Η Αλίγιε Χιτζάζι, 66 ετών και μητέρα δέκα παιδιών από τον νότιο Λίβανο, εκτοπίστηκε δύο φορές μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες εξαιτίας της κλιμάκωσης των συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ.
Σήμερα βρίσκεται μαζί με τον σύζυγό της και μία από τις κόρες της στην Πλατεία Μαρτύρων, στο κέντρο της Βηρυτού, χωρίς να γνωρίζει πού βρίσκονται τα υπόλοιπα παιδιά της.
Όπως δήλωσε στο Reuters, η οικογένεια εγκατέλειψε το σπίτι της μετά την ένταση των ισραηλινών επιδρομών στον νότιο Λίβανο. Η διαφυγή αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη: χρειάστηκαν περίπου 17 ώρες στον δρόμο για να φτάσουν στη Σιδώνα, ενώ μαζί τους βρίσκονταν και παιδιά που έκλαιγαν από την πείνα καθώς πλησίαζε η ώρα του σουχούρ, του γεύματος πριν από την αυγή κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού.
Η οικογένεια πέρασε μια νύχτα στη Σααντιγιάτ και στη συνέχεια μετακινήθηκε στα νότια προάστια της Βηρυτού, στη Νταχίγιε, όπου φιλοξενήθηκε προσωρινά σε συγγενικό σπίτι. Λίγες ημέρες αργότερα όμως, όταν ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε νέες προειδοποιήσεις εκκένωσης για την περιοχή, αναγκάστηκαν να φύγουν ξανά.
«Μας είπαν ότι θα χτυπήσουν τη Νταχίγιε και φύγαμε. Τώρα βρισκόμαστε εδώ, στον δρόμο. Δεν ξέρουμε πού να πάμε και δεν έχουμε πού να μείνουμε», είπε.
Η ίδια εξηγεί ότι η οικογένεια έχει διασκορπιστεί:
«Έχω τέσσερις γιους και έξι κόρες. Δεν ξέρω πού βρίσκονται τα περισσότερα από τα παιδιά μου. Ο καθένας βρίσκεται σε διαφορετικό μέρος».
Στην Πλατεία Μαρτύρων έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες εκτοπισμένοι, πολλοί από τους οποίους κάθονται στο έδαφος με σακίδια, κουβέρτες και στρώματα, ενώ αυτοκίνητα περνούν φορτωμένα με προσωπικά αντικείμενα ανθρώπων που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.
Οι προειδοποιήσεις του Ισραήλ για εκκένωση περιοχών στα νότια προάστια της Βηρυτού προκάλεσαν νέο κύμα φυγής από τμήματα της πρωτεύουσας. Η περιοχή της Νταχίγιε, προπύργιο της Χεζμπολάχ και μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες της πόλης, έχει επανειλημμένα βρεθεί στο στόχαστρο ισραηλινών βομβαρδισμών, τόσο στον πόλεμο του 2006 όσο και σε μεταγενέστερες συγκρούσεις.
Για τη Χιτζάζι, η εμπειρία του πολέμου αποτελεί μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα.
«Ήμουν έξι ετών όταν έζησα τον πόλεμο του 1971, μετά το 1982 και άλλους αργότερα. Και ακόμη πόλεμοι. Πότε θα τελειώσει αυτό;» λέει.
Δίπλα της, η κόρη της συνοψίζει την αγωνία πολλών εκτοπισμένων:
«Θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε ασφάλεια».
Πηγή: Reuters
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
