Ζητείται στέγη υποστηριζόμενης διαβίωσης για ΑμεΑ στις Σέρρες

Η ζωή πάντα επιφυλάσσει μεγάλες δυσκολίες, αλλά αυτές γίνονται δυσβάστακτες για κάποιες οικογένειες.

Το αδιέξοδο ενώπιον του οποίου βρίσκονται γονείς που μεγαλώνουν παιδιά ΑμεΑ,  με σύνδρομο ντάουν, ή αυτισμού στις Σέρρες παρουσιάζει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Λένια Ιωαννίδου.

Η Σουλτάνα Λαμπροπούλου, Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων, Φίλων & Κηδεμόνων με αυτισμό Ν. Σερρών  «Ηλιαχτίδα», εξηγεί ότι πρόκειται για ένα πάγιο αίτημα του Συλλόγου να αποκτήσει η πόλη μία δομή όπου θα μπορούν να φιλοξενηθούν τα παιδιά τους όταν εκείνοι δεν θα ζούν. «Αβέβαιο είναι το μέλλον των παιδιών με αυτισμό ή άλλα προβλήματα».

Δεν υπάρχει κάποια δομή δημόσια ή ιδιωτική στην πόλη των Σερρών για να τα φιλοξενήσει να τα φροντίσει. Τι θα γίνουν όταν πεθάνουν οι γονείς; Αυτό το ερώτημα βασανίζει κάθε οικογένεια που έχει ένα μέλος ΑμεΑ.

Όπως λέει η κ. Λαμπροπούλου κάποιοι Σύλλογοι στην Ελλάδα κατάφεραν να δημιουργήσουν τέτοιες δομές, αλλά θα πρέπει η πολιτεία να καταγράψει τα άτομα με προβλήματα αυτισμού η συνδρόμου Down και να σχεδιάσει τέτοιες δομές. «Ευχόμαστε να πεθάνουν πριν από εμάς». Ίσως ακούγεται σοκαριστικό αλλά η πραγματικότητα της ζωής τους είναι σκληρή.

Ο παλαιότερα υποχρεωτικός προγεννητικός έλεγχος δεν βρίσκεται πλέον στις άμεσες προτεραιότητες των ζευγαριών που επιθυμούν να αποκτήσουν οικογένεια και η πρώτη τους σκέψη δεν είναι πως αυτή θα είναι υγιής. Όσον αφορά τον προσυμπτωματικό έλεγχο για τυχόν χρωμοσωμικές ανωμαλίες κατά την εγκυμοσύνη, κάποιες φορές παρακάμπτεται ως μη αναγκαίος. Όταν διεξάγεται και εμφανίσει υψηλό κίνδυνο για μία σωματική ανωμαλία, παραμένει στην γονική επιλογή το επόμενο βήμα, το οποίο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Πέρα από κάποιες δομές θα έπρεπε να είναι συνεχής η ενημέρωση των κοινωνιών από επιστήμονες, ώστε να μην υπεισέρχονται θρησκοληψία και παρορμητισμός σε αποφάσεις απόλυτα πραγματιστικές, ενσπείροντας αμφιβολίες και διλλήματα. Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν τα δεινά που περιμένουν την οικογένεια όταν ένα μέλος της είναι ΑμεΑ, όπως ότι η ποιότητα ζωής για αυτά τα άτομα είναι προβληματική, ειδικά για όσα περιστατικά δεν επιδέχονται κάποια θεραπευτική φροντίδα. Τελικά το θέμα παραμένει: ποιος θα αναλάβει την πλήρη φροντίδα τους όταν οι άμεσοι συγγενείς, οι γονείς, δεν θα υπάρχουν;