Το ΚΘΒΕ «αποχαιρετά» την Ιωάννα Παπαντωνίου

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος «αποχαιρετά» με βαθιά θλίψη και συγκίνηση την Ιωάννα Παπαντωνίου, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής σκηνογραφίας και ενδυματολογίας και ιδρύτρια του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος.

Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον χώρο του Θεάτρου και του Πολιτισμού, ενώ το πολυσχιδές έργο της αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο για τη χώρα μας και σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές δημιουργών και ερευνητών.

Η Ιωάννα Παπαντωνίου υπήρξε πρωτοπόρος στην έρευνα, τη μελέτη, τη διάσωση και την ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Για εκείνη, η σκηνή, το κοστούμι και η ιστορική έρευνα δεν ήταν απλώς πεδία καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά ζωντανοί τρόποι αφήγησης της ταυτότητας και της μνήμης ενός τόπου.

Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας άνθρωπος με ουσιαστική καλλιέργεια, σεμνότητα και διαρκή προσφορά στον τομέα του Πολιτισμού.

Το έργο και η πολύτιμη παρακαταθήκη της αποτελούν διαρκή υπενθύμιση ότι η αληθινή δημιουργία θεμελιώνεται στη γνώση, το όραμα και την αφοσίωση.

Συνεργάστηκε εννέα (9) φορές με το ΚΘΒΕ:

«Το δάσος» του Αλεξάντερ Οστρόφσκυ. Σκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης (1972)

«Δρυς και κουνέλια ανγκορά» του Μάρτιν Βάλζερ. Σκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης (1973)

«Χάνς Κολχάας» του Τζαίημς Σώντερς. Σκηνοθεσία: Γιώργος Θεοδοσιάδης (1974)

«Το προξενιό της Αντιγόνης» | «Γωνιά, ποτάμι και Γέφυρα» των Βασίλη Ζιώγα, Δημήτρη Χριστοδούλου. Σκηνοθεσία: Νίκος Ραφτόπουλος (1979)

«Ο ασυλλόγιστος» του Μολιέρου. Σκηνοθεσία: Πάνος Παπαϊωάννου (1986)

«Οράματα και θάματα» του Στρατηγού Μακρυγιάννη. Σκηνοθεσία: Νίκος Αρμάος (1990)

«Γαλιλαίος» του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Σκηνοθεσία: Γιάννης Βεάκης (1990)

«Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου. Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσακίρης (1993)

«Ο γάμος» της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη. Σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος (2001)

Το ΚΘΒΕ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.