Το Πολυτεχνείο στα Γιάννενα: Από την 21η Απριλίου 1967 στον Νοέμβρη του 1973

Η ιστορία του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων δεν αρχίζει τον Νοέμβριο του 1973. Είχε προηγηθεί μια διαδρομή έξι χρόνων: η πρώτη αντίδραση την ημέρα του πραξικοπήματος, οι διώξεις πανεπιστημιακών, η υπόθεση Φάνη Κακριδή, οι ελεγχόμενες φοιτητικές εκλογές, ο «Σηματωρός», η Πόπη Βουτσινά, οι πειθαρχικές διώξεις και η στράτευση ως μέσο καταστολής. Η διαδρομή αυτή κορυφώθηκε στις 16 και 17 Νοεμβρίου 1973 στη Δόμπολη.

Ένα Πανεπιστήμιο μόλις τριών ετών

Το Πολυτεχνείο στα Γιάννενα: Από την 21η Απριλίου 1967 στον Νοέμβρη του 1973

Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων του 1973 ήταν ένα πολύ νέο Πανεπιστήμιο. Η πρώτη πανεπιστημιακή μονάδα στην πόλη λειτούργησε το ακαδημαϊκό έτος 1964-1965 ως Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 735/1964 και υποδέχθηκε περίπου 200 φοιτητές. Το 1966 ιδρύθηκε το Τμήμα Μαθηματικών και το 1970, με το Νομοθετικό Διάταγμα 746/1970, ιδρύθηκε το ανεξάρτητο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με Φιλοσοφική και Φυσικομαθηματική Σχολή.[1]

Επομένως, τον Νοέμβριο του 1973 το Πανεπιστήμιο λειτουργούσε ως αυτοτελές ίδρυμα μόλις τρία χρόνια. Η πανεπιστημιακή ζωή ήταν ακόμη συγκεντρωμένη στο κτίριο της Δόμπολης, πολύ πιο κοντά στον αστικό ιστό της πόλης.

Παρά τη μικρή ηλικία του, στο Πανεπιστήμιο υπήρχε ήδη πριν από τη δικτατορία δραστήριο δημοκρατικό φοιτητικό στοιχείο. Η έρευνα του Θεόδωρου Παντίσκα, που αξιοποιεί βιβλιογραφία, αρχειακό υλικό, τον τοπικό Τύπο και υλικό του Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, καταγράφει ότι στις φοιτητικές εκλογές της 2ας Φεβρουαρίου 1967, λιγότερο από τρεις μήνες πριν από το πραξικόπημα, οι δημοκρατικοί φοιτητές είχαν κερδίσει εννέα από τις δεκατέσσερις έδρες στα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών οργανώσεων.[2]

21 Απριλίου 1967: Η αντίδραση από την πρώτη ημέρα

Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 οι πληροφορίες από την Αθήνα έφταναν συγκεχυμένες. Σταδιακά γινόταν σαφές ότι ο στρατός είχε καταλάβει την εξουσία.

Στα Γιάννενα, φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο Πανεπιστήμιο και κινήθηκαν προς το κέντρο της πόλης. Η μεταγενέστερη μαρτυρία του Γιώργου Μάκη περιγράφει την πορεία προς την κεντρική πλατεία, όπου οι συγκεντρωμένοι έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν και σπουδαστές της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Ακολούθησαν συλλήψεις και διώξεις.[3]

Ήταν η πρώτη δημόσια αντίδραση στη δικτατορία σε μια πόλη όπου, τα επόμενα χρόνια, η πανεπιστημιακή κοινότητα θα βρισκόταν υπό στενή πολιτική και αστυνομική επιτήρηση.

Το Πανεπιστήμιο «στον γύψο»

Η δικτατορία επενέβη συστηματικά στη λειτουργία των πανεπιστημίων.

Το Ν.Δ. 93/1969 περιόριζε δραστικά τη φοιτητική εκπροσώπηση και τον συνδικαλισμό, ενώ οι διοικήσεις των φοιτητικών συλλόγων περνούσαν υπό καθεστωτικό έλεγχο. Παράλληλα, καθηγητές απομακρύνονταν ή διώκονταν για την πολιτική τους στάση.[4]

Στα Γιάννενα η έρευνα καταγράφει απομακρύνσεις ή διώξεις πανεπιστημιακών, μεταξύ των οποίων οι Σωτήρης Δάκαρης, Σταμάτης Καρατζάς, Φάνης Κακριδής και Μανόλης Παπαθωμόπουλος.[2] Μία από τις υποθέσεις που λειτούργησαν ως καταλύτης για τη φοιτητική κινητοποίηση ήταν εκείνη του καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας Φάνη Κακριδή.

Φάνης Κακριδής: Η υπόθεση που έβγαλε τους φοιτητές στον δρόμο

Ο Φάνης Κακριδής είχε εκλεγεί καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στα Γιάννενα από το 1964 και συνδέθηκε με τα πρώτα χρόνια της Φιλοσοφικής Σχολής.[5]

Η σύγκρουσή του με το καθεστώς είχε αρχίσει ήδη από τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας. Το 1969 είχε τεθεί σε εξάμηνη διαθεσιμότητα, ενώ το 1971 παρενέβη δημόσια υπέρ των πολιτικών κρατουμένων. Η υπόθεσή του οδηγήθηκε στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Πανεπιστημίου, το οποίο συνεδρίασε στις 14 Ιανουαρίου 1972. Η απόφαση ήταν προσωρινή απόλυση ενός έτους. Έξω από την αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί φοιτητές. Όταν έγινε γνωστή η καταδικαστική απόφαση, η συμπαράσταση προς έναν καθηγητή μετατράπηκε σε πολιτική κινητοποίηση. Οι φοιτητές βγήκαν από το Πανεπιστήμιο και κατέβηκαν προς το κέντρο της πόλης φωνάζοντας συνθήματα κατά της δικτατορίας.[6]

Η κινητοποίηση αυτή θεωρείται ένας από τους σημαντικούς σταθμούς στη μετάβαση από τις μεμονωμένες πράξεις αντίδρασης στη συγκρότηση ενός πιο μαζικού φοιτητικού κινήματος.

Ο «Σηματωρός»

Τον Μάρτιο του 1972 κυκλοφόρησε στα Γιάννενα ο «Σηματωρός», με υπότιτλο «Μηνιαία έκδοση πνευματικής συνεργασίας». Εκδότης ήταν ο Πέτρος Ευθυμίου και υπεύθυνος ύλης ο Παναγιώτης Νούτσος. Το περιοδικό συνδύαζε ποίηση, λογοτεχνία, φιλοσοφία και κείμενα προβληματισμού, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι πνευματικές ανησυχίες αποκτούσαν όλο και πιο έντονο πολιτικό περιεχόμενο.[7]

Η Πόπη Βουτσινά δημοσίευσε δύο ποιήματά της, ενώ ο Νούτσος επέλεξε ως προμετωπίδα στο κείμενό του τη φράση του Αλμπέρ Καμύ: «Je me révolte, donc nous sommes» — «Εξεγείρομαι, άρα υπάρχουμε».

Κυκλοφόρησαν μόλις δύο τεύχη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παναγιώτη Νούτσου, η τοπική Ασφάλεια απαγόρευσε τη συνέχιση της έκδοσης.[8]

Δεκατρείς φοιτητές στο Πρωτοδικείο

Στις 26 Μαΐου 1972 δεκατρείς φοιτητές και φοιτήτριες προσέφυγαν στο Πρωτοδικείο Ιωαννίνων ζητώντας την αντικατάσταση του διορισμένου Διοικητικού Συμβουλίου του Φοιτητικού Συλλόγου. Η θητεία του έληγε και οι φοιτητές υποστήριζαν ότι δεν είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για πραγματικές εκλογές. Έθεταν παράλληλα ζητήματα της καθημερινής φοιτητικής ζωής, όπως η σίτιση.

Η προσφυγή δεν έγινε δεκτή. Κατά τη διαδικασία, δύο φοιτητές που χειροκρότησαν μάρτυρα όταν υποστήριξε ότι η διοίκηση του συλλόγου δεν εκπροσωπούσε τους φοιτητές συνελήφθησαν. Καταδικάστηκαν αρχικά σε τετράμηνη κράτηση με αναστολή και αργότερα αθωώθηκαν στην έφεση.[2]

Το φθινόπωρο του 1972 το καθεστώς επιχείρησε να πραγματοποιήσει φοιτητικές εκλογές μέσα σε αυστηρά ελεγχόμενο πλαίσιο. Στα Γιάννενα, η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Πόπη Βουτσινά τοιχοκόλλησε επώνυμη ανακοίνωση διαμαρτυρόμενη για τη διαδικασία. Ο Σταύρος Κουρεμένος αντέδρασε σκίζοντας τα ψηφοδέλτια μπροστά στην εφορευτική επιτροπή. Και οι δύο παραπέμφθηκαν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Οι υποθέσεις τους εξετάστηκαν στις 2 και 3 Φεβρουαρίου 1973 και τους επιβλήθηκε η ποινή της «βαρείας επιπλήξεως». Έξω από τον χώρο είχαν συγκεντρωθεί περίπου 150 φοιτητές, σύμφωνα με τις διαθέσιμες ιστορικές καταγραφές. Ακούστηκαν τραγούδια του Θεοδωράκη και συνθήματα όπως «Φοιτητές ελεύθεροι» και «Έξω οι χαφιέδες».[2]

Στις 10 Φεβρουαρίου 1973 ο Δημήτρης Μαρωνίτης δημοσίευσε στο «Βήμα» την επιφυλλίδα «Η μικρή Αντιγόνη και ο χορός των δώδεκα», με αναφορά στην Πόπη Βουτσινά, η οποία έμεινε έκτοτε στη συλλογική μνήμη ως η «μικρή Αντιγόνη» των Ιωαννίνων.[9] Η Βουτσινά συνέχισε την αντιδικτατορική δράση της, συνελήφθη το 1973 και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.[10]

Η στράτευση ως μέσο καταστολής

Τον Φεβρουάριο του 1973 η δικτατορία πρόσθεσε ένα νέο μέσο πίεσης απέναντι στους φοιτητές. Με το Ν.Δ. 1347/1973 δόθηκε η δυνατότητα ανάκλησης της αναβολής στράτευσης φοιτητών που συμμετείχαν ή παρακινούσαν σε αποχή από τα μαθήματα και τις εξετάσεις.[11] Η εφαρμογή του μέτρου αποτέλεσε έναν από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στις καταλήψεις της Νομικής στην Αθήνα. Στα Γιάννενα, την άνοιξη του 1973, συγκεντρώθηκαν περίπου 150 υπογραφές φοιτητών που ζητούσαν τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης. Ακολούθησαν πιέσεις, προσαγωγές, συλλήψεις και στρατεύσεις.[2]

Το φοιτητικό κίνημα είχε πλέον περάσει από τις μεμονωμένες ενέργειες σε μια ευρύτερη συλλογική κινητοποίηση.

14 Νοεμβρίου 1973: Η είδηση φτάνει στα Γιάννενα

Στις 14 Νοεμβρίου άρχισε η κατάληψη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Οι πληροφορίες έφτασαν γρήγορα και στα Γιάννενα μέσω τηλεφώνων και προσωπικών επαφών. Άρχισαν συσκέψεις φοιτητών για το τι έπρεπε να γίνει. Το δίλημμα ήταν αν θα έφευγαν για την Αθήνα ή αν θα παρέμεναν στα Γιάννενα ώστε η κινητοποίηση να αποκτήσει τοπική εστία. Τελικά επικράτησε η δεύτερη άποψη.

Το πρωί της Παρασκευής 16 Νοεμβρίου ομάδες φοιτητών πέρασαν από τις αίθουσες καλώντας τους συμφοιτητές τους να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση. Το αμφιθέατρο γέμισε. Ο Πέτρος Ευθυμίου υπολόγισε σε μεταγενέστερη μαρτυρία τη συμμετοχή σε περίπου 500 έως 700 φοιτητές, σε ένα Πανεπιστήμιο που αριθμούσε τότε περίπου δύο χιλιάδες. Οι φοιτητές ζήτησαν Γενική Συνέλευση και έστειλαν αντιπροσωπεία στην Πρυτανεία. Στο αμφιθέατρο ακούστηκαν αντιδικτατορικά συνθήματα, μεταξύ των οποίων:

«Φοιτητές ελεύθεροι» και «Θα νικήσουμε».

Συντάχθηκε ψήφισμα με αιτήματα ακαδημαϊκών και πολιτικών ελευθεριών και συγκροτήθηκε πενταμελής Επιτροπή Αγώνα, στην οποία καταγράφονται οι Πέτρος Ευθυμίου, Μανόλης Κολοκυθάς, Σταύρος Ναξάκης, Σπύρος Παπαδόπουλος και Δανιήλ Σπαρτιάτης.[2] Τα γεγονότα της 16ης και 17ης Νοεμβρίου έχουν καταγραφεί στην ιστορία του ιδρύματος ως η κατάληψη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Τι έγραφε ο τοπικός Τύπος

Ένα από τα σημαντικότερα τεκμήρια για τα γεγονότα είναι ο Τύπος της ίδιας της εποχής. Στις 17 Νοεμβρίου 1973 ο «Ηπειρωτικός Αγών» κατέγραψε τη φοιτητική κινητοποίηση των Ιωαννίνων με τον τίτλο:

«Χθες όλο το πρωί, Φοιτηταί συγκεντρώθηκαν και εις το Πανεπιστήμιο μας».

Την ίδια ημέρα ο «Πρωινός Λόγος» είχε ως σχετικό θέμα:

«Συνεχίζεται η φοιτητική αναταραχή εις τας Αθήνας», χωρίς αντίστοιχη αναφορά στη συγκέντρωση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, σύμφωνα με τη μελέτη του Ανδρέα Λαδόπουλου που εξετάζει τα φύλλα των δύο εφημερίδων.[12]

Στις 18 Νοεμβρίου και οι δύο εφημερίδες είχαν πλέον στο επίκεντρο την επιβολή στρατιωτικού νόμου.

17 Νοεμβρίου: Οι κλειστές πόρτες και η πορεία

Μετά την εισβολή του στρατού στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, το κλίμα άλλαξε δραματικά. Το πρωί της 17ης Νοεμβρίου οι φοιτητές επέστρεψαν στη Δόμπολη, αλλά βρήκαν το Πανεπιστήμιο κλειστό και ισχυρή αστυνομική δύναμη στην περιοχή. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες μαρτυρίες, περίπου 500 φοιτητές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο. Ο διοικητής της Χωροφυλακής προειδοποίησε ότι, αν δεν αποχωρούσαν, θα καλούνταν ο στρατός.[2]

Οι φοιτητές αποφάσισαν τελικά να εγκαταλείψουν τον χώρο του Πανεπιστημίου, όχι όμως και την κινητοποίηση. Σχημάτισαν πορεία και κατευθύνθηκαν μέσω της σημερινής λεωφόρου Δωδώνης προς το κέντρο της πόλης. Στην κεντρική πλατεία έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο. Η συγκέντρωση διαλύθηκε μέσα σε αστυνομικό κλοιό και ακολούθησαν προσαγωγές και συλλήψεις.[2]

Η διήμερη κινητοποίηση της 16ης και της 17ης Νοεμβρίου ήταν η κορύφωση μιας αντιδικτατορικής δραστηριότητας που είχε αρχίσει στα Γιάννενα από τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος του 1967.

Η καταστολή συνεχίζεται

Η εξέγερση του Νοεμβρίου δεν έφερε το άμεσο τέλος της δικτατορίας. Στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο Δημήτρης Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και η απόπειρα «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος τερματίστηκε. Στα Γιάννενα η αντιδικτατορική δράση συνεχίστηκε:

Τον Ιούλιο του 1974, λίγες μόλις ημέρες πριν από την πτώση της δικτατορίας, στο Έκτακτο Διαρκές Στρατοδικείο Ιωαννίνων οδηγήθηκαν 27 κατηγορούμενοι, στην πλειονότητά τους φοιτητές, με κατηγορίες που αφορούσαν παράνομη πολιτική οργάνωση, διακίνηση αντιδικτατορικού υλικού και δράση κατά του καθεστώτος.[13] Ανάμεσά τους βρίσκονταν και πρόσωπα που είχαν συμμετάσχει στο φοιτητικό κίνημα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Στις 24 Ιουλίου 1974 η δικτατορία κατέρρευσε. Η ιστορία του φοιτητικού κινήματος των Ιωαννίνων δεν περιορίζεται, επομένως, στις δύο ημέρες του Νοεμβρίου. Αρχίζει από την πρώτη αντίδραση της 21ης Απριλίου 1967, περνά μέσα από τις διώξεις, τις μικρές εστίες αντίστασης, τις φοιτητικές διεκδικήσεις και τη σταδιακή μαζικοποίηση και κορυφώνεται στη Δόμπολη τον Νοέμβριο του 1973.

Είναι η τοπική διαδρομή μιας γενιάς φοιτητών και πανεπιστημιακών που, μέσα στις συνθήκες μιας μικρής επαρχιακής πόλης και υπό συνεχή επιτήρηση, δημιούργησε τη δική της σελίδα στην ιστορία της αντίστασης απέναντι στη δικτατορία.

Πηγές – βιβλιογραφικές παραπομπές

[1] Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, «Ιστορική αναδρομή» — Β.Δ. 735/1964, Β.Δ. 223/1966 και Ν.Δ. 746/1970. https://oldsite.uoi.gr/panepistimio/istoriki-anadromi/

[2] Θεόδωρος Παντίσκας, «Το φοιτητικό κίνημα στα Ιωάννινα κατά την περίοδο της Δικτατορίας (1967–1974)», ανακοίνωση στη διημερίδα νέων ερευνητών για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ΕΚΠΑ, 2023. https://www.academia.edu/128685766/%CE%A4%CE%BF_%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1_%CF%83%CF%84%CE%B1_%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%BD%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CE%B4%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82_1967_1974_The_student_movement_in_Ioannina_during_the_Dictatorship_1967_1974_

[3] Αλέκος Ράπτης, «Από τον Εμφύλιο στη δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 – Ντοκουμέντα από έγγραφα της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής», «Ηπειρωτικός Αγών», με τη μαρτυρία του Γιώργου Μάκη. https://www.agon.gr/istories/32496/apo-ton-emfylio-sti-diktatoria-tis-21is-aprilioy/

[4] Ν.Δ. 93/1969, «Περί των δικαιωμάτων και καθηκόντων των φοιτητών των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων», ΦΕΚ Α΄ 8/22.1.1969. https://yperdiavgeia.gr/laws/view/397644

[5] Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, βιογραφικό Φάνη Ι. Κακριδή. https://cup.gr/people/fanis-i-kakridis/

[6] Παναγιώτης Νούτσος, μαρτυρίες και κείμενα για την υπόθεση Φάνη Κακριδή. https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/183231_dyo-logia-gia-ton-daskalo-mas/

[7] Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων – Ιδρυματικό Αποθετήριο «Ολυμπιάς», «Σηματωρός: μηνιαία έκδοση πνευματικής συνεργασίας», 1972. Τεύχος 1: https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/27067 Τεύχος 2: https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/27070

[8] Παναγιώτης Νούτσος, «Αυτοβιογραφίας αφορμές», «Η Εφημερίδα των Συντακτών», 16 Ιανουαρίου 2022. https://www.efsyn.gr/nisides/327730_aytobiografias-aformes/

[9] Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, «Η μικρή Αντιγόνη και ο χορός των δώδεκα», «Το Βήμα», 10 Φεβρουαρίου 1973. Αναδημοσίευση Τύπος Ιωαννίνων: https://typos-i.gr/article/h-mikrh-antigonh-kai-o-xoros-twn-dwdeka

[10] ΕΚΠΑ – Ψηφιακό Αρχείο «Αντιδικτατορικός Αγώνας 1967–1974», «Βουτσινά Πόπη». https://antidiktatorikos.uoa.gr/voutsina-popi/

[11] Ν.Δ. 1347/1973, ΦΕΚ Α΄35/10.2.1973. https://chatfek.gr/laws/720/1970

[12] Ανδρέας Λαδόπουλος, «Το “Πολυτεχνείο” ως σχολική γιορτή και ιστορία, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πόλη των Ιωαννίνων: 1974–2010», Μεταπτυχιακή Εργασία, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, 2023. https://apothesis.eap.gr/archive/download/70eb7c68-91b6-42ea-91a1-e8a5b02c9324.pdf

[13] «Τύπος Ιωαννίνων – Εξώφυλλο», ειδικό αφιέρωμα 17 Νοεμβρίου 2023, «Το τελευταίο στρατοδικείο της χούντας στα Γιάννενα». https://typos-i.gr/storage/app/media/Exofyllo/exofyllo275-171123.pdf

Συμπληρωματική βιβλιογραφία

Σπύρος Θέμελης, «Γιάννινα 1967–1974. Τα χρόνια της Χούντας μέσα από αφηγήσεις πρωταγωνιστών και απόρρητα έγγραφα», Ιωάννινα, 2008. https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/25349

Πολυμέρης Βόγλης, «Δυναμική αντίσταση. Υποκειμενικότητα, πολιτική βία και αντιδικτατορικός αγώνας 1967–1974», Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2022. https://www.biblionet.gr/δυναμικη-αντισταση-538225

Φάνης Ι. Κακριδής, «Λόγον διδόναι», «Δωδώνη: Φιλολογία», τόμ. 26, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 1997. https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/uoi/000030-123456789_26486?language=en

Όλες οι Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο,  στο ertnews.gr
Διάβασε όλες τις ειδήσεις μας στο Google
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου (όχι αυτολεξεί) ή μέρους αυτών μόνο αν:
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος