Μαθητικά χρονογραφήματα επικαιρότητας: Μια καινοτόμος δράση του 5ου Πειραματικού Γυμνασίου Κομοτηνής

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Λογοτεχνίας και της δράσης «Φιλαναγνωσία», μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 5^ου Πειραματικού Γυμνασίου Κομοτηνής, υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου τους, Όλγας Παλαιοχωρινού, ανέλαβαν τον ρόλο του χρονογράφου, και με αφορμή τα κοινωνικά δρώμενα, έγραψαν κείμενα που συνδυάζουν τον προβληματισμό τους με το νεανικό χιούμορ.

• Το Πασχαλινό Τραπέζι | της Σμαράγδας Κατραντζή

Τώρα που θα αρχίσει το σχολείο και θα επιστρέψουμε στο διάβασμα και τις υποχρεώσεις, θα αναπολώ αυτές τις μέρες των διακοπών που λίγο καιρό πριν με εκνεύριζαν. Το πασχαλινό τραπέζι δεν είναι απλώς ένα γεύμα, αλλά μία σύναξη: παππούς, γιαγιά, θείοι, θείες και ξαδέρφια, καταλαμβάνουν τις θέσεις τους, και πάνω στο τραπέζι υπάρχει φαγητό για να χορτάσει ολόκληρο χωριό. Ο παππούς αρχίζει τις ιστορίες από παλιά, η γιαγιά γεμίζει τα πιάτα, και οι μεγάλοι μιλάνε με τόση ένταση για την επικαιρότητα, που νομίζεις ότι το δελτίο ειδήσεων μεταφέρθηκε στην τραπεζαρία.

Όταν τελειώνουμε το πρώτο πιάτο, αρχίζει το δεύτερο: οι ερωτήσεις! Ξεκινάμε με το εύκολο επίπεδο, που αποτελείται από αθώες ερωτήσεις: «Πώς πάει το σχολείο;», «Εύκολη η Γ ́ Γυμνασίου;», «Πότε παίρνετε βαθμούς;». Σιγά-σιγά προχωράμε στο δύσκολο επίπεδο: «Αποφάσισες τι θέλεις να σπουδάσεις;», «Θα ακολουθήσεις το επάγγελμα του πατέρα σου;», «Ποιο ήταν το αγόρι που σου μιλούσε στην πλατεία και σας είδε η γειτόνισσα;». Τα ξαδέρφια κοιτάζονται συνωμοτικά και προσπαθούν με κόπο να κρατήσουν τα γέλια τους, ενώ εγώ παλεύω να βρω την κατάλληλη απάντηση που δε θα προκαλέσει αντιδράσεις. «Έρχεται και η δικιά σας η σειρά», σκέφτομαι, κοιτάζοντάς τους με επικριτικό ύφος. Σηκώνω το κεφάλι και με μεγάλη σοβαρότητα δηλώνω: «Επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής».

Όσοι κατάλαβαν, ξέσπασαν σε γέλια. Η μαμά προσπαθεί να με επαναφέρει στην τάξη με ένα μόνο βλέμμα, ενώ η γιαγιά προσθέτει κι άλλο φαγητό στα πιάτα, ακυρώνοντας κάθε δικαίωμα σιωπής. Στη συνέχεια, τα γέλια και οι φωνές μαλακώνουν και για λίγο είμαστε απλώς μαζί. Τότε καταλαβαίνεις πως όλα τα πειράγματα και οι ερωτήσεις είναι σημάδια αγάπης. Στο τέλος παύει το πασχαλινό τραπέζι να είναι μια «ανάκριση», και μένει αυτό που πραγματικά είναι: μία από τις στιγμές που για πάντα θα θυμάσαι.

• Τα δέντρα που έγιναν…εμπόδιο | του Ανέστη Ιατρίδη

Η Στέλλα και ο Γιάννης ήταν πολύ στενοχωρημένοι τον τελευταίο καιρό. Βγήκε η είδηση ότι στον χώρο που έμεναν, λίγο πιο έξω από την πόλη της Κομοτηνής, ήθελαν να κόψουν όλα τα δέντρα κοντά στο σπίτι τους ώστε να χτιστεί ένα εργοστάσιο. Ήταν ένα γεγονός το οποίο προκάλεσε ανησυχίες και σκέψεις ότι δεν θα έχουν πλέον τα παιδιά έναν χώρο στον οποίο θα μπορούν να παίζουν ανέμελα μέσα στα δέντρα, και θα ζουν μέσα στο νέφος και τη μόλυνση.

Το αστείο της υπόθεσης, που μόνο αστείο δεν είναι στην πραγματικότητα, είναι ότι οι γονείς των παιδιών, με το που είδαν το χρώμα του χρήματος, έπαθαν…αλλεργία στο πράσινο και στη φύση. Με το που έφτασε το χαρτί της αποζημίωσης, ήταν έτοιμοι να υπογράψουν ότι συναινούν στην κατασκευή του εργοστασίου στον χώρο τους, πιο γρήγορα και από τη λέξη γρήγορα. Φαίνεται πως η «ανάπτυξη» για μερικούς έχει να κάνει μόνο με λεφτά, και όχι με την ανάπτυξη αναμνήσεων μεταξύ των μελών της οικογένειας.

Ευτυχώς η Στέλλα και ο Γιάννης με τον προβληματισμό τους και την προσπάθεια που κατέβαλαν μέσω των αφισών και των χειροτεχνιών τους, κατάφεραν να θυμίσουν στους γονείς τους το αυτονόητο.

Τελικά φαίνεται ότι αν δεν κινητοποιηθούμε εμείς τα παιδιά για την αλλαγή του κόσμου, η φύση θα εξαφανιστεί χάρη στο κέρδος και τα λεφτά. Μερικές φορές, αν όχι τις περισσότερες, τα παιδιά είναι αυτά που βάζουν τα γυαλιά στους ενήλικους, για να δείξουν, όπως στην προκειμένη περίπτωση, ότι οι αναμνήσεις, ο δημιουργικός χρόνος και η φύση, αξίζουν περισσότερο από κάθε χρηματικό ποσό. Διότι πραγματικά πλούσιος δεν θεωρείσαι αν έχεις πολλά λεφτά, αλλά όταν έχεις δημιουργήσει αναμνήσεις τις οποίες θα θυμάσαι και θα τις αναπολείς για μια ζωή.