Βενετσιάνικο καρναβάλι στην Κέρκυρα

Με αέρα που πνέει από δυσμάς και διάθεση για διασκέδαση με τοπικό χαρακτήρα ξεκινά το Κερκυραϊκό καρναβάλι.

Το κέφι και τα δρώμενα των ημερών μεταφέρει στο κοινό ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ Γιάννης Ανδριώτης.

Με την βενετσιάνικη παράδοση αιώνων οι Κερκυραίοι ντύνονται στα ρούχα μίας άλλης εποχής και ακολουθούν τα ελαφροπατήματα των χορευτικών κινήσεων, όπως επέβαλε το έθιμο της Γαληνοτάτης. Σύμφωνα με τον Πέτρο Γάλια, Καλλιτεχνικό Διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Κερκύρας, συναντώνται οι δυο όψεις της Κέρκυρας. Η αστική κουλτούρα και η παράδοση της υπαίθρου, δυο πλευρές οι οποίες μέσα στους αιώνες διαμόρφωσαν τον ιδιαίτερο πολιτισμικό χαρακτήρα του νησιού.

Πρόκειται για κάτι μοναδικό. Όλες οι στολές έχουν κατασκευαστεί στο χέρι, δεν είναι διαθέσιμες σε κάποιο κατάστημα. Τα υφάσματα αναζητούνται σε ειδικούς κατασκευαστές, είναι φυσικά υλικά, χωρίς πλαστικά ή ψεύτικα διακοσμητικά.

Μασκαράτες και χοροί, με τις εμφανίσεις ευγενών και λαϊκών, οι οποίοι κρύβονταν πίσω από μάσκες, όπου τελείωναν οι κοινωνικές διακρίσεις και εκδηλωνόταν ως υπέρβαση των αποδεκτών ηθών. Η ευγένεια των τρόπων συνάδει με ευγενή μουσικά ακούσματα και τους ανάλογους χορούς, όπου πλανάτο έντονη η ερωτική διάθεση. Ενδυμασίες που επέτρεπαν μόνο αργές κινήσεις και νωχελικά στροβιλίσματα, δημιουργούσαν μεγαλύτερη ένταση στο ζευγάρι των χορευτών.  

Από το Σαν Τζιάκομο, το πρώτο θέατρο του νησιού, το οποίο τον 18^ο αιώνα λειτουργούσε ως όπερα, ξεκίνησε εχθές Κυριακή η πρώτη εκδήλωση με ένα παραδοσιακό τελετουργικό, κατά την διάρκεια του οποίου οι καρναβαλιστές άναψαν την πυρά που καίει επί τέσσερις εβδομάδες.

Μια άλλου είδους φωτιά άναψε στην κερκυραϊκή κοινωνία ο Τζιάκομο Καζανόβα, ο Δον Ζουάν, μέγας καρδιοκατακτητής, ο οποίος λέγεται ότι στην Κέρκυρα βρήκε μία νεαρή Ιταλίδα σύζυγο του κυβερνήτη του νησιού, την οποία δεν κατάφερε να αποπλανήσει και προφανώς η συμπεριφορά του τον οδήγησε σε κοινωνική απομόνωση.

Η ιστορία αποτελεί ένα είδος τουριστικής ατραξιόν για τους επισκέπτες, αλλά ο Καζανόβας εγκατέλειψε το νησί και τον στρατό επειδή βαριόταν και όταν δεν έλαβε την αναμενόμενη προαγωγή. Το γιατί δεν την έλαβε, ως απάντηση, βρίσκεται στα βενετσιάνικα στρατιωτικά αρχεία. εάν ήταν τόσο ερωτοχτυπημένος δεν θα έφευγε ξένοιαστος για την Κωνσταντινούπολη. Ίσως η αναφορά του ονόματος Foscarini να αφορούσε κάποιον ευγενή, ιδιοκτήτη γαλέρας, αλλά τα πλοία έκαναν μικρής χρονικής διάρκειας στάσεις σε λιμάνια και δεν ήταν σύνηθες να ταξιδεύουν οι σύζυγοι μαζί, απαγορευόταν δια ροπάλου εάν ήταν στρατιωτικό πλοίο. Επιπλέον, το όνομα Antonio Vincenzo Foscarini (1570 -1622) στο οποίο αναφέρεται ο μύθος αφορά κάποιον διπλωμάτη που έζησε περίπου 100 νωρίτερα και ο τελευταίος με το ίδιο επίθετο, ο Marco Foscarini ήταν ο 117^ο δόγης της Βενετίας, ο οποίος γνώριζε μόνο το νησί εξ αποστάσεως.

Βάση χρονολογικών δεδομένων ο Καζανόβας υπηρέτησε ως στρατιώτης στο νησί από το 1741 έως το 1745. Σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες, Bailo di Corfù, δηλαδή επικεφαλής της βενετικής αντιπροσωπείας στο νησί εκείνο το διάστημα ήταν κατά σειρά ο Nicolò Venier (1741–1743) και ο Gianfrancesco Sagredo (1743-1745). Η θητεία ενός εκάστου βαΐλου κυμαινόταν από 16 μήνες έως και τρία χρόνια. Καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα ακριβή στοιχεία για τους μήνες, ενημερωτικά αναφέρεται ότι προηγήθηκε ο Girolamo Bonlini (1736-1741) και ακολούθησε ο Lucio Antonio Balbi (1745–1747).[1]

Τα υπόλοιπα είναι πικάντικες ιστορίες για να τις αφηγούνται ξεναγοί σε νεαρές τουρίστριες.

[1] ^{Karl Hopf , Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues Berlin, Weidmann, 1873, σσ. 392- 396}