Τα soundtrack των ‘90s: Η χρυσή εποχή κατά την οποία οι ταινίες έμεναν ζωντανές μέσα από τη μουσική τους

Με φόντο έναν πορτοκαλί ουρανό, ο Ρωμαίος εμφανίζεται στη σκηνή. Καπνίζει πάνω σ’ ένα εγκαταλελειμμένο θέατρο, ενώ οι πρώτες σκοτεινές νότες του «Talk Show Host» των Radiohead συνοδεύουν την είσοδο του νεαρού Leonardo DiCaprio. Έτσι ο 21χρονος DiCaprio έρχεται στο προσκήνιο και εκατομμύρια εφηβικοί έρωτες γεννιούνται.

Ήταν το 1996, όταν ο σκηνοθέτης Baz Luhrmann επαναπροσδιόρισε το έργο του William Shakespeare «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» για τη γενιά του MTV. Η Βερόνα μετατράπηκε σε μια μητρόπολη που θύμιζε Venice Beach, οι αντίπαλες οικογένειες κρατούσαν όπλα αντί για σπαθιά και ο Ρωμαίος παίρνει χάπι ecstasy πριν από το πάρτι, όπου γνωρίζει την Ιουλιέτα, την οποία υποδύεται η 17χρονη τότε Claire Danes.

Ωστόσο, ήταν το soundtrack ένα εκλεκτικό μίγμα τραγουδιών, από την μπαλάντα «Kissing You» της Des’ree μέχρι το ποπ χιτ «Lovefool» των The Cardigans και το αισθησιακό trip-hop «#1 Crush» των Garbage, που αποτύπωσε την καλειδοσκοπική ενέργεια της ταινίας και τη μεταβαλλόμενη μουσική σκηνή των ‘90s.

Στα 30 χρόνια από την κυκλοφορία της ταινίας και ενώ η νοσταλγία για τη δεκαετία του ’90 βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο, το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί στιγμιότυπο μιας εποχής όπου κινηματογραφικά στούντιο και δισκογραφικές εταιρείες συνεργάζονταν στενά. Ήταν η περίοδος που τα soundtrack αποτελούσαν βασικό κομμάτι της κινηματογραφικής εμπειρίας και συνέχιζαν να παίζουν στα CD players πολύ μετά την έξοδο από την αίθουσα.

Για τους εφήβους εκείνης της δεκαετίας, τα soundtrack albums ήταν απαραίτητο απόκτημα. Την ίδια χρονιά με το «Romeo + Juliet» κυκλοφόρησε το Trainspotting, με το «Lust for Life» του Iggy Pop να δίνει τον τόνο σε έναν ακόμη εμπορικό και επιδραστικό δίσκο. Ήταν επίσης η εποχή των Dangerous Minds, Good Will Hunting και Cruel Intentions, ταινίες των οποίων τα soundtrack έμειναν εξίσου αξέχαστα με τις ίδιες τις παραγωγές.

Η χρυσή εποχή των soundtracks

Τα CD είχαν χαμηλό κόστος παραγωγής και υψηλά περιθώρια κέρδους, ενώ οι πωλήσεις τους εκτοξεύονταν. Η δεκαετία του ’90 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη άνθηση στην ιστορία της δισκογραφίας. Όπως ανέφερε ο μουσικός παραγωγός Marius de Vries, οι εταιρείες μπορούσαν να καταβάλουν εξαψήφια ή και επταψήφια ποσά για τα δικαιώματα ενός soundtrack.

Το άλμπουμ του «Romeo + Juliet» έφτασε στο Νο2 του Billboard 200 και έγινε πολυπλατινένιο σε πολλές χώρες. Παράλληλα, πολλές ταινίες της εποχής ανέδειξαν τεράστιες επιτυχίες, όπως το «I Will Always Love You» της Whitney Houston από το «The Bodyguard» και το «My Heart Will Go On» της Celine Dion από το «Titanic».

Με τα μεγάλα budgets, η παραγωγή μπορούσε να διαρκεί έναν χρόνο ή και περισσότερο, σε κορυφαία στούντιο. Για τη σκηνή όπου ο Ρωμαίος συναντά την Ιουλιέτα, ο Craig Armstrong χρησιμοποίησε ορχήστρα 60 εγχόρδων, κάτι που σήμερα θεωρείται σπάνιο. Παράλληλα, ο de Vries επιστράτευσε χορωδία για διασκευές των “When Doves Cry” του Prince και “Everybody’s Free (To Feel Good)” της Rozalla.

Η μουσική ως πυρήνας της ταινίας

Ο Luhrmann ήθελε η εμπορική μουσική να αποτελεί τη «ραχοκοκαλιά» της ταινίας, με τα τραγούδια να ενσωματώνονται οργανικά στη μουσική επένδυση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Exit Music (for a Film)» των «Radiohead», που ακούγεται λίγο μετά τον θάνατο των δύο πρωταγωνιστών.

Η επιλογή των κομματιών αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στον πολυβραβευμένο παραγωγό Nellee Hooper, ο οποίος, σύμφωνα με συνεργάτες του, δοκίμαζε τραγούδια σε ιδιωτικά πάρτι στο Λονδίνο, όπως ένας DJ που «τεστάρει» το κοινό πριν από την τελική επιλογή.

Από τα CD στο streaming

Στη δεκαετία του 2000, η άνοδος του διαδικτυακού streaming και η παρακμή των CD σηματοδότησαν το τέλος της εποχής των soundtrack όπως ήταν γνωστά μέχρι τότε. Σήμερα, αντί για ολοκληρωμένα albums, ξεχωρίζουν περισσότερο μεμονωμένες μουσικές στιγμές μέσα σε ταινίες ή σειρές.

Παρά ταύτα, δημιουργοί όπως ο de Vries διαπιστώνουν ότι επιστρέφει ένα πνεύμα πειραματισμού στη μουσική για τον κινηματογράφο, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Daniel Blumberg, που τιμήθηκε πρόσφατα με Όσκαρ για το soundtrack του The Brutalist.

Όπως σημειώνει, τα ‘90s ήταν «μια σειρά από πραγματικά χρυσά χρόνια». «Τότε απλώς διασκεδάζαμε πολύ – και πιθανότατα αυτό αποτυπώθηκε στη μουσική που δημιουργούσαμε».

Πηγή: CNN