Οι “Τρωάδες” του Ευριπίδη σε ευρωπαϊκό μαθητικό διαγωνισμό 

Αγαπημένο έργο σε θεατρικές παραστάσεις μαθητών, με το οποίο συμμετέχουν σε διαγωνισμούς, οι Τρωάδες του Ευριπίδη, συνεχίζουν να συγκινούν.

Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ Μάριος Κωνσταντινίδης παρουσιάζει την θεατρική ομάδα του μουσικού σχολείου Καστοριάς, η οποία προετοιμάζεται για τον 1^ο μαθητικό διαγωνισμό αρχαίου δράματος που θα διεξαχθεί τέλη Απριλίου στην Νάπολη της Ιταλίας.

Προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της προετοιμασίας τα παιδιά, ματαίωσαν τις σχολικές εκδρομές και αφιερώνουν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους.  

Η Έλλη Καλουτσάκη, καθηγήτρια βιολιού, αναφέρει ότι πίσω από την προσπάθεια υπάρχει πολύ δουλειά και όλα είναι πρωτότυπα εκτός από το κείμενο. «Ακολουθούμε πιστά το αρχαίο κείμενο σε μετάφραση. Επίσης, η μουσική είναι προϊόν της δουλειάς των μαθητών. Επίσης, και τα κοστούμια είναι κατασκευασμένα στο χέρι από παλιά υλικά».

Όπως λέει η κ. Καλουτσάκη έχουν πολλές συμμετοχές σε ανάλογους διαγωνισμούς, και στο παρόν έργο τα 25 παιδιά που συμμετέχουν έχουν μοιραστεί διάφορους ρόλους στην μουσική και την ηθοποιία για «ένα έργο πάντα επίκαιρο». 

Τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, πειραματίζονται και γράφουν μουσική για την σκηνική παρουσία, μια δύσκολη δουλειά όπως τονίζουν προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των αρχαίων έργων τα οποία παίζονταν σε θέατρα χωρίς μικροφωνικές εγκαταστάσεις με φοβερή ακουστική.

Το γιατί επιλέγονται έργα του Ευριπίδη και όχι π.χ. του Σοφοκλή έχει σχέση με τις προσλαμβάνουσες και τις ιδεολογικές επιρροές σε ακαδημαϊκό επίπεδο στο πλαίσιο της μετα-νεωτερικότητος στην δραµατική τέχνη. Και αυτό διότι όπως έλεγε ο Αριστοτέλης «ουχί περί της εν τη τέχνη τελειότητος αλλά περί της εν τη σκηνή ανακινήσεως των παθών». Δηλαδή πρωταρχικός σκοπός του Ευριπίδη δεν ήταν η καλά δομημένη πλοκή, ο λόγος και η τεχνική αρτιότητα της παραστάσεως, αλλά η ικανότητά του να προκαλεί τα πάθη των θεατών, να χειραγωγεί τα παθήματα φόβο, έλεος. Εν ολίγοις χρησιμοποιούσε επιτήδεια μέσα για να προκαλέσει τον οίκτο.

Ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι η τέχνη απείχε από την αλήθεια και την γνώση, ενώ για τον Αριστοτέλη η τέχνη ορίζεται ως «έξις μετά λόγου άληθοϋς ποιητική», δηλαδή  μια συνήθεια η οποία βασίζεται στον ορθό λόγο και την γνώση.[1]

[1] ^{Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Βιβλίο Ζ’, 1140a.}