Το βραβείο κοινού δόθηκε στον Τάσο Γερακίνη και την ταινία του «Κόκορας», ταινία που σας έχουνε αναφέρει ξανά στο παρελθόν.
Διάβασε τη συνέντευξη ΕΔΩ
Με αφορμή την παρουσία του σκηνοθέτη στο ραδιοφωνικό podcast του Cineπως, ας διαβάσουμε όσα μας είπε ο σκηνοθέτης.
-Συνεχίζουμε λοιπόν την υβριδική ραδιοφωνική μας εκπομπή και αυτή την εβδομάδα από το Σαν Φρανσίσκο. Αυτή την εβδομάδα, έχουμε αφιερώσει αρκετό χρόνο στους Έλληνες δημιουργούς που επισκέφθηκαν το Ελληνικό Φεστιβάλ στο Σαν Φρανσίσκο την 23η έκδοση. Ο Τάσος Γερακίνης είναι ένας από αυτούς. Πριν από λίγη ώρα ολοκληρώθηκε και η προβολή της ταινίας του Κόκορας, η οποία ξεσήκωσε το κοινό στο Σαν Φρανσίσκο. […] με χιούμορ που θυμίζει παλαιότερες ταινίες, με τους γκρίζους χαρακτήρες, με τις ιδιαιτερότητές τους, με τα κακώς κείμενα της ελληνικής ζωής. Ίσως αυτά να καθρεφτίζονται πιο εύκολα στους Έλληνες του εξωτερικού που κρατάνε την ανάμνηση και αγαπάνε το σύνδεσμο που τους προκαλεί αυτού του είδους το γέλιο.
-Ναι, το ένιωσα κι εγώ ότι εδώ είναι πιο καθάριες οι καρδιές και τα βλέμματα είναι πιο καθαρά. Νομίζω ότι είναι πίσω στην Ελλάδα. Αν και για να μην είμαι και πολύ άδικος και στη Θεσσαλονίκη είχα πολύ καλό feedback από το κοινό, αλλά εδώ ήταν λίγο πιο πηγαίο, πιο αυθόρμητη αντίδραση. Είναι η πρώτη φορά που η ταινία κάνει προβολή στην Αμερική.
Εδώ πραγματοποιήθηκε η αμερικανική της πρεμιέρα και είδαμε ένα κοινό που αποτελείται από Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς, αλλά και από Αμερικανούς θεατές. Αυτό δείχνει ότι ο ελληνικός κινηματογράφος δεν απευθύνεται μόνο σε όσους νοσταλγούν τη γλώσσα τους, αλλά και σε ανθρώπους που επιλέγουν να παρευρεθούν σε μια γιορτή κινηματογράφου, όπου η γλώσσα λειτουργεί συμπληρωματικά.
-Η ανάμνηση και η σύνδεσή τους ίσως είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο.
–Πιθανότατα ναι Νομίζω ότι το σινεμά είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και ένα μέσο «ταξιδιού» για τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Φαντάζομαι πως βιώνουν έντονα αυτό που ονομάζουμε «νοσταλγία», όταν βρίσκονται μακριά από την πατρίδα και τον τόπο όπου γεννήθηκαν. Είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουν αυτό το ταξίδι και να επανασυνδεθούν με την πατρίδα τους.
– Μας μίλησες στη σκηνή για τις προσωπικές σου συνδέσεις με την ιστορία. Είναι μια ευκαιρία να μας πεις και εδώ τι σε κινητοποίησε να αφηγηθείς μια ιστορία που, αν και φαίνεται σπάνια, πολλοί γονείς την έχουν βιώσει.
– Όπως σου είπα και πριν, το βίωσα κι εγώ με την έλευση του γιου μου στη ζωή μου.
Όταν έφτασε στη σχολική ηλικία, προέκυψε το δίλημμα: ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο; Δεν ήταν εύκολη απόφαση — και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αν και αυτοί έπαιξαν ρόλο. Τελικά, το δίλημμα λύθηκε μέσω μιας κλήρωσης. Η μητέρα ενός φίλου του Δημήτρη είχε κάνει την αίτηση τέσσερα χρόνια νωρίτερα και το παιδί κληρώθηκε. Μας ειδοποίησαν και έτσι το θέμα έκλεισε.
Αυτή ήταν η αφορμή. Η άλλη βιωματική σχέση, όπως ανέφερα, έχει να κάνει με την καταγωγή μου από την επαρχία. Έχω ζήσει έναν πατριαρχικό κόσμο, όπου η πατριαρχική επιβολή καθορίζει τελικά τις ζωές όλων. Αν το επεκτείνεις, θα δεις πως αυτή η δομή αποτελεί τη μήτρα πολλών προβλημάτων της οικογένειας στην Ελλάδα.
– Το μοντέλο εκπαίδευσης φαίνεται να αλλάζει και στην Ελλάδα — τουλάχιστον αυτό ακούμε το τελευταίο διάστημα — με μια στροφή προς την ιδιωτική εκπαίδευση. Θα ήθελες να το σχολιάσεις; Τι σε ανησυχεί και τι, ενδεχομένως, βλέπεις ως προσδοκία για τις επόμενες γενιές μαθητών;
– Δεν έχω την αίσθηση ότι αλλάζει ή βελτιώνεται ουσιαστικά.
Ίσως αργά και σταδιακά να έρθει κάποια αλλαγή. Δεν έχω ιδιαίτερα καλή άποψη για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ούτε για τη δημόσια θα έλεγα ότι έχω εξαιρετική άποψη, αλλά τη θεωρώ προτιμότερη.
Σε ό,τι αφορά τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι κάποιος που έχει περάσει σε δημόσιο πανεπιστήμιο θα επιλέξει ένα ιδιωτικό. Το ιδιωτικό πανεπιστήμιο λειτουργεί κυρίως ως λύση για όσους δεν καταφέρνουν να εισαχθούν στο δημόσιο μέσω του υφιστάμενου συστήματος. Μπορεί να αποτελεί μια εναλλακτική επιλογή, αλλά, τουλάχιστον κατά την άποψή μου, δεν είναι η πρώτη επιλογή για τους μαθητές που θέλουν να σπουδάσουν.
Σύντομα θα ανακοινωθεί και η πορεία της ταινίας «Κόκορας», που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο SFGFF, στις Ελληνικές αίθουσες.
Διαβάστε ακόμα: SFGFF 2026: O Γιάννης Πλαστήρας εμπνέεται για τον «Κόκορα» από τον Γούντυ τον τρυποκάρυδο
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
