Συλλογή από χίλιες μαγκούρες με σκαλισμένες ιστορίες

Ειδικά ξύλα, μεγάλη υπομονή και πολύ δουλειά απαιτεί η κατασκευή μίας παραδοσιακής μαγκούρας.

Στο εργαστήριο ενός αυτοδίδακτου τεχνίτη, περιηγεί το κοινό η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Δέσποινα Αμαραντίδου.

Ο Δημήτρης Παναγιώτου, ξυλογλύπτης δεν αφήνει τον ελεύθερο χρόνο να πάει χαμένος. Διαλέγει ξύλα, τα επεξεργάζεται στην φωτιά και με προσεκτικές κινήσεις σκαλίζει στην επιφάνειά τους ιστορίες που αποτυπώνουν το παρελθόν έως και πριν από 4.000 χρόνια.

Κάπως έτσι κατασκεύασε πάνω από 1.000 μαγκούρες, οι οποίες συνοδεύουν τσοπάνηδες στα βουνά, περιηγητές και οδοιπόρους, ακόμη και τους καρναβαλιστές που διώχνουν τα “κακά πνεύματα”.  

Η διαδικασία κατασκευής είναι παλιά και σίγουρη. Το ξύλο πυρακτώνεται εξωτερικά για να βγάλει τον καλύτερο εσωτερικό του εαυτό. Όσο το ξύλο είναι ζεστό από την φωτιά ξεφλουδίζεται και είναι σχεδόν έτοιμη προς χρήση.

Όπως λέει ο κ. Παναγιώτου, «Το ξύλο μας μιλάει, κελαηδάει». Όταν κάποιος αναφέρεται σε ένα υλικό σαν να είναι ζωντανό δείχνει τον σεβασμό και την αγάπη που εναποθέτει σε αυτό.

Αυτή είναι η κατάλληλη εποχή για την συλλογή των ξύλων. Το παλιούρι είναι ένα πανέμορφο, στιβαρό, γερό ξύλο, ενώ το καραγάτσι ένα δύσκολο το οποίο χρειάζεται οκτώ χρόνια δουλειάς για να καταλήξει σε μια καλοσχεδιασμένη με πλούσια διακόσμηση, ράβδο στήριξης. Για τις κρητικές μαγκούρες ενδείκνυται το ξύλο κορομηλιάς. Στο ξύλο της κρανιάς σχεδιάζονται μοναδικά ξυλόγλυπτα και κάθε ένα αποκαλύπτει ιδιότητες που το καθιστούν μοναδικό.  

Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος στην περιοχή ο οποίος θα μπορούσε να συνεχίσει την τέχνη, και η οποία φαίνεται πως θα χαθεί όταν ο κ. Παναγιώτου θα θελήσει να ξεκουραστεί.    

Μία μαγκούρα περπατάει με αυτόν που την κρατά, τον στηρίζει και σαν κοντάρι κάτω από την κάπα ενός τσομπάνη γίνεται ομπρέλα για την προστασία από την βροχή και το χιόνι. Μαζί με τον ιδιοκτήτη της άλλοτε σκαρφαλώνουν σε βουνοκορφές και άλλοτε διασχίζουν δρόμους έως ότου φθάσουν προ των “Πυλών των Θηβών” για να ανακαλύψουν τον πραγματικό προορισμό τους.