρότι δύο από τους καλύτερους σκόρερ της ομάδας, ο Σέρβος Ντούσαν Μάντιτς και ο Ούγγρος Κρίστιαν Μάνχερτς, έχασαν αρκετά παιχνίδια λόγω τραυματισμών. Ο Στέλιος Αργυρόπουλος είναι ο «εγκέφαλος» και το «πρώτο βιολί» των πρωταθλητών Ευρώπης, ο Βέντελ Βίγκβαρι και ο αριστερόχειρας Ακος Νάγκι «βγήκαν μπροστά» στο διάστημα της απουσίας των Μάντιτς και Μάνχερτς, ο πολύπειρος Μάρτον Βάμος προσφέρει συνέπεια και σταθερότητα, ο Ιταλός Εντοάρντο Ντι Σόμα είναι «πολυεργαλείο» πολυτελείας, ο Σίλαρντ Γιάνσικ είναι από τους καλύτερους αμυντικούς στον κόσμο και ο Σόμα Βόγκελ αποτελεί εγγύηση κάτω από τα δοκάρια, ιδιαίτερα αν χρειαστεί κάποιο ματς να κριθεί στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Ισπανός Μιγκέλ Ντε Τόρο και ο Γκέργκο Φέκετε καλύπτουν τη θέση του φουνταριστού, εν αναμονή της άφιξης του Κώστα Κάκαρη, που φέρεται να έχει συμφωνήσει με τους Μαγυάρους για την επόμενη χρονιά.
 
Η κυριαρχία της «Φράντι» την τελευταία τριετία είναι εντυπωσιακή και καταδεικνύεται από την «ψυχρή» γλώσσα των αριθμών: μία ήττα την περίοδο 2023-24 (σε όλες τις διοργανώσεις), άλλη μία τη σεζόν 2024-25 και δύο φέτος, αμφότερες στο Champions League και μάλιστα εντός έδρας, από ιταλικές ομάδες: η Μπρέσια διέκοψε το αήττητο σερί του Βόγκελ σε διαδικασία πέναλτι, φεύγοντας με τους δύο βαθμούς από τη Βουδαπέστη στη φάση των ομίλων, ενώ η Προ Ρέκο επικράτησε με εμφατικό τρόπο στην πρεμιέρα της φάσης των «8». Η Φερεντσβάρος όμως πήρε ρεβάνς στη Γένοβα και, παρότι έχασε την πρώτη θέση του ομίλου υστερώντας στην ισοβαθμία, πηγαίνει στη Μάλτα με την αυτοπεποίθηση στα ύψη. Μεσολάβησε άλλο ένα νταμπλ στην Ουγγαρία, όπου οι τρεις φορές πρωταθλητές Ευρώπης δεν έχουν αντίπαλο τα τελευταία χρόνια και παραμένουν αήττητοι από το 2022.
 
Αντίπαλος της Φερεντσβάρος στον ημιτελικό της Πέμπτης (11/6) θα είναι η Μπαρτσελονέτα, την οποία συνεχίζει ακόμη να… στοιχειώνει η -εν πολλοίς απρόσμενη- κατάκτηση του τίτλου το 2014. Έκτοτε, και παρότι απουσίασαν μόλις δύο φορές από την τελική φάση, οι «μόνιμοι» πρωταθλητές Ισπανίας δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν καν στον τελικό του Champions League, μετρώντας μάλιστα έξι συνεχόμενες ήττες σε ημιτελικούς. Η τελευταία ήταν πέρυσι και ίσως ήταν και η πλέον οδυνηρή, καθώς η Νόβι Μπέογκραντ των πολλών προβλημάτων φάνταζε σχετικά βατό «εμπόδιο», όμως οι Καταλανοί «σκόνταψαν» ξανά, χάνοντας στα πέναλτι.
 
Θεωρητικά, η φετινή σεζόν θα ήταν μεταβατική για την Μπαρτσελονέτα, που είδε το καλοκαίρι τον Έλβις Φάτοβιτς να μετακομίζει στον Πειραιά, τον Άλβαρο Γρανάδος να εντάσσεται στην Προ Ρέκο και τον εμβληματικό Φελίπε Περόνε να αποσύρεται από την ενεργό δράση. Η θέση του προπονητή καλύφθηκε εκ των έσω, με τον παλιό παίκτη και εν συνεχεία συνεργάτη του Φάτοβιτς, Φραν Φερνάντεθ, να αναλαμβάνει τα ηνία, ο βετεράνος Γκονσάλο Ετσενίκε επέστρεψε στην Ισπανία μετά από έντεκα χρόνια, για να προσδώσει εμπειρία και τη σπάνια δημιουργικότητα που τον χαρακτηρίζει, ενώ στο ρόστερ προστέθηκε και ο διεθνής Ιταλός Αλεσάντρο Βελότο. Όμως, η εξαιρετική φετινή πορεία της Μπαρτσελονέτα οφείλεται κυρίως στο “step up” που έκαναν ο Ούγγρος Βίντσε Βίγκβαρι (πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 43 γκολ) και ο Μπερνάτ Σαναούχα, ο οποίος έχει αναλάβει με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του ηγέτη. Παρά τα 32 του χρόνια, ο Αλμπέρτο Μουναρίθ παραμένει χαρισματικός σκόρερ -ιδιαίτερα όταν η μπάλα «καίει»-, ο Ούγγρος Γκέργκελι Μπούριαν και ο Ουνάι Μπιέλ αποτελούν αξιόπιστες λύσεις από την περιφέρεια, ο Ρότζερ Ταούλ καλύπτει τη θέση του φουνταριστού και ο Αλεχάντρο Μπούστος είναι ένας πολύ αποτελεσματικός αμυντικός, χωρίς να υπολείπεται στο σκοράρισμα. Στην εστία δεσπόζει φυσικά η φιγούρα του Ουνάι Αγκίρε, του θεωρούμενου ως κορυφαίου τερματοφύλακα στον κόσμο, τουλάχιστον όταν είναι στη μέρα του.
 
Ο αλλαγές έδειξαν να επηρεάζουν στο ξεκίνημα της περιόδου τους Καταλανούς, που γνώρισαν δύο σπάνιες εντός έδρας ήττες, από τη Μαρσέιγ στο Champions League και από τη Σαμπαντέλ στο πρωτάθλημα. Αυτά ως τα τέλη Νοεμβρίου. Έκτοτε, η Μπαρτσελονέτα «τρέχει» ένα τρομερό σερί 32 διαδοχικών νικών σε όλες τις διοργανώσεις, κατέκτησε το νταμπλ στην Ισπανία φτάνονας τα 21 συνεχόμενα πρωταθλήματα και τα 14 συνεχόμενα κύπελλα, ενώ στο Champions League πέτυχε το «6 στα 6» στην προημιτελική φάση, πετυχαίνοντας μάλιστα κάποιες εντυπωσιακές νίκες, όπως το 20-13 επί του Ολυμπιακού και το 17-6 επί της Μπρέσια.
 
Τις αναμετρήσεις του final-4 θα «σφυρίξουν» ο Ολλανδός Μίχιελ Τσβαρτ, ο Κροάτης Αντρέι Φρανούλοβιτς, ο Γερμανός Φρανκ Ομε, ο Ιταλός Ραφαέλε Κολόμπο, ο Ισραηλινός Μάταν Σβαρτς και ο Γάλλος Ζιλιάν Μπουρζ (η είδηση εδώ είναι ότι απουσιάζει το όνομα του Μπόρις Μαργκέτα…).

Το πρόγραμμα του final-4:

ΠΕΜΠΤΗ 11/6
ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ
20:00 Μπαρτσελονέτα (Ισπανία)-Φερεντσβάρος (Ουγγαρία)
22:00 Προ Ρέκο (Ιταλία)-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
 
ΣΑΒΒΑΤΟ 13/6
20:00 «Μικρός» τελικός
22:00 ΤΕΛΙΚΟΣ
 

Η ΧΡΥΣΗ ΒΙΒΛΟΣ

1964 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1965 Προ Ρέκο (Ιταλία)
1966 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1967 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1968 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1969 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1970 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1971 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1972 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1973 Όρβοσι Βουδαπέστης (Ουγγαρία)
1974 MGU Μόσχας (ΕΣΣΔ)
1975 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1976 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Γιουγκοσλαβία)
1977 ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ΕΣΣΔ)
1978 Κανοτιέρι Νάπολι (Ιταλία)
1979 Όρβοσι Βουδαπέστης (Ουγγαρία)
1980 Βάσας (Ουγγαρία)
1981 Γιουγκ Ντουμπρόβνικ (Γιουγκοσλαβία)
1982 Μπαρτσελόνα (Ισπανία)
1983 Σπαντάου Βερολίνου (Δυτ. Γερμανία)
1984 Προ Ρέκο (Ιταλία)
1985 Βάσας (Ουγγαρία)
1986 Σπαντάου Βερολίνου (Δυτ. Γερμανία)
1987 Σπαντάου Βερολίνου (Δυτ. Γερμανία)
1988 Σίσλεϊ Πεσκάρα (Ιταλία)
1989 Σπαντάου Βερολίνου (Δυτ. Γερμανία)
1990 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1991 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία)
1992 Γιάντραν Σπλιτ (Κροατία)
1993 Γιάντραν Σπλιτ (Κροατία)
1994 Ουίπεστ (Ουγγαρία)
1995 Καταλούνια (Ισπανία)
1996 Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (Κροατία)
1997 Ποζίλιπο Νάπολι (Ιταλία)
1998 Ποζίλιπο Νάπολι (Ιταλία)
1999 ΠΟΣΚ Σπλιτ (Κροατία)
2000 Μπέτσεϊ (Γιουγκοσλαβία)
2001 Γιουγκ Ντουμπρόβνικ (Κροατία)
2002 Ολυμπιακός (ΕΛΛΑΔΑ)
2003 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2004 Χόνβεντ (Ουγγαρία)
2005 Ποζίλιπο Νάπολι (Ιταλία)
2006 Γιουγκ Ντουμπρόβνικ (Κροατία)
2007 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2008 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2009 Πρίμορατς Κότορ (Μαυροβούνιο)
2010 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2011 Παρτιζάν Βελιγραδίου (Σερβία)
2012 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2013 Ερυθρός Αστέρας (Σερβία)
2014 Μπαρτσελονέτα (Ισπανία)
2015 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2016 Γιουγκ Ντουμπρόβνικ (Κροατία)
2017 Τσόλνοκι (Ουγγαρία)
2018 Ολυμπιακός (ΕΛΛΑΔΑ)
2019 Φερεντσβάρος (Ουγγαρία)
2020 Δεν ολοκληρώθηκε
2021 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2022 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2023 Προ Ρέκο (Ιταλία)
2024 Φερεντσβάρος (Ουγγαρία)
2025 Φερεντσβάρος (Ουγγαρία)
 
 

ΟΙ ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΙ:

11 ΤΙΤΛΟΙ: Προ Ρέκο
7 ΤΙΤΛΟΙ: Μλάντοστ Ζάγκρεμπ
Παρτιζάν Βελιγραδίου
4 ΤΙΤΛΟΙ: Σπαντάου Βερολίνου
Γιουγκ Ντουμπρόβνικ
3 ΤΙΤΛΟΙ: Ποζίλιπο Νάπολι
Φερεντσβάρος
2 ΤΙΤΛΟΙ: Όρβοσι
Βάσας
Γιάντραν Σπλιτ
Ολυμπιακός
1 ΤΙΤΛΟΣ: Χόνβεντ
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Ουίπεστ
Καταλούνια
Κανοτιέρι Νάπολι
Πεσκάρα
Μπέτσεϊ
Πρίμορατς Κότορ
MGU Μόσχας
Μπαρτσελόνα
ΠΟΣΚ Σπλιτ
Ερυθρός Αστέρας
Μπαρτσελονέτα
Τσόλνοκι