«Δώσε μου πνοή»- Μαθητική ταινία για τον σχολικό εκφοβισμό

Η απόφαση να μιλήσει ένα παιδί για τον σχολικό εκφοβισμό είναι δύσκολη. Μέσα στο μυαλό του το γεγονός διογκώνεται και μοιάζει “βουνό”. Όμως ένα παιδί δεν είναι μόνο του. Ενώ για ένα παιδί φαίνεται ανυπέρβλητο, στην πραγματικότητα είναι αντιμετωπίσιμο, εφ’ όσον το μοιραστούν με κάποιον μεγάλο.

Το δικό τους μήνυμα στέλνουν από την Μαγνησία οι μαθητές του Δημοτικού  Σχολείου Άλλης Μεριάς.

Μια μικρή ταινία με τίτλο «Δώσε μου πνοή» από τα ίδια τα παιδιά δείχνει την άλλη οπτική για ένα πρόβλημα που τείνει να λάβει ενδημικές διαστάσεις.  

Η Βασιλική Κορκοβέλου, Διευθύντρια του Σχολείου, αναφέρει πως σε αυτήν την δύσκολη περίοδο εκείνο που χρειάζεται είναι ένα θετικό μήνυμα. «Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά είναι η αγάπη». Είναι ένα αποκλειστικό δημιούργημα των ίδιων των παιδιών που έχουν ευαισθητοποιηθεί ιδιαίτερα με την αύξηση των κρουσμάτων βίας.

Ο εκπαιδευτικός Κωνσταντίνος Μπατάκας, είναι ενθουσιασμένος με την ομάδα των εννέα μαθητών, που έδωσαν τρείς μήνες από τον χρόνο τους και όπως λέει «η δουλειά τους και ο κόπος τους φαίνεται από το αποτέλεσμα. Εμείς δίνουμε το μήνυμα της απουσίας του εκφοβισμού από την σχολική ζωή».

Χαρούμενα και τα παιδιά, που δημιούργησαν την ταινία, ικανοποιημένα για το μήνυμα που στέλνουν με την μουσική, τα χρώματα και για την ικανοποίηση που μπορούν να αντλήσουν όλοι οι μαθητές μέσα στην σχολική κοινότητα.

Όποιος επιθυμεί να παρακολουθήσει την τετράλεπτη ταινία μπορεί να κατευθυνθεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση που δίνεται στο τέλος.[1]

Η ταινία είναι η υγιής αντίδραση παιδιών που παρακολουθούν συνεχείς αναφορές για συνομηλίκους ή μεγαλύτερους που ενεργούν χωρίς νοημοσύνη σαν να ζούν στην ζούγκλα.  

Πως μπορεί να εξελιχθεί η ζωή στο σχολείο χωρίς τους συνήθεις νταήδες; Τι φταίει;

Η μοναξιά όσων υφίστανται εκφοβισμό είναι κάτι που απομονώνει τα παιδιά, όχι από επιλογή τους, αλλά από τον συνασπισμό εκείνων που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους ελλείμματα με την σωματική και λεκτική βία εναντίον των άλλων. Ποιος είναι ο ποιο δυνατός; Το ερώτημα ρητορικό. Δεν χωρά αμφιβολία. Αυτός που μπορεί να σηκώνεται όρθιος και να αντιμετωπίζει τα μπουλούκια της ανοησίας.

Η καλύτερη τακτική δεν είναι πάντα η άμυνα. Η πρόκληση αισθημάτων συμπόνιας από τους νταήδες αγόρια- κορίτσια για τα θύματά τους μάλλον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνει το αίσθημα της υπεροχής σε όσους έχουν κάποιο σύμπλεγμα το οποίο εκδηλώνουν με την άσκηση οιασδήποτε μορφή βίας. Δεν είναι ευσυγκίνητοι. Οι μαθητικές, εκπαιδευτικές κοινότητες και οι σύλλογοι γονέων θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια εκστρατεία με αφίσες, ομιλίες, προβολές βίντεο όχι απλώς για το τι σημαίνει σεβασμός του άλλου, αλλά ενημέρωσης για το πως άτομα που προβαίνουν σε ενέργειες εκφοβισμού, είτε κατά μόνας είτε ως αγέλη, έχουν απωθημένα, διακρίνονται από αίσθημα κατωτερότητος, νιώθουν μειονεκτικά, έχουν σύμπλεγμα ανασφάλειας και είναι περισσότερο μοναχικά από όσο δείχνουν. Ότι είναι ο αδύναμος κρίκος. Ότι θα είναι οι μελλοντικοί χαμένοι στην κοινωνία. Κατά συνέπεια να στηλιτεύονται και οι οικογένειές τους, οι οποίες στηρίζουν ή ανέχονται τέτοιες συμπεριφορές και μάλιστα διαμαρτύρονται εναντίον των εκπαιδευτικών οι οποίοι έχουν υποχρέωση να λαμβάνουν μέτρα, τα οποία αμέλησαν να αναλάβουν εκείνοι ως κηδεμόνες.

Οι χαρακτήρες των παιδιών διαμορφώνονται με τα όχι και ουδόλως με την αδιάφορη συναίνεση. Η εποχή των νταήδων τελειώνει. Άλλωστε όλα συνηγορούν ότι τους ενδιαφέρει να είναι οι σωματικά ισχυρότεροι, όχι οι εξυπνότεροι ή οι ικανότεροι. Όμως, στον κόσμο που ξημερώνει θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν βαρύ το τίμημα των επιλογών τους. Θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά εάν το επιλέξουν.    

---

[1] ^{«Δώσε μου πνοή», https://video.sch.gr/asset/detail/OODiPV9StEpN2NUTCMtqg4Jj/xnWOYcecWFSRZFYSjnfHYR0b}