Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος υποδέχεται τον Οκτώβριο με ένα δυναμικό και πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Τρεις πρεμιέρες νέων παραγωγών, δύο παραστάσεις που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το θεατρόφιλο κοινό και επιστρέφουν για δεύτερη χρονιά, αλλά και μία παραγωγή που συνεχίζεται, συνθέτουν το πρόγραμμα του Οκτωβρίου. Έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά, δημιουργοί και καλλιτέχνες που καταθέτουν τη δική τους ματιά, παραστάσεις που ανοίγουν νέους διαλόγους με το σήμερα, αλλά και έργα που συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους, συναντώνται στις σκηνές του ΚΘΒΕ.
«Όλα Θέατρο», μια φράση που αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα των παραστάσεων, των ιστοριών και των σκηνικών προσεγγίσεων, αλλά και τη δύναμη του θεάτρου να μας φέρνει κοντά. Γιατί στο θέατρο όλα μπορούν να γίνουν αφορμή για συγκίνηση, προβληματισμό, γέλιο, διάλογο, να μας ταξιδέψουν σε διαφορετικούς κόσμους και να δημιουργήσουν εκείνη τη μοναδική στιγμή συνάντησης ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία.
• 5 ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ: 3 ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ + 2 ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
• 1 ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΕΝΤΕ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ
- «Το μισό του μηδέν», το νέο θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη, ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά πανελλαδικά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιουρτσίδη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Πρεμιέρα: 02|10|2026 — ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
- «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, στη Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός». Πρεμιέρα: 09|10|2026 — ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
- «Ο Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και μουσική επιμέλεια της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, στο Βασιλικό Θέατρο. Πρεμιέρα: 16|10|2026 — ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
- «Black Birthday», η μαύρη κωμωδία του Κώστα Σταύρου, σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολάου, έρχεται στο Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Πρεμιέρα: 23|10|2026 — ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
- «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», το αγαπημένο έργο της Στέλλας Μιχαηλίδου, που έχει αποσπάσει θερμή ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς, παρουσιάζεται από την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ στο Βασιλικό Θέατρο, σε μια σύγχρονη, ανανεωμένη και πολυεπίπεδη σκηνική εκδοχή. Πρεμιέρα: 23|10|2026, στις 20.00 — ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Στο πλαίσιο των «61ων Δημητρίων».
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
- «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», σε κείμενο Ροδής Στεφανίδου και σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι, συνεχίζεται στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Παραστάσεις έως 11|10|2026 — ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Δείτε αναλυτικά τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ που θα παρουσιαστούν τον Οκτώβριο:
- «Το μισό του μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης
Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
Πρεμιέρα: 02|10|2026
Το νέο θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη «Το μισό του μηδέν» παρουσιάζεται, σε πρώτη πανελλήνια, από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιουρτσίδη, από την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.
Μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη με έντονο συναίσθημα που αναρωτιέται πώς τα παιχνίδια του μυαλού δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη φαντασία από την πραγματικότητα;
Όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης ο ήρωας του έργου είναι ένας άντρας που γίνεται έρμαιο του μυαλού του και τον κάνει να πιστεύει ότι οι αναμνήσεις του είναι πιστά αντίγραφα στιγμών του παρελθόντος, ενώ στην πραγματικότητα είναι μικρές ιστορίες που ξαναγράφονται, κάθε φορά που τις ανακαλεί στη μνήμη του. «Νομίζει ότι γνωρίζει ποιος είναι, μέχρι που, σιγά σιγά, γίνεται κάποιος άλλος», σημειώνει ο Μηνάς Βιντιάδης ο οποίος, μέσα από το έργο του, θέλει να στείλει το μήνυμα ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο όσα θυμάται, αλλά και όσα αισθάνεται, όσα το μυαλό κρύβει, η καρδιά μπορεί να τα θυμάται.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένα ξαφνικό γεγονός έρχεται να ανατρέψει τη ζωή, ενός τραπεζικού υπαλλήλου, ο οποίος ζει με την οικογένειά του μια φαινομενικά συμβατική ζωή. Μια είδηση που θα τον οδηγήσει στον απολογισμό των επιλογών, των σχέσεων και της ίδιας του της ύπαρξης. Θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους φόβους του, αλλά και με τις πιο τολμηρές του φαντασιώσεις. Θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του· με τα πάντα και με το τίποτα, αναζητώντας μέχρι το τέλος το μισό του μηδενός.
«Το μισό του μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη είναι ένα βαθιά ανθρώπινο κείμενο, γραμμένο με τρυφερότητα και ευαισθησία. Τα πρόσωπα του έργου καλούνται να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες εκδοχές της ζωής, είτε αυτές προκύπτουν από την τύχη είτε από την ατυχία, αποκαλύπτοντας τις πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης φύσης. Ακροβατώντας ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη φαντασία και την πραγματικότητα, ο Μηνάς Βιντιάδης χειρίζεται με δεξιοτεχνία τα διαφορετικά επίπεδα τόπου και χρόνου, μέσα σε ένα σκηνικό σύμπαν όπου η φαντασία και η πραγματικότητα διαπλέκονται. Χρησιμοποιώντας το εύρημα του αναπάντεχου γεγονότος, ο συγγραφέας δοκιμάζει τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων και διερευνά την ειλικρίνεια, την αγάπη και τη σταθερότητά τους, διεισδύοντας κάτω από την επιφάνεια των κοινωνικών συμβάσεων.
*Κατάλληλο για θεατές άνω των 12 ετών
 |
| «Το μισό του μηδέν» του Μηνά Βιντιάδη- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών Πρεμιέρα: 02|10|2026 |
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο, που κινείται στον χώρο του κοινωνικού-ψυχολογικού θεάτρου. Μέσα από την πληθώρα των συγκρούσεων και τον πυκνό διάλογο των χαρακτήρων διαφαίνεται η αίσθηση του κενού, της απώλειας και της αναζήτησης του νοήματος της ύπαρξης.
Το μισό του μηδέν πέρα από ευφάνταστος τίτλος έργου, λειτουργεί ως σύμβολο απουσίας, κενού, έλλειψης και μοναξιάς. Πάνω σε έναν πολυμορφικό και πολυεπίπεδο καμβά εξυφαίνονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, αποκαλύπτοντας ανάγκες , εξαρτήσεις, μυστικά και απογοητεύσεις.
Εδώ όμως υπεισέρχεται και η ιδιαιτερότητα του έργου, καθώς όλα τα ανωτέρω καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα της ασθένειας του ήρωα. Μια ασθένεια, η οποία προσβάλλει τους μετωπιαίους λοβούς, οδηγώντας αργά αλλά σταθερά στην έλλειψη της συνείδησης , στη λήθη στην απουσία και τέλος στo θάνατο.
Ότι διαδραματίζεται στο έργο, συμβαίνει μέσα στο μυαλό του ήρωα σε παγωμένο χρόνο. Σε μια ρωγμή αυτού του παγωμένου χρόνου προβάλλονται όλες οι σκέψεις του ως διάλογοι, εικόνες, επαναλήψεις , σε έναν λαβύρινθο γεμάτο από κενό ,απουσία, έκλαμψη, βύθιση και συνειδητότητα.
Το μισό του μηδέν παραπέμπει στο ανύπαρκτο. Ωστόσο, αποκτά ένα ιδιαίτερο δραματικό βάρος, όταν συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία και υπόσταση.
Ένα έργο –εργαλείο, καθώς επιτρέπει δραματουργικά μέσα από σουρεαλιστικές φόρμες, να προσπαθήσει κανείς, να προσεγγίσει και να ανιχνεύσει την χαοτική διαδικασία σκέψης του μυαλού. Κάτω από το βάρος της ασθένειας, ο χαρακτήρας δίνει μια σκληρή και εναγώνια μάχη με το ίδιο του το μυαλό, καθώς προσπαθεί να επεξεργαστεί και να κατανοήσει την ίδια του τη ζωή.
Υπάρχουν πολλές ψυχολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, δίνοντας έτσι στον θεατή τροφή για σκέψη και αναζήτηση.
Γιώργος Κιουρτσίδης
Συντελεστές
Κείμενο: Μηνάς Βιντιάδης, Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιουρτσίδης, Σκηνικά – Κοστούμια: Άννα Μαρία Αγγελίδου, Μουσική: Γιώργος Μάρκος, Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας
Video Art: Άντα Λιάκου, Βοηθός φωτιστή: Τουλίν Οσμάν, Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης, Φωτογραφίες:MikeRafail | Thatlongblackcloud
*Βοηθός σκηνοθέτη στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης Μαρία Αλεξούδη
Διανομή: Αλέξανδρος Ζαφειριάδης (Βήτα),Ρέα Καραδέδου – Ισουά (Κόρη),Θοδωρής Πολυζώνης (Άλφα), Ελευθερία Τέτουλα (Γυναίκα)
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 18:00- 21:00, Κυριακή: 19:00
- «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης
Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Πρεμιέρα: 09|10|2026
Διάρκεια παραστάσεων: έως 22|11|2026
Η εξαιρετικά επιτυχημένη παραγωγή που κέρδισε το κοινό την προηγούμενη σεζόν με τον παλμό, την ενέργεια, το πάθος και τη δυναμική της, επιστρέφει στη Μονή Λαζαριστών, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη, με τον Πασχάλη Τσαρούχα στον εμβληματικό ρόλο του Αλέξη Ζορμπά.
 |
| «Ζορμπάς» του Νίκου Καζαντζάκη- ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» Πρεμιέρα: 09/10/2026 |
Ο Ζορμπάς αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και αυθεντικούς ήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενσαρκώνοντας τη χαρά της ζωής και τη δύναμη της στιγμής. Μέσα από το χαρακτήρα του αναδεικνύεται η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στον ορθολογισμό και το ένστικτο, ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την αυθεντικότητα. Ο Ζορμπάς επιλέγει το πάθος, τη δράση, τη σωματική έκφραση και την εμπειρία ως βασικούς άξονες της ύπαρξής του, δημιουργώντας ένα πρότυπο ανθρώπου που ζει στο «εδώ και τώρα».
«Όσο ζούμε την ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε.
Μόνο όταν περάσει… καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχισμένοι σταθήκαμε.
Και το τέλος δεν είναι τέλος, είναι αρχή»
Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Στο λιμάνι του Πειραιά, αναμένοντας το καράβι για την Κρήτη, ο αφηγητής συναντά τον Ζορμπά. Ύστερα από λίγες κουβέντες οι δύο άντρες αποφασίζουν να δουλέψουν μαζί. Ένα ορυχείο λιγνίτη -κληρονομιά του αφηγητή- πρέπει να τεθεί σε λειτουργία. Ο Ζορμπάς δέχεται την πρόταση και ακολουθεί το «αφεντικό» στην αποστολή του. Οι ρόλοι μοιράζονται, η σχέση εδραιώνεται. Μαζί θα φτάσουν στην Κρήτη θα γνωρίσουν την τοπική κοινωνία και θα θέσουν τα σχέδιά τους σε εφαρμογή. Η γνωριμία των δύο αντρών θα μετατραπεί σε δυνατή φιλία. Ο τρόπος που ζει ο Ζορμπάς ανοίγει νέα μονοπάτια στη σκέψη και στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του «αφεντικού». Ο Ζορμπάς δεν αναλύει τη ζωή, την καταναλώνει. Καταβροχθίζει κάθε της απόλαυση και αγκαλιάζει με χιούμορ τα πάθη του και τις απολαύσεις της σάρκας. Το «αφεντικό» είναι ο άνθρωπος των βιβλίων, της σκέψης, των προοδευτικών ιδεών, της θεωρίας. Ο Ζορμπάς είναι γήινος, άνθρωπος της πράξης και του αυθορμητισμού. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ξένοι, θα ξεπεράσουν το μεταξύ τους χάσμα και θα προσπαθήσουν να συναντηθούν. Συνδέονται και συνυπάρχουν έχοντας έναν κοινό πόθο: την αγάπη τους για την ελευθερία, που την αναζητούν μέσα από διαφορετικές διαδρομές.
Ο Νίκος Καζαντζάκης ολοκληρώνει το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά το 1943. Το μυθιστόρημα γράφεται προς τιμήν του Γιώργη Ζορμπά, που ο Καζαντζάκης γνώρισε αρκετά χρόνια πριν και αποτέλεσε για τον ίδιο όχι μόνο πηγή έμπνευσης αλλά και έναν «ψυχικό οδηγό», που σημάδεψε τη ζωή του. Τον άνθρωπο αυτόν τίμησε με το μυθιστόρημά του, σχολιάζοντας πικρά στον πρόλογό του: «Κι έτσι ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα, κατάντησε στα χέρια μου μελάνι και χαρτί».
Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και το 2002 συμπεριλήφθηκε σε λίστα της Guardian με τα 100 Καλύτερα Βιβλία όλων των Εποχών. Έχει διασκευαστεί αρκετές φορές για το θέατρο ενώ παράλληλα γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ως μιούζικαλ. Η κινηματογραφική του μεταφορά το 1963 σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με πρωταγωνιστή τον Άντονι Κουίν στον ομώνυμο ρόλο, έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το συρτάκι στο φινάλε της ταινίας, αποτέλεσε για χρόνια σήμα κατατεθέν της ελληνικότητας, αναδεικνύοντας τουριστικά τη χώρα μας διεθνώς.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που γνωρίζει ότι η ζωή του έχει τέλος. Η γνώση αυτή γεννά έναν βαθύ, συχνά άρρητο φόβο. Όχι μόνο της ανυπαρξίας, αλλά και της απώλειας νοήματος, ελέγχου και συνέχειας. Από τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, αναζητά στήριγμα στη μνήμη, στην αγάπη, στη σκέψη, στη σχέση του με τον Θεό ως πλάστη.
Στον κόσμο του Ζορμπά, αυτή η αγωνία παίρνει δύο μορφές.
Ο Νίκος στέκεται απέναντι στη ζωή με στοχασμό και δισταγμό. Θέλει να καταλάβει πριν ζήσει. Αναζητά απαντήσεις για το νόημα, για τον πόνο, για όσα βρίσκονται πέρα από το τέλος. Όμως η σκέψη του γίνεται συχνά βάρος. Όσο περισσότερο προσπαθεί να εξηγήσει τη ζωή, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτήν.
Ο Ζορμπάς, αντίθετα, παλεύει με τη ζωή όπως είναι. Δεν αρνείται τον Θεό, αλλά δεν τον αναζητά μακριά από τον άνθρωπο. Τον ψάχνει στη γη, στο σώμα, στον έρωτα, στη χαρά και στην αποτυχία. Η σχέση του με τον κόσμο είναι μια συνεχής δοκιμασία… να πέφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις. Δεν νικά τον φόβο του θανάτου επειδή τον ξεχνά, αλλά επειδή ζει μαζί του. Σαν να γνωρίζει πως τίποτα δεν χαρίζεται και πως το μόνο που μένει στον άνθρωπο είναι ο τρόπος που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.
Ανάμεσα στους δύο αποκαλύπτεται μια βαθιά ανθρώπινη αντίφαση. Η ανάγκη να κατανοήσουμε και η ανάγκη να παραδοθούμε. Η σκέψη ζητά νόημα, ενώ η ζωή ζητά συμμετοχή. Ο ένας στέκεται και παρατηρεί, ο άλλος βουτά και δοκιμάζει. Κι όμως και οι δύο στέκονται μπροστά στο ίδιο μυστήριο… την ύπαρξη που τους δόθηκε χωρίς να τη ζητήσουν και που κάποτε θα επιστραφεί.
Η σχέση με τον Θεό γίνεται έτσι λιγότερο βεβαιότητα και περισσότερο αγώνας. Όχι για να δοθούν απαντήσεις, αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνεχίσει να προχωρά, να δημιουργεί, να αγαπά, παρά την επίγνωση του τέλους. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η συμφιλίωση. Όχι στην απουσία φόβου, αλλά στη μετατροπή του σε κίνηση προς τη ζωή. Στο γέλιο και στον χορό του Ζορμπά, όπου η θνητότητα δεν εξαφανίζεται, αλλά γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη αποδοχή του κόσμου. Μια αποδοχή που δεν γεννιέται από βεβαιότητες, αλλά από τη θαρραλέα απόφαση να ζήσεις.
Λευτέρης Γιοβανίδης
*Το βιβλίο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική διασκευή- Σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης, Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης, Κοστούμια: Ευαγγελία Κιρκινέ, Μουσική σύνθεση: Χρήστος Παπαδόπουλος, Κίνηση: Ιωάννα Μήτσικα, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Video Art: Άντα Λιάκου, Βοηθός σκηνοθέτη: Ελευθερία Τέτουλα, Boηθός ενδυματολόγου: Ζωή Καραβασίλη, Βοηθός κινησιολόγου: Στέλιος Ράμμος, Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηϊωάννου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud
Διανομή: Αντώνης Αντωνάκος (Κωνσταντής, Παπάς, Σερβιτόρος Πειραιά), Θανάσης Δισλής (Νικόλας, Πελάτης Πειραιά 2), Σοφία Καλεμκερίδου (Αργύραινα, Πελάτισσα Πειραιά 3), Γιάννης Καραμφίλης (Μαυραντώνης), Αναστασία Κελέση (Λόλα, Πελάτισσα Πειραιά 7, Μοιρολογήτρα 2), Εύη Κουταλιανού (Μαρίκα, Πελάτισσα Πειραιά 6| σε διπλή διανομή), Χριστίνα Κωνσταντινίδου(Μαρίκα, Πελάτισσα Πειραιά 6| σε διπλή διανομή), (Μπέττυ Νικολέση (Μαντάμ Ορτάνς), Δανάη Κλειώ Οθωναίου (Χήρα, Μοιρολογήτρα 1), Ιωάννα Παγιατάκη (Μαριώ), Μίλτος Σαμαράς (Αργύρης, Εργάτης, Πελάτης Πειραιά 4), Γιώργος Σφυρίδης (Μπάρμπα Αναγνώστης), Πασχάλης Τσαρούχας (Αλέξης Ζορμπάς), Δημήτρης Τσιλινίκος (Μανόλακας), Νίκος Τσολερίδης (Νίκος), Mούτσο Φαμπρίτσιο (Βασίλακας, Χωροφύλακας), Θάνος Φερετζέλης (Μιμηθός, Πελάτης Πειραιά 1), Μαρία Χατζηιωαννίδου (Κατίνα, Πελάτισσα Πειραιά 5), Στέλιος Χρυσαφίδης (Παυλής, Χωρικός)
Χορευτές: Γιάννης Μάρτος (Χωρικός, Πελάτης Πειραιά 8)
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 21:00, Κυριακή: 19:00
*Σάββατο 31 Οκτωβρίου: 18.00 & 21.00
- «O Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε
Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Βασιλικό Θέατρο
Πρεμιέρα: 16|10|2026
Διάρκεια παραστάσεων: έως 29|11|2026
«Ο Βυσσινόκηπος», ένα από τα πιο κλασικά και βαθιά ανθρώπινα έργα του Αντόν Τσέχωφ, επανέρχεται στο Βασιλικό Θέατρο, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε σκηνοθεσία & δραματουργική επεξεργασία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.
Μια παραγωγή που γνώρισε θερμή ανταπόκριση από το κοινό, με υψηλή προσέλευση καθ’όλη τη διάρκεια των παραστάσεων της προηγούμενης σεζόν επιστρέφει καθώς αποτελεί ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Αντίνοος Αλμπάνης, Βασίλης Ευταξόπουλος και Γιολάντα Μπαλαούρα ενώ συμμετέχειέναεξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών.
Ο Βυσσινόκηπος αποτελεί ένα έργο-σταθμό της παγκόσμιας δραματουργίας, που με λεπτότητα και διαύγεια φωτίζει τις ρωγμές μιας κοινωνίας σε μετάβαση. Είναι ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας και τον ισχυρό συμβολισμό του βυσσινόκηπου, αναδύεται η σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και την αναγκαιότητα της αλλαγής, στην παρακμή της αριστοκρατίας και στην άνοδο μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Ο κορυφαίος δραματουργός των υπόγειων συγκρούσεων και των ανείπωτων ρηγμάτων της ανθρώπινης ψυχής σχοινοβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον χρόνο και στις αποφάσεις που διαρκώς αναβάλλονται. Εδώ, η απώλεια δεν εκδηλώνεται με κραυγές, αλλά με σιωπές, αμηχανία και ευκαιρίες που χάνονται.
 |
| «O Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ Μετάφραση από τα ρωσικά: Δαυίδ Μαλτέζε Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία – Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου Βασιλικό Θέατρο Πρεμιέρα:16/10/2026 |
Λίγα λόγια για το έργο
Η Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα επιστρέφει με την κόρη της Άνια, στο πατρικό της σπίτι στη Ρωσία, ύστερα από πέντε χρόνια. Οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση και η αμέλεια τη βρίσκουν βουτηγμένη στα χρέη και αντιμέτωπη με τον πλειστηριασμό του σπιτιού της και του μεγάλου βυσσινόκηπου που το περιβάλλει. Μαζί με τον αδελφό της Γκάγιεφ, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν την οποιαδήποτε κίνηση για να αποτρέψουν την πώληση. Καθηλωμένοι από την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητά τους, στέκονται παρατηρητές μιας αναπόφευκτης εξέλιξης. Την ίδια ώρα ο Λοπάχιν, έμπορος και γιος ενός σκλάβου του πατέρα της Λιουμπόφ, είναι έτοιμος να αδράξει την ευκαιρία και να αγοράσει την ιδιοκτησία τους.
Ο Αντόν Τσέχωφ ολοκληρώνει τον Βυσσινόκηπο το 1903, με πολύ μεγάλη δυσκολία λόγω της επιβαρυμένης πλέον υγείας του. Πρόκειται για το τελευταίο του έργο, που το βλέπει με απογοήτευση να ανεβαίνει ως δράμα, ενώ ο ίδιος επιμένει πως είναι κωμωδία.
Λίγο πριν από την επανάσταση του 1905, που θα ταράξει τα θεμέλια της τσαρικής εξουσίας, και δεκατέσσερα χρόνια πριν από τη μεγάλη επανάσταση του 1917, που θα μεταμορφώσει ριζικά το πρόσωπο της χώρας, το έργο αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς πριν καταρρεύσει το παλιό και αναδυθεί το καινούριο. Η παλιά τάξη αποσύρεται σιγά σιγά στην ανυπαρξία, ανίκανη να προσαρμοστεί. Την αντικαθιστά μια νέα τάξη πραγμάτων, πιο σκληρή. Οι έμποροι, οι πρώην δουλοπάροικοι παίρνουν στα χέρια τους τη γη και την περιουσία εκείνων που δεν έμαθαν ποτέ να δουλεύουν.
Στον Βυσσινόκηπο παρουσιάζεται η σύγκρουση της παρηκμασμένης αριστοκρατίας και της αστικής τάξης, στη μεταβατική εποχή των δύο αιώνων. Η Λιουμπόφ και ο Γκάγιεφ, με την αδράνειά τους, αφήνουν την περιουσία τους να αργοπεθαίνει, επιλέγοντας για τον εαυτό τους την υπερήφανη στάση μιας μαρτυρικής θυσίας, που διαφυλάσσει το προνόμιο της ηθικής και πολιτιστικής τους υπεροχής. Μιας υπεροχής που πηγάζει από το ένδοξο παρελθόν και τα προνόμια της γνώσης και της καλλιέργειας της κοινωνικής τους θέσης. Από την άλλη, η δυναμική ορμή της νέας τάξης των εμπόρων, με όπλα την εργασία, το πείσμα, το θράσος αλλά και τα απωθημένα ολόκληρων γενεών, καβαλάει το κύμα της αλλαγής και της ανάπτυξης, ισοπεδώνοντας τις αξίες του παλιού κόσμου. Δίπλα στον βυσσινόκηπο τα τρένα πηγαινοέρχονται, καθυστερούν αλλά ταξιδεύουν διαρκώς. Θα προλάβουν τα πρόσωπα του έργου να επιβιβαστούν στο τελευταίο τρένο της ζωής τους;
Πιο επίκαιρος από ποτέ, ο Βυσσινόκηπος καθρεφτίζει εμάς που είμαστε οι χρεωμένοι και ανίκανοι αριστοκράτες, ή εμάς που δουλεύουμε για να σωθούμε, ή εμάς που ξεσηκωνόμαστε μόνο στα λόγια, πνιγμένοι από το άδικο.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα. Βάζει δύο στόχους: Να αποκτήσει απόλυτη δύναμη και να κατακτήσει τη γυναίκα. Τον ένα στόχο τον πετυχαίνει.
Αυτή είναι η ιστορία του «Βυσσινόκηπου» όπως την πρωτοδιάβασα. Μέσα στον -άλλοτε ακραία αστείο και άλλοτε λυπητερό- μύθο αυτό, μπλέκονται σχέσεις και δυναμικές που ισχυροποιούν ως σύμβολα τους ήρωες. Σύμβολα ενός κόσμου που πεθαίνει και ενός κόσμου που εισβάλλει και επιβάλλεται. Στον δικό μας «Βυσσινόκηπο» θα ακούσετε και θα δείτε ίσως πράγματα που δεν έχετε παρατηρήσει ποτέ, ακόμα κι εσείς που γνωρίζετε καλά το έργο: Γυναίκες ισχυρές και κυρίαρχες, αυτόνομες και περήφανες. Άντρες ευγενείς και τρυφερούς, ευγνώμονες και γενναιόδωρους.
Όλοι οι άνθρωποι του «Βυσσινόκηπου» συνυπάρχουν ισότιμα και με αγάπη. Αφέντες και υπάλληλοι, νέοι και υπέργηροι αγκαλιάζονται ή συζητούν σαν ένα. Ο Τσέχωφ διδάσκει αγάπη. «Αγαπώ αυτόν τον κήπο» λέει η ιδιοκτήτρια του κτήματος που βγαίνει σε πλειστηριασμό. Όμως, το να αγαπάς δεν σημαίνει πως αφήνεις αυτό που αγαπάς στο έλεος του χρόνου, να στέκει απλώς εκεί, με μία αξία μουσειακή. «Αγαπώ» σημαίνει προσέχω, φροντίζω, συντηρώ και βοηθώ να ανθίζει το αντικείμενο της αγάπης μου. «Να’ την η ευτυχία, έρχεται!», λέει ο θεωρητικός της επανάστασης. «Ευτυχία» όμως, για τον προφήτη συγγραφέα σημαίνει ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία ενός λαού.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1904. Και σήμερα είμαστε και απελπισμένοι δανειζόμενοι αλλά και παραγωγικοί δανειστές. Και ανήμποροι ρομαντικοί αλλά και ευφυείς καιροσκόποι. Είμαστε όλοι, όλα. Και όλα στην παράστασή μας είναι ακριβώς όπως μας τα κληροδότησε ο Τσέχωφ. Γι’ αυτό και η μετάφραση του αγαπημένου Δαυίδ Μαλτέζε έγινε ευλαβικά από τη Ρωσική γλώσσα, γι’ αυτό και η όψη της υπέροχης Ελένης Μανωλοπούλου ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του συγγραφέα. Γι’ αυτό κι η υπογράφουσα, μέσω των συγκλονιστικών ηθοποιών (τα δέντρα ενός θαλερού θεατρικού κήπου), προσπάθησα να τιμήσω – πέρα από τον Αντόν Τσέχωφ, το γράμμα και το πνεύμα του- τους δασκάλους των δασκάλων μου: Τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας που πρώτη φορά έδειξαν στον κόσμο μια προφητική ιστορία Επανάστασης κι Έρωτα.
«Τώρα, όμως αφήστε με ήσυχη. Τώρα εγώ ονειρεύομαι.»
Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους τους εκπληκτικούς συνεργάτες του ΚΘΒΕ κι ιδιαίτερα τους ηθοποιούς, τους ήρωες μου. Ευχαριστώ τον Διευθυντή, Αστέρη Πελτέκη για την εμπιστοσύνη.
Αθανασία Καραγιαννοπούλου
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε, Σκηνοθεσία — Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Χορογραφίες: Αναστασία Κελέση, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Ηχητικό περιβάλλον: Διονύσης Κωνσταντινίδης, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Ανδρέου, Συνεργάτις σκηνογράφος – ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Οργάνωση Παραγωγής: Ματίνα Παγουλάτου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud
*Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου
Διανομή: Λίλη Αδρασκέλα (Ντουνιάσα), Αντίνοος Αλμπάνης (Λοπάχιν Γερμολάη Αλεξέγιεβιτς), Βασίλης Ευταξόπουλος (Γκάγιεφ Λεονίντ Αντρέγιεβιτς), Χρύσα Ζαφειριάδου (Βάρια), Νίκος Καπέλιος (Συμεόνωφ-Πίσικ Μπορίς Μπορίσοβιτς), Γιώργος Κολοβός (Τροφίμωφ Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς), Χρήστος Μαστρογιαννίδης (Επιχόντωφ Σεμιόν Παντελέγιεβιτς), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ρανέβσκαγια Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα), Κώστας Σαντάς (Φιρς), Άννη Τσολακίδου (Σαρλότα Ιβάνοβνα), Αγάπη Ουζούνη (Άνια/ Μικρή Λιουμπόφ), Μανώλης Φουντούλης (Ένας περαστικός/ Σταθμάρχης), Γρηγόρης Φρέσκος (Γιάσα)
Φιγκυράν
Μάρκος Κούτοφ- Γεροντίδης (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Νίκος Χάψαλης (Υπηρέτης/ Ταχυδρόμος)
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή- Σάββατο: 20.30, Κυριακή: 19:00
*Την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση
- Black Birthday» του Κώστα Σταύρου – ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολάου
Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Πρεμιέρα: 23|10|2026
Το έργο του Κώστα Σταύρου «Black Birthday» θα παρουσιαστεί, σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολάου, στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, αιχμηρό χιούμορ και πολλές ανατροπές, που μετατρέπει μια νύχτα πανικού σε μια αναμέτρηση με τις μικρές εμμονές, τις μεγάλες φιλίες, τις ματαιώσεις και όλα εκείνα που συνθέτουν μια ζωή.
 |
| Black Birthday» του Κώστα Σταύρου – ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολάου Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Πρεμιέρα: 23|10|2026 |
Τα εξηκοστά γενέθλια του Κώστα δεν προμηνύονται γιορτινά. Το αντίθετο. Αρρωστοφοβικός και αγχώδης θεωρεί ότι θα πεθάνει μόλις μπει η μέρα των γενεθλίων του, πεπεισμένος ότι θα έχει την ίδια τύχη με τον θείο του, που πέθανε στην ίδια ηλικία. Και καθώς η γυναίκα του βρίσκεται στο μαιευτήριο, περιμένοντας την κόρη τους να γεννήσει, εκείνος καλεί τον κολλητό και κουμπάρο του, για να μην περάσει μόνος την… τελευταία νύχτα της ζωής του. Από την άλλη ο Στάθης, έρχεται στο σπίτι, χωρίς καμία διάθεση να συμμεριστεί τον πανικό του. Άνθρωπος της δράσης, της απόλαυσης και της αισιοδοξίας, προσπαθεί να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα. Όμως, όσο περνά η ώρα, οι δύο φίλοι παρασύρονται σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι υποθέσεων, αναμνήσεων και εξομολογήσεων. Θα κάνουν έναν απρόσμενο απολογισμό ζωής, οργανώνοντας την κηδεία του Κώστα. Ποιος θα έρθει; Ποιος θα λείψει; Και σε ποιους θα λείψει ο ίδιος;
Σκηνοθετικό σημείωμα
Το ανέβασμα του έργου Black Birthtay του Κώστα Σταύρου, αποτελεί ένα γοητευτικό στοίχημα. Πίσω από την επιφάνεια αυτής της εξαιρετικής κωμωδίας, που ξετυλίγει το νήμα μιας μακροχρόνιας φιλίας και κουμπαριάς, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος μιας επιδερμικής ανάγνωσης.
Οι ήρωες του Κώστα Σταύρου οχυρώνονται πίσω από προσωπεία-μάσκες κοινωνικής επιβίωσης, που κρύβουν επιμελώς την αληθινή τους γύμνια.
Ο ένας, ένας σύγχρονος «κατά φαντασίαν ασθενής» παγιδευμένος στον λαβύρινθο των εμμονών της υποχονδρίας και των ακραίων του φόβων.
Ο άλλος, ορθολογιστής, κυνικός και οπλισμένος με ένα αιχμηρό χιούμορ.
Όμως αυτές οι στερεοτυπικές ταυτότητες δεν είναι παρά η προθήκη.
Σκοπός της παράστασής μας είναι να γκρεμίσει αυτά τα προσωπεία, να σπάσει τους καθρέπτες της ψευδαίσθησης και να φέρει στο φως τους ήρωες στην πιο καθαρή, ανθρώπινη και ανυπεράσπιστη αλήθεια τους.
Σας ευχαριστώ
Νίκος Νικολάου
Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Νικολάου, Σκηνικά – Κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε
Μουσική: Μάριος Στρόφαλης, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλη Αδρασκέλα: Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης
Διανομή (με αλφαβητική σειρά):
Νίκος Νικολάου (Στάθης), Δημήτρης Σιακάρας (Κώστας)
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21.00, Σάββατο: 17.00 & 21.00, Κυριακή: 19:00
- «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά»»- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Κείμενο- Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου
ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΘΒΕ- Βασιλικό Θέατρο
Πρεμιέρα: 23|10|2026
Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», το αγαπημένο έργο της Στέλλας Μιχαηλίδου που έχει αποσπάσει θερμή ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς, θα παρουσιαστεί από την Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ, στο Βασιλικό Θέατρο, σε μια σύγχρονη, ανανεωμένη και πολυεπίπεδη σκηνική εκδοχή που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους θεατές.
 |
| «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά»- ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Κείμενο- Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΘΒΕ- Βασιλικό Θέατρο Πρεμιέρα: 23|10|2026, στις 20.00, στο πλαίσιο των «61ων Δημητρίων» |
Πρόκειται για μια ευφάνταστη και τρυφερή περιπέτεια, γραμμένη με χιούμορ και ευαισθησία, που αναδεικνύει με διακριτικό τρόπο τη σημασία της ειρηνικής συνύπαρξης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, φωτίζει τη δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλοβοήθειας, την αξία της φιλίας, αλλά και την ομορφιά που κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα της ζωής, υπενθυμίζοντας τον ουσιαστικό ρόλο της ποίησης και του παιχνιδιού στην ανθρώπινη εμπειρία.
Σε μια κλειστή κοινωνία μυρμηγκιών, όπου όλα κινούνται στους ξέφρενους ρυθμούς της αδιάκοπης εργασίας, της συσσώρευσης αγαθών και της αυστηρής τήρησης μιας παράδοσης που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις, ζει ο νεαρός Σταύρος που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο διαφέρει από τα υπόλοιπα σκυθρωπά, στενόμυαλα μυρμήγκια. Συνεχίζει να χαίρεται την ομορφιά που υπάρχει στο κάθε τι, να χαζεύει, να απορεί και να ονειρεύεται.
Η συντηρητική κοινωνία στρέφεται εναντίον του και δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση. Στο πλευρό του Σταύρου στέκονται μια Χρυσή Πεταλούδα, ένα μικρό μυρμήγκι που αγαπά τα παραμύθια και ο κύριος Τζίτζικας, που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς παιχνίδι — πολύτιμοι σύμμαχοι σε ένα ταξίδι αναζήτησης, ελευθερίας και αυτογνωσίας.
Η «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά», είναι ένα έργο γεμάτο μουσική, κίνηση και παιχνίδια λόγου, που ο αλληγορικός του χαρακτήρας δίνει τη δυνατότητα σε πολλές αναγνώσεις και επίπεδα και το καθιστά κατάλληλο για θεατές κάθε ηλικίας.
Η Στέλλα Μιχαηλίδου γράφει ιστορίες και θεατρικά έργα για παιδιά. Σκηνοθετεί και χορογραφεί θεατρικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα διδάσκει Κινησιολογία καθώς και Σκηνοθεσία παραστάσεων που απευθύνονται σε παιδιά και νέους, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Με τις παραπάνω ιδιότητες, αλλά και αυτήν της ηθοποιού, συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης για είκοσι συνεχή χρόνια καθώς και με Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο και άλλες σκηνές.
Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε άλλες τέσσερις φορές ως σκηνοθέτρια και χορογράφος των παραστάσεων: «Ο Σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου (2009) «Οικογένεια Νώε» της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου (2016), «Σε μένα μιλάς» του Ράινερ Χάχφελντ (2017) αλλά και ως συγγραφέας και σκηνοθέτρια της παραγωγής «Πολυξένη» που αποτέλεσαν και μεγάλες επιτυχίες της Παιδικής και της Εφηβικής Σκηνής του ΚΘΒΕ.
Η παραγωγή «Τζιτζιμιτζιχοτζιριά» αποτελεί συμμετοχή του ΚΘΒΕ στα «61α Δημήτρια», στο πλαίσιο των οποίων θα δοθεί μια βραδινή παράσταση για το κοινό, την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 20.00, στο Βασιλικό Θέατρο.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Στέλλα Μιχαηλίδου, Σκηνικά- Κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν, Μουσική: Κώστας Βόμβολος, Μιχάλης Σιγανίδης, Χορογραφίες: Ιωάννα Μήτσικα, Φωτισμοί: Γιάννης Τούμπας, Animation: Μπάμπης Βενετόπουλος, Μουσική διδασκαλία: Έλσα Μουρατίδου, Στίχοι τραγουδιών: Στέλλα Μιχαηλίδου, Τάκης Σιμώτας, Συνεργάτης σκηνογράφος- ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Δαλιάκα, Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Κυριακίδου, Βοηθός φωτισμού: Τουλίν Οσμάν, Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη
*Βοηθοί σκηνογράφου- ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Στελίνα Καζαμία, Αγάπη Βρεττάρου
Διανομή
Γαλάτεια Αγγέλη (Ραμ Πιμ / Μαθήτρια στο Φεγγάρι), Αντώνης Γκλαβάς (Τζίτζικας), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης Ι / Εργάτης ΙΙ / ΜΑΤ / Ανώνυμος ΙΙ, Μαθήτρια στο Φεγγάρι), Δημήτρης Καραγιάννης (Μαθητής στο σχολείο / Σταύρος), Δημήτρης Καρτόκης (Μαθητής στο σχολείο / κ. Μυρμηγκιάν), Κατερίνα Καυκούλα (Πεταλούδα), Άννα Κυριακίδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης ΙΙ / Μαθήτρια στο Φεγγάρι / Κυρία Ούργκα), Γιάννης Πεσεξίδης (Μαθητής στο σχολείο / Εργάτης Ι / ΜΑΤ / Ανώνυμος Ι, Μαθητής στο Φεγγάρι), Δημήτρης Σακατζής (Εργάτης ΙΙ / ΜΑΤ / Μπάρμπα Σταθάκης), Ευανθία Σωφρονίδου (Μαθήτρια στο σχολείο / Εργάτης Ι / Μαθήτρια στο Φεγγάρι / ΜΑΤ / Κυρία Πιμ), Μιχαήλ- Άγγελος Χωρινός (Μαθητής στο σχολείο / Εργάτης Ι / Εργάτης ΙΙ / Μαθητής στο Φεγγάρι / ΜΑΤ / Ευέξαπτος)
Χορευτές (Ομάδα Blackoutcrew)
BboyRevo, BboyKel, BboyApro, Γιώργος Σαραφίδης (Μαθητές / Εργάτες)
Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία και κάθε Κυριακή στις 11 π.μ.
Πρεμιέρα: Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, στις 20.00
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ
«Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase»– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου
Σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι
Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Συμπαραγωγή ΚΘΒΕ- Πολιτεία Πολιτισμού
Διάρκεια παραστάσεων: έως 11|10|2026
Η παράσταση «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, σε συνεργασία με την Πολιτεία Πολιτισμού, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του εμβληματικού μύθου του Χόλυγουντ συνεχίζεται με επιτυχία.
Το έργο, για τη λαμπερή σταρ, που υπογράφει η Ροδή Στεφανίδου και σκηνοθετεί ο Ένκε Φεζολλάρι, και αγαπήθηκε, την περασμένη σεζόν από τους θεατές στο ΑRTBOX FARGANI THEATER, παρουσιάζεται από την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου στο Φουαγιέ του θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Μια παράσταση, φόρος τιμής, για μια μοναδική προσωπικότητα που «πέθανε όπως έζησε: Έρμαιο. Ρημαγμένη. Γυμνή. Με το ακουστικό του τηλεφώνου πάνω στο μαξιλάρι, τα χάπια παραδίπλα, σ’ ένα άδειο σπίτι, μόνη στο δωμάτιό της…»
 «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase»– ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣΚείμενο: Ροδή Στεφανίδου Σκηνοθεσία: ΈνκεΦεζολλάρι Φουαγιέ Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Παραστάσεις: έως 11|10|2026 |
Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου. Στο ρόλο του αφηγητή ο Χρήστος Παπαδημητρίου.
Η Μέριλιν Μονρόε, ως παγκόσμιο «σύμβολο του σεξ» και «απόλυτη σταρ» του κινηματογράφου, συνεχίζει να «απασχολεί» ακόμα και σήμερα. Το έργο της Ροδής Στεφανίδου επιχειρεί να φωτίσει γνωστές και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν, καθώς αφηγείται, μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας, τα θραύσματα της ζωής της.
Μια παράσταση που επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερματισμένη της καρδιά, φωτίζοντας τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα». Μια γυναίκα που σκέφτεται, αγωνιά, φοβάται, σπαράζει, αποζητά την μητρότητα απεγνωσμένα, αναμετριέται με τους εσωτερικούς δαίμονές της, αλλά πάνω από όλα ψάχνει ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει.
Λίγα λόγια για το έργο
Στις 5 Αυγούστου 1962 η Μέριλιν Μονρόε βρίσκεται νεκρή. Το απόλυτο σύμβολο του σεξ μετατρέπεται οριστικά σε μύθο. Η πραγματική αιτία του θανάτου της παραμένει ένα ερωτηματικό. Πίσω από την εικόνα κρύβεται μια γυναίκα μόνη και ευάλωτη. Και πίσω από αυτήν, μια άλλη γυναίκα με ισχυρά θέλω και δυναμικές διεκδικήσεις. Ένα μυστήριο κράμα απόρριψης και αποφασιστικότητας. Ένα προφίλ γεμάτο αμφισημίες, μια προσωπικότητα λαμπερή και ταυτόχρονα απελπισμένη.
Εκκινώντας από τη νύχτα του θανάτου της, η ζωή της Μέριλιν ζωντανεύει μέσα από αφηγήσεις και μαρτυρίες. Ισχυροί άνθρωποι του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσμου, γάμοι, ερωτικές σχέσεις και οικεία πρόσωπα διαπερνούν τη ζωή της — μια ζωή που ακροβατεί ανάμεσα στη ματαιοδοξία και στην ανάγκη για αληθινή σύνδεση. Μια σύγχρονη σκηνική αφήγηση για ένα σύμβολο, που αποκαλύπτεται στις πιο ανθρώπινες και ευάλωτες πλευρές του.
Κατάλληλο για θεατές άνω των 15 ετών
Συντελεστές
Κείμενο: Ροδή Στεφανίδου, Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι, Σκηνικά – Κοστούμια: Δανάη Πανά, Μουσική: TheKunderaProject, Σχεδιασμός φώτων: Γιάννης Κυρατζής
Video: Άντα Λιάκου, Οργάνωση παραγωγής: Άννα Μαρία Γάτου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud
*Βοηθός σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χρήστος Δέλλιος
*Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη- Παρασκευή: 21.00, Σάββατο: 17.00 & 21.00, Κυριακή: 20.00
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
