AI- Ένας νέος ακαδημαϊκός βοηθός 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει εισβάλλει μεταξύ άλλων στις πανεπιστημιακές κοινότητες και πολλοί την αντιλαμβάνονται ως ένα καινούργιο παιχνίδι, το οποίο “λύνει” τα χέρια.

Την αξιοποίηση της ΤΝ από το Δημοκρίτειο πανεπιστήμιο, για να περιοριστεί το ταξίδι στα πολυδαίδαλα μονοπάτια που δίνει η ΤΝ παρουσιάζει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Μαρία Μανάκα.

Πριν από δυο εβδομάδες παρουσιάστηκε στους φοιτητές μια νέα εφαρμογή από τον Νίκο Μακρή, καθηγητή του τμήματος ψυχολογίας του ΔΠΘ. «Η εφαρμογή ξεκινά από την παραδοχή ότι ένα μεγάλο ποσοστό φοιτητών και καθηγητών χρησιμοποιεί την ΤΝ. Αφ’ ενός αυτές οι πηγές κοστίζουν για ένα πανεπιστήμιο με τόσους φοιτητές, αφ’ ετέρου υπάρχει ένα ποσοστό λάθους αφού συγκεντρώνει υλικό από όλον τον πλανήτη. Στην προκειμένη περίπτωση με την συγκεκριμένη εφαρμογή λαμβάνει υλικό μόνο από την ύλη του διδάσκοντος καθηγητού».

Μία εφαρμογή η οποία θα είναι δωρεάν σε όλους τους φοιτητές του Δημοκριτείου πανεπιστημίου. Όπως εξηγεί ο κ. Μακρής, σε πρώτο επίπεδο ο φοιτητής εισέρχεται στο σύστημα με τους κωδικούς του, επιλέγει το μάθημα το οποίο τον ενδιαφέρει  και γράφει την ερώτησή του με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο, αποστέλλει το ερώτημά στην εφαρμογή και παίρνει την απάντηση.

Εν ολίγοις, για εκείνους που δεν προλαβαίνουν να κρατήσουν σημειώσεις, δεν προσέχουν κατά την παράδοση των μαθημάτων ή δεν προσέρχονται σε αυτά, ο έξυπνος ακαδημαϊκός βοηθός, έχοντας πρόσβαση στις πανεπιστημιακές σημειώσεις, συμβάλλει στην εξοικονόμηση χρόνου επίλυσης ερωτημάτων και στην ταχύτερη κατανόηση της διδακτέας ύλης.

Είναι βέβαιο ότι η απάντηση που λαμβάνει ένας φοιτητής τον διευκολύνει στο να έχει τις κατάλληλες απαντήσεις που θα του δώσουν έναν ικανοποιητικό βαθμό, αφού θα πληρεί τις απαιτήσεις των διδασκόντων καθηγητών. Αυτό φαίνεται πως είναι το ζητούμενο.

Η χρήση της ΤΝ έχει πολλαπλές θετικές και αρνητικές συνέπειες. Στα συν προσμετρώνται π.χ. η ταχύτητα και ο πλουραλισμός των δεδομένων, στα πλήν η αδυναμία να μελετήσουν σε βάθος και να εξάγουν τα δικά τους συμπεράσματα, τα οποία θα τους οδηγήσουν σε νέες ιδέες, καθώς και οι γενικές βιβλιογραφικές παραπομπές, χωρίς συγκεκριμένη σελίδα αναφοράς. Παίρνουν “έτοιμη τροφή”. Αυτό επιδεινώνεται όταν οι απαντήσεις προέρχονται από μια πηγή μέσω της ΤΝ.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη: «Της παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς». Ουδείς θα επέμενε στην κοπιώδη προσπάθεια απόκτησης γνώσεως, η οποία είναι ανέφικτη για πολλούς και για πολλούς λόγους. Όταν όμως αυτή είναι επιδερμική είναι βέβαιο πως δεν έχει ρίζες για να αναπτυχθεί το δένδρο της γνώσεως, πόσο δε μάλλον να αποκτήσει καρπούς. Μοιάζει με τα κλωνοποιημένα είδη, μη δυνάμενα να αποκτήσουν απογόνους.   

Εκείνο το οποίο αποτελεί μείζον πρόβλημα στα ελληνικά ΑΕΙ από ιδρύσεώς τους είναι η παντοκρατορία του διδακτικού προσωπικού με το αποκλειστικό/ά σύγγραμμα/τα πανεπιστημιακής εκδόσεως του εκάστοτε καθηγητού. Είναι δεδομένη η αδυναμία της χρησιμοποίησης της πλούσιας βιβλιογραφίας που υπάρχει στα ξένα πανεπιστήμια, με τα οποία δεν υπάρχει διασύνδεση, καθώς κοστίζει, αν και όχι ιδιαίτερα. Εάν οι φοιτητές έχουν την επιθυμία να μάθουν τότε αγοράζουν κάποια βιβλία μέσω του διαδικτύου, αλλά πόσα μπορούν αφού κοστίζουν τόσο πολύ; Έτσι, προσβλέπουν απλώς σε επαγγελματική αποκατάσταση, που καθορίζεται από την απόκτηση ενός τίτλου σπουδών. Το ένα ή τα δυο συγγράμματα περιορίζουν τον γνωστικό ορίζοντα και τις δυνατότητες περαιτέρω αναπτύξεως της. Αυτό οδηγεί τους αποφοίτους στα ξένα ΑΕΙ όπου πολλοί φιλομαθείς Έλληνες διαπρέπουν. Και άπαντες απορούν, γιατί;

Είθισται μια Ελληνίδα μητέρα να ρωτά το παιδί της όταν γυρίζει από το σχολείο: «Τι έμαθες σήμερα;». Υπάρχει μια ανάλογη στιχομυθία, αποδιδόμενη σε Εβραία μητέρα, η οποία όμως ζητά να μάθει: «Έκανες κάποια έξυπνη ερώτηση στο σχολείο;».

Είναι οι απορίες και τα αναπάντητα ερωτήματα, αυτά που προκαλούν τον εγκέφαλο να ερευνήσει και να βρεί απαντήσεις.