Το San Francisco Greek Film Festival συμπλήρωσε φέτος 23 διοργανώσεις, έχοντας εξελιχθεί σε έναν από τους σταθερότερους θεσμούς προβολής του ελληνικού και κυπριακού κινηματογράφου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιήθηκε από τις 14 έως τις 21 Μαρτίου 2026, με φυσικές προβολές στο Σαν Φρανσίσκο αλλά και διαδικτυακό πρόγραμμα για θεατές στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Την ιστορία πίσω από αυτή τη διαδρομή κατέγραψε η δημοσιογράφος Ελένη Καραλή σε συνέντευξή της για τον «Εθνικό Κήρυκα», που δημοσιεύθηκε στις 16 Αυγούστου 2026.
Συνομιλώντας με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ, Κλέωνα Σκούρτη, και τις διευθύντριες Κατερίνα Μαυρουδή και Μαρία Νικολακάκη, παρουσίασε όχι μόνο την εξέλιξη του θεσμού, αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στο ελληνικό σινεμά (σ.σ. καλύτερα “ελληνόφωνο” ή φεστιβάλ δημιουργών με ελληνική και κυπριακή καταγωγή) στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Η αφετηρία βρίσκεται στο 2004. Το Φεστιβάλ δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Modern Greek Studies Foundation, τον οργανισμό που υποστηρίζει τη μελέτη και διάδοση της νεοελληνικής γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξακολουθεί να αποτελεί τον φορέα πίσω από το SFGFF.
Όπως εξήγησαν οι άνθρωποι του Φεστιβάλ στην Ελένη Καραλή, η αρχική ιδέα συνδεόταν με την αναζήτηση ενός διαφορετικού τρόπου ενίσχυσης του Ιδρύματος, πέρα από τις περισσότερο καθιερωμένες ομογενειακές εκδηλώσεις.
Ο Peter Poulos ήταν εκείνος που πρότεινε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ το οποίο θα μπορούσε να συστήσει το ελληνικό σινεμά στο αμερικανικό κοινό.
Σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα είχε και η Patricia Joan Aleck, πρώην πρόεδρος και επί μακρόν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Modern Greek Studies Foundation. Η Aleck πέθανε στις 14 Μαΐου 2026, σε ηλικία 89 ετών, και το ίδιο το Ίδρυμα, ανακοινώνοντας τον θάνατό της, υπογράμμισε τη συμβολή της στην ανάπτυξή του.
Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, η σχέση του Φεστιβάλ με τους δημιουργούς έχει αντιστραφεί σε σχέση με εκείνη των πρώτων διοργανώσεων. Όπως είπε χαρακτηριστικά η Κατερίνα Μαυρουδή στην Ελένη Καραλή και τον «Εθνικό Κήρυκα», πλέον «οι ταινίες βρίσκουν εμάς και όχι εμείς τις ταινίες». Η φράση της υπογραμμίζει την αναγνωρισιμότητα που έχει αποκτήσει το SFGFF στο διεθνές κύκλωμα του ελληνικού/ελληνόφωνου κινηματογράφου.
Το επίσημο πρόγραμμα του 2026 περιλάμβανε ελληνικές και κυπριακές παραγωγές, μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους, ενώ το ψηφιακό πακέτο της διοργάνωσης περιλάμβανε συνολικά 33 τίτλους.
Πίσω από αυτή τη διοργάνωση βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό η εθελοντική προσφορά μιας δυνατής ομάδα. Σύμφωνα με όσα ανέφεραν οι Κλέων Σκούρτης, Κατερίνα Μαυρουδή και Μαρία Νικολακάκη στη συνέντευξή τους στην Ελένη Καραλή, περίπου 15 άνθρωποι συνεισφέρουν τον χρόνο και την τεχνογνωσία τους σε διαφορετικούς τομείς, από την τεχνολογία και την επικοινωνία μέχρι τις χορηγίες και τις δημόσιες σχέσεις.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η προσπάθεια να παραμένει ανοιχτή η διαδικασία προς τους ίδιους τους κινηματογραφιστές. Στην τρέχουσα επίσημη σελίδα υποβολών του SFGFF, τόσο η κανονική όσο και η εκπρόθεσμη κατηγορία εμφανίζονται χωρίς χρέωση για τους δημιουργούς, κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα άλλο ελληνόφωνο Φεστιβάλ. Οι επιλέξιμες παραγωγές περιλαμβάνουν ταινίες Ελλήνων και Κυπρίων δημιουργών, καθώς και κινηματογραφιστών ελληνικής ή κυπριακής καταγωγής.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην Ομογένεια. Ένα από τα ζητήματα που ανέδειξε η συνέντευξη της Ελένης Καραλή στον «Εθνικό Κήρυκα» είναι ακριβώς η προσπάθεια του Φεστιβάλ να διευρύνει το κοινό του πέρα από τους Ελληνοαμερικανούς.
Η Κατερίνα Μαυρουδή επισήμανε ότι μεγάλο μέρος των ελληνικών ταινιών που φτάνουν στο Φεστιβάλ κινείται στον χώρο του arthouse κινηματογράφου, επομένως καλείται να συναντήσει ένα κοινό μαθημένο σε διαφορετικού τύπου αμερικανικές παραγωγές.
Η Μαρία Νικολακάκη συνόψισε αυτή την πρόκληση με μια απλή φράση: «A good story is a good story regardless of borders» (απλοποιημένη μετάφραση: Οι καλές ιστορίες δεν έχουν σύνορα).
Αυτή η εξωστρέφεια συνδέεται και με έναν δεύτερο ρόλο του Φεστιβάλ: να παρουσιάζει στους Έλληνες της Διασποράς μια χώρα διαφορετική από εκείνη που ενδεχομένως διατήρησαν στη μνήμη τους οι προηγούμενες γενιές. Όπως περιέγραψαν οι διοργανωτές στην Καραλή, ειδικά στα πρώτα χρόνια υπήρχαν θεατές που δυσκολεύονταν να αναγνωρίσουν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία όπως αυτή παρουσιαζόταν στην οθόνη από μια νεότερη γενιά δημιουργών.
Μέσα από ιστορίες για τη σημερινή Ελλάδα αλλά και ταινίες που επιστρέφουν σε γεγονότα όπως ο Εμφύλιος ή η δικτατορία, το Φεστιβάλ λειτουργεί έτσι και ως άτυπο σημείο επαφής της Διασποράς με τη νεότερη ελληνική ιστορία και πραγματικότητα.
Η πανδημία δημιούργησε μία ακόμη πρόκληση. Αντί όμως να διακόψει τη διοργάνωσή του, το SFGFF στράφηκε στις διαδικτυακές προβολές (σ.σ. αλλά και εναλλακτικές προβολές που υποστήριζαν τα πρωτόκολλα υγείας, όπως προβολές σε drive-ins).
Το μοντέλο δεν εγκαταλείφθηκε μετά την επιστροφή στις αίθουσες. Ακόμη και το 2026, η 23η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε παράλληλα στο Delancey Screening Room του Σαν Φρανσίσκο και online, με ψηφιακή πρόσβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.
Πέρα όμως από τις ταινίες, οι άνθρωποι του SFGFF φαίνεται να θεωρούν εξίσου σημαντικό το ανθρώπινο αποτύπωμα των 23 χρόνων.
Στη συνέντευξη της Ελένης Καραλή μίλησαν για τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν με σκηνοθέτες, ηθοποιούς και παραγωγούς που ταξίδεψαν στο Σαν Φρανσίσκο και για φιλίες ή ακόμη και επαγγελματικές συνεργασίες που γεννήθηκαν μέσα από αυτές τις συναντήσεις.
Ο Κλέων Σκούρτης, μάλιστα, έδωσε στην Καραλή ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του θεσμού: ακόμη και αναγνωρισμένοι δημιουργοί, όπως είπε, έχουν προτιμήσει τη φιλοξενία σε σπίτια ανθρώπων της κοινότητας αντί για τη διαμονή σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο.
Η προσωπική σχέση του Σκούρτη με το Φεστιβάλ έχει άλλωστε μεγάλη διάρκεια.
Ήδη από το 2015, ο Gregory Pappas έγραφε στο The Pappas Post ότι ο Σκούρτης, η Μαρία Νικολακάκη και η Κατερίνα Μαυρουδή εργάζονταν επί χρόνια για να φέρουν τις ελληνικές ταινίες όχι μόνο στην Ομογένεια αλλά και στο ευρύτερο κοινό του Bay Area.
Το επόμενο βήμα είναι ακόμη πιο φιλόδοξο. Μιλώντας στην Ελένη Καραλή για τον «Εθνικό Κήρυκα», ο Κλέων Σκούρτης περιέγραψε την επιθυμία του για τη δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου ελληνικών κινηματογραφικών φεστιβάλ στις ΗΠΑ, που θα μπορούσε να συντονίζει δράσεις και να επιτρέπει σε Έλληνες δημιουργούς να ταξιδεύουν με τις ταινίες τους σε διαφορετικές πολιτείες.
Για την Κατερίνα Μαυρουδή και τη Μαρία Νικολακάκη, το στοίχημα βρίσκεται παράλληλα στη νέα γενιά: περισσότεροι νέοι θεατές, αλλά και περισσότεροι Αμερικανοί χωρίς ελληνική καταγωγή, χωρίς όμως το Φεστιβάλ να χάσει την ιδιαίτερη ταυτότητά του.
«Το σημαντικό είναι να συνεχίσουμε να σεβόμαστε τις ταινίες και τους δημιουργούς που μας εμπιστεύονται το έργο τους», ανέφεραν στη συνέντευξη.
Ίσως σε αυτή τη φράση να βρίσκεται και ένας από τους λόγους της αντοχής του θεσμού, του πρώτου και πιό μακροχρόνιου θεσμού στον κόσμο που φιλοξένησε αποκλειστικά ταινίες με ελληνικό αέρα.
Το San Francisco Greek Film Festival ξεκίνησε το 2004 ως μια πρωτοβουλία που θα έφερνε το ελληνικό σινεμά λίγο πιο κοντά στην Καλιφόρνια. Είκοσι τρεις διοργανώσεις αργότερα, το ζητούμενο φαίνεται να έχει διευρυνθεί: όχι μόνο να ταξιδεύουν οι ελληνικές ταινίες στην Αμερική, αλλά να δημιουργείται γύρω τους ένα κοινό που δεν χρειάζεται να είναι ελληνικό για να ενδιαφερθεί για τις ιστορίες τους.
Όσο για τους Έλληνες δημιουργούς, μπορούν ήδη να υποβάλλουν τις ταινίες τους για την επόμενη διοργάνωση. Τελική ημερομηνία υποβολής, χωρίς περαιτέρω παράταση είναι η ημερομηνία 2 Ιανουαρίου.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
