Διαθρησκευτικό μνημόσυνο για τα θύματα της βύθισης του “ΤΑΝΑΪΣ”

Σε συνεργασία με την Αντιπεριφέρεια, η Συναγωγή Χανίων διοργανώνει τελετή μνήμης των θυμάτων του πλοίου Τάναϊς, την Κυριακή, 14 Ιουνίου   και ώρα 19:30 μ.μ.. Το μνημόσυνο θα πραγματοποιηθεί στο Μνημείο Θυμάτων Τάναϊς, στην ακτή Μιαούλη στο Κουμ Καπί. 

Κατά την έναρξη της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση από τον Σοφολογιότατο Ραββίνο Αθηνών, Γκαμπριέλ Νεγρίν. Επιμνημόσυνη δέηση θα ακολουθήσει από τον εκπρόσωπο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου και τον εκπρόσωπο της Καθολικής Εκκλησίας Χανίων. Θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί.

Στις 9 Ιουνίου 1944, Κρήτες αντιστασιακοί, κυρίως από τα Κεραμειά Χανίων, μαζί με  Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου οι οποίοι είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στη γερμανική Βέρμαχτ μετά την ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο του 1943, καθώς και ολόκληρη η εβραϊκή κοινότητα της Κρήτης, η παρουσία της οποίας χρονολογείται από την Ελληνιστική εποχή, έχασαν τη ζωή τους μέσα στο ελληνικό ατμόπλοιο “Τάναϊς”.  Κατά τραγική ειρωνεία, το πλοίο, το οποίο είχε κατασχεθεί από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής και ήταν ένα από τα τελευταία πλοία της Βέρμαχτ στη Μεσόγειο, εντοπίστηκε από βρετανικό υποβρύχιο και στη συνέχεια τορπιλίστηκε. 

Αποτέλεσμα της βύθισης ήταν ο θάνατος όλων των κρατουμένων που βρίσκονταν στο πλοίο.  Το ναυάγιο βρίσκεται στα νερά του νοτίου Αιγαίου, περίπου μεταξύ Μήλου και Σαντορίνης.  Μετά τον πόλεμο, ο Γερμανός διοικητής του “Οχυρού Κρήτη”, στρατηγός Bruno Bräuer, κρίθηκε ένοχος για τα εγκλήματα πολέμου που είχαν διαπραχθεί υπό τις διαταγές του στο νησί, καταδικάστηκε σε θάνατο, και εκτελέστηκε to 1947, στις 20 Μαΐου, την ημερομηνία της γερμανικής εισβολής και της έναρξης της Μάχης της Κρήτης.

Οι τραγικές συνθήκες της βύθισης του πλοίου Τάναϊς, η απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών, ο πόνος των οικογενειών των θυμάτων και η απώλεια της πολιτισμικής ποικιλομορφίας για την πόλη και το νησί μας, μας υπενθυμίζουν τις διαρκείς επιπτώσεις της βίας και του πολέμου που βαραίνουν τις ζωές μας μέχρι σήμερα. Η επέτειος μάς εμπνέει να οραματιζόμαστε μελλοντικές κοινωνίες στις οποίες η εθνο-πολιτισμική “διαφορά” είναι προνόμιο και πλούτος, όχι κριτήριο διάκρισης.