Υπάρχει κάτι αλλόκοτο στο να επιστρέφεις σε μια πόλη που γνώρισες ως ταξιδιώτης και να αναζητάς, οκτώ χρόνια αργότερα, τις τότε μνήμες πριν τις σβήσει η χρόνος. Ο Charles Huang επέστρεψε στην Οδησσό τον Ιανουάριο του 2026 έχοντας μαζί του την κάμερά του. Σε εκείνο το ταξίδι έμεινε μόλις 36 ώρες και από τη νέα εμπειρία του προέκυψε το «36 Hours in Odesa: A City That Refused to Break», ένα ντοκιμαντέρ 39 λεπτών που καταγράφει τη σημερινή ζωή στην ουκρανική πόλη μέσα από τις συναντήσεις ενός ανθρώπου που την είχε γνωρίσει πριν από τον πόλεμο.
Ο Huang έχει μια αρκετά ασυνήθιστη προσωπική ιστορία. Είναι λογιστής, CPA, έχει εργαστεί στον τραπεζικό και οικονομικό χώρο και ασχολείται με επενδύσεις. Το 2015, όμως, άφησε τη σταθερή δουλειά που είχε τότε στη λογιστική, έφτιαξε μια χειραποσκευή και αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι που σκεφτόταν από τα πανεπιστημιακά του χρόνια: να ταξιδεύει και να κινηματογραφεί όσα συναντά. Τον γνώρισα όσο ταξίδευα στο Τορόντο για να καλύψω το φεστιβάλ. Με φιλοξένησε με πολύ ευγένεια, κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων της πόλης. Από τότε μέχρι σήμερα θαυμάζω την τόλμη του να δημιουργεί και την περιέργεια του στο να μαθαίνει.
Τίποτα δεν ήταν σταλμένο με ροδοπέταλα στην καριέρα του. Προσπάθησε να συγκεντρώσει χρήματα μέσω crowdfunding για την πρώτη του δημιουργία και απέτυχε. Φανταστείτε: άνθρωπος που έκανε καριέρα στα χρηματοοικονομικά δεν τα κατάφερε στο πεδίο που του ήταν πιο γνώριμο. Ο ίδιος θυμάται σήμερα με χιούμορ ότι «ούτε η μητέρα του δεν έκανε δωρεά» σε εκείνη την καμπάνια. Έβαλε τελικά δικά του χρήματα και, με δύο φίλους, γύρισε στην Ουάσιγκτον το πρώτο πιλοτικό επεισόδιο του «DIY Destinations». Χωρίς πολυμελές συνεργείο, ακριβά ξενοδοχεία ή οργανωμένη παραγωγή, γεννήθηκε μια ταξιδιωτική σειρά που έφτασε στη συνέχεια μέχρι το Amazon Prime Video και συνεχίζεται μέχρι σήμερα την καριέρα της. Μάλιστα ο ίδιος την είχε προσφέρει για προβολές και στην ΕΡΤ αλλά τεχνικά ζητήματα τότε δεν επέτρεψαν να τη φιλοξενήσουμε στα προγράμματά μας.
Ο Huang δεν εγκατέλειψε για πάντα την προηγούμενη επαγγελματική του ζωή. Επέστρεψε στα οικονομικά και πλέον προσδιορίζεται ως παραγωγός και senior banker, ενώ συνεχίζει παράλληλα να ταξιδεύει και να κινηματογραφεί. Αυτή η διπλή ζωή (γραφείο και γυρίσματα, αριθμοί και ταξίδια), εξηγεί ίσως και την απλότητα με την οποία πλησιάζει τους ανθρώπους που συναντά.
Η Οδησσός που θυμόταν και η Οδησσός που βρήκε
Στο «36 Hours in Odesa» η προσωπική μνήμη μπαίνει αναπόφευκτα μέσα στο κάδρο. Ο Huang είχε επισκεφθεί την πόλη οκτώ χρόνια νωρίτερα. Τώρα περπατά ξανά στους ίδιους δρόμους και ψάχνει γνώριμα σημεία. Οι κλειδαριές που άφηναν τα ερωτευμένα ζευγάρια στη Mother-in-Law Bridge έχουν σκουριάσει. Οι Σκάλες Ποτέμκιν παραμένουν στη θέση τους, αλλά η εικόνα γύρω τους έχει αλλάξει. Το Hotel Odesa φέρει τα σημάδια της καταστροφής. Η ιστορική αγορά Pryvoz έχει επίσης πληγεί ανεπανόρθωτα.
Η σύγκριση γίνεται σχεδόν αυθόρμητα: Υπάρχει η πόλη που είχε καταγράψει η κάμερά του στο παρελθόν και αυτή που συναντά τώρα. Περισσότερο όμως από τα ίδια τα κτίρια, τον ενδιαφέρουν όσοι εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σε αυτά: οι άνθρωποι.
Συναντά πρόσωπα σε καφέ και μουσεία, εργαζόμενους, στρατιώτες, κατοίκους που έχουν ενσωματώσει τις γεννήτριες και τις διακοπές ηλεκτρικού στην καθημερινότητά τους. Σε μια από τις πιο απλές και ταυτόχρονα δύσκολες στιγμές της ταινίας, βλέπει μέσα στην ομίχλη ένα νεαρό κορίτσι να πουλά εφημερίδες. Μαθαίνει ότι ο πατέρας της απουσιάζει και ότι η ίδια δουλεύει για να βοηθήσει την οικογένειά της. Η κάμερα διεισδύει περισσότερο γιατί απλά δεν χρειάζεται να εξηγήσει πολλά περισσότερα.
Ένα πιάτο dumplings στην Οδησσό
Από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις των 36 ωρών είναι αυτή που συμβαίνει σε ένα μικρό κινεζικό noodle φαγάδικο. Ο Huang βρίσκεται γύρω από το ίδιο τραπέζι με Ουκρανούς στρατιώτες και Κινέζους που έχουν βρεθεί στην Ουκρανία, ανάμεσά τους ανθρώπους από το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν. Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, όπως θυμάται ο δημιουργός, δεν θέλει να πληρωθεί αλλά προτιμά να γίνει γνωστή η παρουσία Κινέζων που επέλεξαν να σταθούν στο πλευρό των Ουκρανών.
Η σκηνή αποκτά ενδιαφέρον στις μικρότερες λεπτομέρειές της. Κάποιος προσπαθεί να φάει με chopsticks, άλλοι μοιράζονται dumplings, ακούγονται κινεζικές λέξεις και τραγούδια. Για λίγο παρακολουθούμε απλώς μια παρέα ανθρώπων γύρω από ένα τραπέζι.
Αυτές οι εικόνες ταιριάζουν ιδιαίτερα στον Huang. Για περισσότερο από μία δεκαετία, το «DIY Destinations» τον έχει μάθει να γνωρίζει μια πόλη μέσα από τις αγορές της, τα μέσα μεταφοράς, το φαγητό και τις τυχαίες συναντήσεις (σ.σ. θα αποκαλύψω σε αυτό το σημείο ότι συμμετείχα και σε ένα επεισόδιο). Στην Οδησσό συνεχίζει να κοιτάζει με τον ίδιο τρόπο, μόνο που οι ιστορίες που βρίσκει… έχουν αλλάξει.
36 ώρες είναι ελάχιστες
Ο Huang πέρασε στην Οδησσό μόλις 36 ώρες. Δεν ισχυρίζεται ότι αυτές αρκούν για να περιγράψει τη ζωή μιας ολόκληρης πόλης ύστερα από χρόνια πολέμου. Καταγράφει όσα πρόλαβε να δει και, κυρίως, τους ανθρώπους που πρόλαβε να γνωρίσει. Η μέθοδος αυτή έχει κάτι από τα παλιά ταξιδιωτικά ημερολόγια: στιγμιότυπα μιας καθημερινότητας που αλλάζει, που πλέον μια διακοπή ρεύματος μπορεί να ανατρέψει τη ροή της μέρας. Αυτό έχει τη σκιά του αποχωρισμού στη συσκευασία προσωπικών αφηγήσεων που αναπόφευκτα παίρνουν θέση στα γεγονότα αλλά αναγνωρίζουμε την καρδιά και την προσωπική γραφή, ίσως γι’ αυτό το «36 Hours in Odesa» λειτουργεί καλύτερα όταν ο Huang αφήνει απλώς τους ανθρώπους και τους χώρους να υπάρχουν μπροστά στον φακό του.
«Θα επιστρέψω όταν έρθει η ειρήνη»
Στο τέλος των 36 ωρών ο Huang φεύγει από την Οδησσό έχοντας κάνει μια υπόσχεση: θα επιστρέψει όταν έρθει η ειρήνη. Για έναν άνθρωπο που πέρασε περισσότερα από δέκα χρόνια μετρώντας τη ζωή του και σε προορισμούς, αυτή η επιστροφή έχει πλέον έναν διαφορετικό λόγο. Θέλει να ξαναδεί την πόλη, να ξαναβρεί τους ανθρώπους και να ισορροπήσει την τότε, την τωρινή και την επόμενη εμπειρία του ως μέρος ενός παζλ που τα κομμάτια του είναι ακόμα στο εργοστάσιο. Ποιος ξέρει: ίσως να κινηματογραφήσει για τρίτη φορά τα ίδια μέρη, ελπίζοντας ότι τότε η εικόνα τους θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο.
Το «36 Hours in Odesa: A City That Refused to Break» είναι παραγωγής 2026, έχει διάρκεια 39 λεπτά και φέρει τη σκηνοθετική και σεναριακή υπογραφή του Charles Huang. Η ταινία του, έχει περισσότερο ενδιαφέρον όταν γνωρίσετε τον Charles, για αυτό και ήθελα να σας τον συστήσω. Έχει δημοσιευθεί ολόκληρη στο IMDb και σας περιμένει
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
