“Μεσολόγγι – Ψίθυροι μια άλλης εποχής”

Σε μια άλλη εποχή, όταν ο Μπάιρον ήταν ακόμη παρών ως ανάμνηση, όσο και τα καΐκια που έπλεαν στον Αμβρακικό, οι κάτοικοι του Μεσολογγίου αδημονούσαν να εκσυγχρονιστούν, να μπούν γρήγορα στην νέα εποχή, ξεχνώντας ότι εκεί στην λιμνοθάλασσα εξελίχθηκε ολόκληρη η ζωή τους.

Κάποιοι έμειναν να θυμούνται και αλιεύουν ενθυμήματα από όσα κατάφερε να κρατήσει στον χρόνο ο φωτογραφικός φακός. Σε ένα μεγάλων διαστάσεων λεύκωμα 170 σελίδων, ο ιστοριοδίφης Νίκος Κορδόσης, ενέταξε φωτογραφίες ενός αιώνα και προσέθεσε τα ανάλογα κείμενα, για να προσφέρει στους νεότερους την δυνατότητα ενός ταξιδιού στον χρόνο.

Το Μεσολόγγι γεμάτο από το βαρύ παρελθόν της πόλεως ιστορικό, πολιτιστικό και οικονομικό πορεύεται χωρίς την μνήμη του παλιού τοπίου. Ένα τεράστιο έγκλημα διεπράχθη στην λιμνοθάλασσα και μόνο στο λεύκωμα του κ. Κορδόση με 185 ασπρόμαυρες και δυο έγχρωμες φωτογραφίες, αποτυπώνεται η περιοχή όπως ήταν πρίν από την αποξήρανση τμημάτων της λιμνοθάλασσας, που έγινε κυρίως την δεκαετία του΄60.

Η νησίδα Πλώσταινα, η οποία πλέον έχει μπαζωθεί, είναι μία από τις οκτώ νησίδες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο κατά τήν πολιορκία τής πόλεως και τήν ηρωική έξοδο το 1826.

Όπως αναφέρει ο κ. Κορδόσης, οι κάτοικοι ήταν άμεσα συνδεδεμένοι με την λιμνοθάλασσα, είχαν μια συμβιωτική σχέση μαζί της. «Από τις 600 οικογένειες που ασχολούντο με το ψάρεμα απέμειναν μόνον 100, καθώς οι περισσότεροι πήγαν να εργαστούν σε άλλες πόλεις». Το τοπίο άλλαξε, παρασέρνοντας και τους ανθρώπους, οι οποίοι ευθύνονται για αυτήν την εκτροπή από τόν φυσικό ρού της ιστορίας και των υδάτων, λόγω άγνοιας, αδιαφορίας ή πρόσκαιρων ωφελημάτων.

Ίσως ελάχιστα από το υπάρχον τοπίο θα είναι αναγνωρίσιμα έπειτα από 100 χρόνια και πιθανότατα οι μελλοντικοί ιστορικοί θα ανατρέχουν σε βιβλιοθήκες και ψηφιακές εικόνες για να ταυτοποιήσουν την πόλη του μέλλοντος με το σημερινό Μεσολόγγι. Οι σύγχρονοι άνθρωποι ισοπεδώνουν το παρελθόν και μαζί με αυτό χάνουν κομμάτια από την ζωή  τους. Ο Χρόνος είναι Κρόνος που τρώει τα παιδιά του.