Χρηματοδότηση των Κοινωνικών Δομών και μονιμοποίηση των εργαζομένων ζητά το περιφερειακό συμβούλιο Θεσσαλίας

Σταθερή και μόνιμη κρατική χρηματοδότηση των Κοινωνικών Δομών και των θέσεων εργασίας, μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων χωρίς όρους και προϋποθέσεις και κατάργηση των διατάξεων του λεγόμενου νόμου Βορίδη, που θίγουν το αυτοδιοίκητο των ΟΤA, ζητά μέσω σχετικού ψηφίσματος το Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας.

Το Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας, όπως αναφέρεται στο σχετικό ψήφισμα “εκφράζει την έντονη ανησυχία του για το αβέβαιο εργασιακό μέλλον των εργαζομένων και τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται τόσο για τους ίδιους όσο και για τις τοπικές κοινωνίες. Λαμβάνοντας υπόψη τη διαχρονική και καθοριστική συμβολή των εργαζομένων στις κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων, όπως τα Κέντρα Κοινότητας, οι δομές στήριξης ευπαθών ομάδων, οι υπηρεσίες υποστήριξης γυναικών θυμάτων βίας, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) κ.α, το γεγονός ότι οι υπηρεσίες αυτές αποτελούν βασικό πυλώνα κοινωνικής συνοχής και προστασίας των πιο ευάλωτων πολιτών, την υψηλή επιστημονική κατάρτιση, την εμπειρία και την εξειδίκευση που έχουν αποκτήσει οι εργαζόμενοι μέσα από πολυετή απασχόληση στις δομές αυτές, καθώς και την υπαρκτή και άμεση απειλή διακοπής ή ασυνέχειας της χρηματοδότησης από το ΕΣΠΑ για ορισμένες κατηγορίες δομών, καθώς και την περιορισμένη χρονική εξασφάλιση για άλλες” ζητά να διασφαλιστούν άμεσα όλες οι θέσεις εργασίας των εργαζομένων στις κοινωνικές δομές των Δήμων, ανεξαρτήτως της πηγής χρηματοδότησης ή του χρονικού ορίζοντα των υφιστάμενων προγραμμάτων.

Επίσης, το περιφερειακό συμβούλιο Θεσσαλίας ζητά να υπάρξει “πρόβλεψη και υλοποίηση κατάλληλων θεσμικών και χρηματοδοτικών ρυθμίσεων, ήδη από το παρόν στάδιο, που θα εξασφαλίζουν τη συνέχιση της απασχόλησης για τις κατηγορίες εργαζομένων των οποίων η χρηματοδότηση λήγει άμεσα, τη μακροπρόθεσμη εργασιακή σταθερότητα για όσους καλύπτονται προσωρινά από μελλοντικές χρηματοδοτικές περιόδους. τη μετάβαση από την επισφαλή, προγραμματική απασχόληση σε σταθερές μορφές εργασίας, αναγνωρίζοντας ότι οι ανάγκες που καλύπτουν οι δομές αυτές είναι πάγιες και διαρκείς, καθώς και την αναγνώριση της εμπειρίας και της εξειδίκευσης των εργαζομένων, ως πολύτιμου κοινωνικού κεφαλαίου που δεν πρέπει να απαξιωθεί ή να χαθεί”.