Κομοτηνή – Ημερίδα για ασφαλή σχολεία

Η ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού αποτελεί μία ευκαιρία για να συζητηθούν τα μέγιστα προβλήματα που ταλαιπωρούν τις σχολικές κοινότητες και όχι μόνον.

Από το Μέγαρο Μουσικής της Κομοτηνής η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Ειρήνη Τσακίρη παρουσιάζει την ημερίδα που πραγματοποιείται για τον σχολικό εκφοβισμό.

Η Μαριγούλα Κοσμίδου, περιφερειακή διευθύντρια εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης, μιλά για το πως ο εκφοβισμός είναι η αρχή μιας αλυσίδας  κινδύνων που αναπτύσσονται στα σχολεία και συνεχίζονται με το κυβερνοέγκλημα.  

Σε έναν χωρίς σύνορα κόσμο τα παιδιά βλέπουν γύρω τους και μιμούνται, προκειμένου να ενταχθούν να γίνουν όπως κάποιοι άλλοι.

Το ζήτημα είναι πως θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και οι απαντήσεις βρίσκονται στο οικογενειακό περιβάλλον. Όπως λέει η κ. Κοσμίδου, οι γονείς οφείλουν να διαθέτουν ποιοτικό και ποσοτικό χρόνο στα παιδιά τους, παρά τις όποιες εργασιακές τους υποχρεώσεις. «Το σημαντικό είναι ο ουσιαστικός χρόνος που αφιερώνουμε στα παιδιά μας». Ωστόσο, το σημαντικότερο, είναι να θέτουν όρια, τι είναι και τι δεν είναι επιτρεπτό. Το καθοριστικό βήμα γίνεται με την συνεργασία. «Θα πρέπει να έχουμε ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης και οι εκπαιδευτικοί να φέρουμε κοντά τους γονείς για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα».

Εννοείται ότι ως χρόνος που περνούν οι γονείς με τα παιδιά δεν νοείται η από κοινού θέαση σε ένα χώρο του “μαγικού κουτιού”, το οποίο κατέχει περίοπτη θέση σε κάθε σαλόνι, προσφέροντας φτηνή κουλτούρα.

Από πολύ νωρίς τα παιδιά πρέπει να μάθουν να λειτουργούν μέσα στην κοινωνία και να γνωρίζουν ότι τα θέλω και οι πράξεις τους σταματούν εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Οι νέοι πολίτες μεγαλώνοντας με πρότυπο την άσκηση βίας, χάνουν τα όνειρα που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν ως σχέδια ζωής. Η εξέλιξή τους δείχνει νομοτελειακή, όπως και αυτή της κοινωνίας εν συνόλω. Μοιάζει με την ρήση του Αριστοτέλη ότι η δημοκρατία εκτρέπεται σε οχλοκρατία. Τότε οι πολίτες, με έντονο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, προσφεύγουν στον “Δράκοντα” και τους νόμους του.     

Εάν εξεταστεί η ζωή συγκεκριμένων ανθρώπων που βάρυναν το πέρασμα τους από την ιστορία με μοναδικά νοητικά και φυσικά εγκλήματα διαπιστώνεται ότι σχεδόν στο σύνολό τους είχαν μεγαλώσει σε μια οικογένεια χωρίς δέσιμο, σε συναισθηματικά στερημένο περιβάλλον- ανεξαρτήτως οικονομικού επιπέδου, ή κουβαλούσαν τραύματα κακοποίησης, αποδοκιμασίας, κοινωνικής προσαρμογής, κυρίως όμως δεν είχαν το αίσθημα του ανήκειν. Συνειδητοποιημένοι ή μη για το έλλειμμα τους, το “εγώ” αυτών των ατόμων αναζητούσε τρόπους να επιβεβαιωθεί και να επιβληθεί. Το προσωπικό τους “δράμα”, με διάφορες παραλλαγές, μεταμορφώθηκε σε οργή και βία. Το γιατί οι λεγόμενοι ειδικοί διστάζουν να χαρακτηρίσουν τέτοιες συμπεριφορές και επιδεικνύουν ανοχή δεν εδράζεται στην επιστημονική έρευνα, αλλά σε παγιωμένες νοοτροπίες.[1]

^{[1] Patricia S. Churchland, Braintrust: What Neuroscience Tells Us about Morality, Princeton University Press, New Jersey 2011, σσ. 12- 26, 33-46. Η συνείδηση είναι μια κατασκευή του εγκεφάλου και πρόδρομοι της ηθικής υπάρχουν σε όλα τα θηλαστικά… Η ηθική και η συνείδηση, συνδέονται στενά με την ενσυναίσθηση, Οι ψυχοπαθείς στερούνται την ηθική και την συνείδηση. Οι σοβαρές περιπτώσεις είναι κληρονομικές. Οι ψυχοπαθείς κάνουν τρομερά πράγματα. Ένα παραληρητικό ψυχοπαθητικό άτομο νοιάζεται για τον εαυτό του, δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους, είτε υποφέρουν, είτε πονούν, είτε είναι δυστυχείς, απλά δεν  νοιάζεται, δεν το αφορά.}