Τα παραδοσιακά τραγούδια του “Φανού”

Οι μεγαλύτεροι ηλικιακά είναι αυτοί που κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις και είναι οι νεότεροι, οι οποίοι αναλαμβάνουν να συνεχίσουν όσα η μουσική και η λαϊκή θυμοσοφία κουβαλά.

Εκεί όπου ο αυθορμητισμός δεν γνωρίζει περιορισμούς ξεκινά η παρουσίαση των εθίμων του Φανού στην Κοζάνη από την δημοσιογράφο της ΕΡΤ Δέσποινα Αμαραντίδου.

Η Ματίνα Μόμτσιου, μέλος του «Φανού Λάκκους τ΄ Μάγγαν»  και λαογράφος, μιλά για το πως οι άνθρωποι μαζεύονται αυτές τις ημέρες, γνωρίζονται και ετοιμάζουν τα έθιμά τους για να γιορτάσουν τα καρναβάλια.

Τραγούδια, τα οποία λέγονται από τις παρέες οι οποίες είναι καθισμένες κυκλικά γύρω από την φωτιά, άρρηκτα συνδεδεμένα με το έθιμο, με στίχους σκωπτικούς, αθυρόστομους, αλλά και αγάπης.  

Από το 1982 τραγουδά ο κ. Λάκκας. «Ο φανός είναι τραγούδι και εμείς είμαστε υπηρέτες του τραγουδιού».

Με ένα σκωπτικό τραγούδι, υπαινικτικό η παρέα των μεγαλυτέρων και νεοτέρων αποχαιρετούν τον τηλεοπτικό φακό και απευθύνουν κάλεσμα για μια μεγαλύτερη παρέα τραγουδιστών στο πνεύμα των ημερών του Φανού στις 22 Φεβρουαρίου. 

Όπως λέει η κ. Μόμτσιου 70 άτομα αναμένονται το Σάββατο από τα Τρίκαλα εκ των οποίων οι μισοί είναι Έλληνες, οι λοιποί ξένοι, και οι οποίοι εργάζονται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. «Ότι καταλάβουν από τα τραγούδια κατάλαβαν». Σημασία έχει το βαθύτερο νόημα το οποίο μένει το ίδιο επί χιλιάδες χρόνια.

Ο Φανός το φως- φάος από το αρχαίο φαίνω, φανερώνει, φωτίζει και υπενθυμίζει τον Φάνη από την Ορφική θεογονία, την πρωταρχική θεότητα, Πρωτογόνο δημιουργό, ο οποίος αναπήδησε από το «κοσμικό αβγό», το οποίο γέννησε  η Νύχτα. Προσωποποίηση του φωτός, που αναδύθηκε από την άβυσσο και γέννησε το σύμπαν.