Η νευρική ανορεξία δεν είναι επιλογή. Είναι ένας εσωτερικός πόλεμος ανάμεσα στη φωνή που λαχταρά ζωή και στη φωνή που πνίγεται από τον φόβο. Επιλογή όμως είναι να σταθείς απέναντί της, να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να πεις: θέλω να ζήσω. Η Ελισάβετ Φωτιάδου γράφει με ειλικρίνεια και βαθιά ευαισθησία για τα χρόνια της σιωπής και της απώλειας, για τον δρόμο που την οδήγησε ξανά στη ζωή και στο φως. Μέσα από τον πόνο, ανακαλύπτει την πίστη — και μέσα από την πίστη, την ελευθερία.
Το βιβλίο της «Τρώγοντας την ανορεξία μου» περιγράφει την εμπειρία της. Όπως τονίζει η ίδια στην ΕΡΤ3 και την εκπομπή «Μέρα με Χρώμα», η περίοδος του covid ήταν πολύ δύσκολη για εκείνη. «Ήταν όλο σταδιακό, δεν πας από τη μία μέρα από το ‘κάνω μία απλή δίαιτα για να χάσω κιλά’, στο ‘δεν τρώω τίποτα για 24 έως 48 ώρες’. Δε θα έτρωγα τίποτα για 36 ώρες και μετά θα έτρωγα ένα μήλο ή ένα παντζάρι και θα ένιωθα και τύψεις γι’ αυτό. Πίστευα ότι άμα φάω, προδίδω τον εαυτό μου γιατί πρωτίστως είχα κλείσει το στόμα μου σε αυτά, που ήθελα να εκφράσω. Είχαν πει στους γονείς μου ότι ‘δε θα επιβιώσει, έχει έναν μήνα, είναι 31 κιλά. Αν δεν κάνει κάτι σε έναν μήνα, θα τη χάσετε’», περιέγραψε η ίδια και αναφέρθηκε στο πώς έγινε το «κλικ» μέσα της και άλλαξε τη ζωή της.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
