Η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός μιλά για την «Πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο», τη σχέση ανάμεσα στην αγάπη και το χρήμα, τη γοητεία των σκοτεινών πλευρών των ανθρώπων και αποκαλύπτει τη σύνδεση της ταινίας με την Ελλάδα. Η συνέντευξη έλαβε χώρα στο πλαίσιο της Unifrance.
Ποια είναι η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο αυτή τη στιγμή; Η απάντηση αλλάζει μαζί με τις διακυμάνσεις των χρηματιστηρίων, αλλά σήμερα το όνομα στην κορυφή είναι εκείνο της Alice Walton, μοναχοκόρης του ιδρυτή της Walmart, Sam Walton. Σύμφωνα με το Forbes, τον Αύγουστο του 2026 η περιουσία της υπολογίζεται περίπου στα 119 δισεκατομμύρια δολάρια. Πίσω της βρίσκεται η Françoise Bettencourt Meyers, κληρονόμος της L’Oréal (γιατί… της αξίζει!) και κόρη μιας γυναίκας που κάποτε κατείχε η ίδια αυτόν τον τίτλο: της Liliane Bettencourt.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια, στην κληρονομιά και σε μια από τις πιο πολυσυζητημένες οικογενειακές υποθέσεις της σύγχρονης Γαλλίας, βρίσκεται η αφετηρία της νέας ταινίας του Thierry Klifa, «Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο» («La femme la plus riche du monde»), που κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα από τη Rosebud.21.
Ο Klifa δεν επιχειρεί μια κατά γράμμα κινηματογραφική αναπαράσταση της υπόθεσης Bettencourt, χρησιμοποιεί όμως ως πρώτη ύλη τη θυελλώδη σχέση της Liliane Bettencourt με τον φωτογράφο και συγγραφέα François-Marie Banier, στον οποίο η δισεκατομμυριούχος προσέφερε τεράστια χρηματικά ποσά και δώρα. Η κόρη της, Françoise Bettencourt Meyers, θεώρησε ότι ο Banier εκμεταλλευόταν την ευάλωτη κατάσταση της μητέρας της και η οικογενειακή σύγκρουση εξελίχθηκε σε μία από τις πιο διάσημες δικαστικές και πολιτικές υποθέσεις της Γαλλίας.
Στην ταινία, η Bettencourt γίνεται Marianne Farrère, για προφανείς λόγους, με την Ιζαμπέλ Ιπέρ να ενσαρκώνει μια γυναίκα της οποίας ο πλούτος είναι τόσο μεγάλος ώστε παύει σχεδόν να αποτελεί αριθμό και μετατρέπεται… σε κατάσταση και γεγονός που καθορίζει τις σχέσεις, τις υποψίες, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι ερμηνεύουν τα συναισθήματά της.
Το δέρας (ή και τέρας), ο Pierre-Alain Fantin, (τον οποίο υποδύεται ο Laurent Lafitte), ένας προκλητικός, πληθωρικός φωτογράφος που εισβάλλει στον αποστειρωμένο κόσμο της. Η γνωριμία τους γίνεται ο καταλύτης μιας σχέσης στην οποία κανείς (ούτε οι άνθρωποι γύρω τους ούτε τελικά ο θεατής) δεν μπορεί εύκολα να προσδιορίσει πού τελειώνει η πραγματική έλξη και πού αρχίζει το συμφέρον.
Η ταινία παρουσιάστηκε εκτός διαγωνιστικού προγράμματος στο Φεστιβάλ των Καννών.
Κάπου εδώ υπάρχει μια ελληνική λεπτομέρεια που την κάνει… ακόμα πιό πλούσια: όπως μου αποκάλυψε η ίδια η Ιπέρ, τα γυρίσματα της ταινίας θα ξεκινούσαν στην Ελλάδα, με τις παραθαλάσσιες σκηνές και το νησιωτικό τοπίο της ιστορίας να κινηματογραφούνται στη χώρα μας.
«Στην Ελλάδα αισθάνομαι πάντα κάτι υπέροχο»
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Πριν ξεκινήσουμε, πρέπει να σας πω κάτι. Σας είδα στην Αθήνα στο θέατρο και ήταν ένα από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχω δει ποτέ επί σκηνής. Ακόμη και η σκηνογραφία, η παρουσία σας, μου άφησαν τόσες εικόνες στο μυαλό.
Ιζαμπέλ Ιπέρ: Σας ευχαριστώ πολύ.
Α.Ρ.Λ.: Ήθελα οπωσδήποτε να το αναφέρω. Και είναι ίσως ένας ωραίος τρόπος για να ξεκινήσουμε μιλώντας για τη σχέση σας με την Ελλάδα. Έχετε έρθει πολλές φορές, για θεατρικές παραστάσεις αλλά και για να παρουσιάσετε τις ταινίες σας, μεταξύ άλλων και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αντιλαμβάνεστε την αγάπη που έχει το ελληνικό κοινό για εσάς; Την αισθάνεστε όταν βρίσκεστε εδώ;
Ι.Ι.: Ναι, βέβαια. Έχω εμφανιστεί πολλές φορές στη σκηνή στην Ελλάδα. Αυτό που μου απομένει ακόμη είναι να κάνω μια ταινία εκεί! Μέχρι τώρα έχω κάνει θεατρικές παραστάσεις και έχω παρουσιάσει τις ταινίες μου. Αλλά ναι, είναι πάντα υπέροχο το συναίσθημα όταν έρχομαι, όχι μόνο εξαιτίας της ομορφιάς της χώρας, αλλά και λόγω της υπέροχης ανταπόκρισης του κόσμου. Και τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η ταινία “ξεκίνησε” στην Ελλάδα. Και αυτό πραγματικά μας έφερε καλή τύχη. Όλες οι σκηνές δίπλα στη θάλασσα, στο μέρος που στην ταινία υποτίθεται ότι είναι ένα νησί, γυρίστηκαν στην Ελλάδα. Και ήταν οι πρώτες ημέρες των γυρισμάτων μας.
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ και οι ελληνικές θεατρικές σκηνές
Η σχέση της Ιζαμπέλ Ιπέρ με το ελληνικό κοινό δεν περιορίζεται στις κινηματογραφικές επισκέψεις της. Έχει αποκτήσει εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες μια παράλληλη, αξιοσημείωτη θεατρική ιστορία στην Ελλάδα. Το 2007 εμφανίστηκε στο Θέατρο Ολύμπια, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ως μαντάμ ντε Μερτέιγ στο «Quartett» του Heiner Müller, σε σκηνοθεσία Robert Wilson, έχοντας απέναντί της τον Ariel Garcia Valdès. Το 2010, στην Πειραιώς 260, επέστρεψε ως Μπλανς Ντιμπουά στο «Un tramway», την αιρετική ανάγνωση του «Λεωφορείου ο Πόθος» από τον Krzysztof Warlikowski. Το 2014 ήταν η Araminte στις «Ψευδοεξομολογήσεις» («Les Fausses Confidences») του Marivaux, σε σκηνοθεσία Luc Bondy, με τον Louis Garrel, ενώ το 2016 ξανασυναντήθηκε με τον Warlikowski στη Στέγη για τις «Phaedra(s)», μια σύνθεση πάνω στη Φαίδρα, τον έρωτα και την αυτοκαταστροφή, βασισμένη σε κείμενα των Wajdi Mouawad, Sarah Kane και J. M. Coetzee. Το 2021 επέστρεψε στη Στέγη ως Amanda Wingfield στον «Γυάλινο Κόσμο» του Tennessee Williams, σε σκηνοθεσία Ivo van Hove. Και τον Μάρτιο του 2025, η σχέση αυτή απέκτησε ακόμη ένα κεφάλαιο με τη «Bérénice» του Racine σε σκηνοθεσία Romeo Castellucci (η εισαγωγική μου αναφορά βασίστηκε σε αυτή την παρουσία της) που ήταν μια παράσταση σχεδόν χτισμένη γύρω από το σώμα, τη φωνή και την παρουσία της, με την Ιπέρ ανάμεσα σε δεκατέσσερις άνδρες επί σκηνής. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στη Στέγη από τις 26 έως τις 30 Μαρτίου.
Με αυτά ως δεδομένα, η σχέση της με τη χώρα μας είναι βαθιά και ουσιαστική και όχι ”μια αρπαχτή” από σποραδικές επισκέψεις μιας μεγάλης κινηματογραφικής σταρ. Ας μην ξεχνάμε ότι η σκηνική σχέση με την Αθήνα και το ελληνικό κοινό, έγινε μέσα από μερικούς από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους και διεθνείς σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών.
«Πού σταματά η αγάπη και πού αρχίζει το χρήμα;»
Α.Ρ.Λ.: Ας περάσουμε στην ηρωίδα σας. Έχω την αίσθηση ότι εκείνο που πραγματικά χρειάζεται είναι να αγαπηθεί, με έναν πολύ καθαρό τρόπο. Όταν όμως το χρήμα και η εξουσία μπαίνουν σε μια σχέση, γίνεται πολύ δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι ειλικρινής και ποιος όχι. Ποιος είναι ο δικός σας ορισμός της αγάπης και ποιος πιστεύετε ότι είναι ο δικός της;
Ι.Ι.: Ω, αυτή είναι δύσκολη ερώτηση! Στην ταινία υπάρχει ένας πολύ αμφίσημος ορισμός της αγάπης, γιατί το χρήμα εμπλέκεται σε τέτοιο βαθμό σε αυτή τη σχέση, ώστε αυτό ακριβώς γίνεται το θέμα της ταινίας: πώς μπορείς να προσδιορίσεις με ακρίβεια τι είναι ειλικρίνεια και τι χειραγώγηση; Πού σταματά η αγάπη και πού αρχίζει το χρήμα; Νομίζω ότι η ταινία θέτει όλα αυτά τα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα δίνει και ένα μικρό μέρος της απάντησης. Πιστεύω ότι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους, σε αυτούς τους δύο χαρακτήρες, υπάρχει ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα.
«Ξαφνικά αποκτάς πρόσβαση σε αυτό που πραγματικά σκέφτονται»
Α.Ρ.Λ.: Υπάρχουν σκηνές στις οποίες οι χαρακτήρες κοιτούν ευθέως την κάμερα και αφηγούνται τη δική τους εκδοχή όσων συνέβησαν. Υποκριτικά αυτό έχει ενδιαφέρον, γιατί δεν πρόκειται ακριβώς για συνέντευξη· είναι η προσωπική οπτική της Marianne για τα γεγονότα. Πώς προσεγγίσατε αυτές τις σκηνές;
Ι.Ι.: Ήταν πολύ εύκολο. Μου άρεσε πολύ αυτή η μικρή αφηγηματική επινόηση του Thierry Klifa: όλοι οι χαρακτήρες κάθονται και αφηγούνται τη δική τους εκδοχή της ιστορίας. Ξαφνικά αποκτάς πρόσβαση σε αυτό που πραγματικά σκέφτονται, στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας αναλύει και ερμηνεύει προσωπικά όσα έχουν συμβεί. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα. Είναι αρκετά τολμηρή, γιατί ξαφνικά διακόπτεις την κανονική αφηγηματική ροή της ιστορίας.
«Στην καρδιά αυτής της ιστορίας υπάρχει κάτι ειλικρινές»
Α.Ρ.Λ.: Η αγάπη και η κυριαρχία συνυπάρχουν ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες και δημιουργούν σχεδόν μια σπείρα. Στην αρχή βλέπουμε τη Marianne πανίσχυρη. Στη συνέχεια, εξαιτίας της αγάπης, αρχίζει να εξαρτάται κάπως από τον άλλον. Πώς βλέπετε αυτόν τον κύκλο, όπου ο έρωτας μπορεί να μας κάνει να παραδώσουμε ένα μέρος της δύναμής μας;
Ι.Ι.: Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την ιστορία ενδιαφέρουσα. Νομίζω όμως ότι υπάρχει κάτι που παραμένει σταθερό μέσα στην ταινία: το γεγονός ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι πραγματικά συμπαθούν ο ένας τον άλλον. Το ζήτημα αφορά περισσότερο τις ερμηνείες και τις αντιλήψεις όλων των άλλων γύρω από αυτή τη σχέση. Γιατί, φυσικά, η κόρη πιστεύει ότι όλα γίνονται για τα χρήματα. Και όλοι γύρω τους πιστεύουν ότι όλα γίνονται για τα χρήματα. Όμως στην καρδιά αυτής της ιστορίας υπάρχει κάτι ειλικρινές.
«Η χυδαιότητά του είναι σαν καθαρός αέρας για εκείνη»
Α.Ρ.Λ.: Μου αρέσει πολύ το γεγονός ότι εκείνη αγαπά ακόμη και τη χυδαιότητά του. Αγαπά όλες τις σκοτεινές πλευρές του. Θα σας ρωτήσω λοιπόν κάτι πιο προσωπικό: ποιες «σκιές» αγαπάτε στους άλλους ανθρώπους; Την ενσυναίσθηση και τις καλές πλευρές είναι εύκολο να τις αγαπήσουμε. Αλλά όλοι αγαπάμε και κάποιες σκιές στους ανθρώπους.
Ι.Ι.: Εκείνη τις αγαπά γιατί καταλαβαίνει ότι αποτελούν μέρος αυτού που είναι. Είναι πολύ αστείος, πολύ έξυπνος. Του αρέσει να λέει τα πράγματα με τον πιο υπερβολικό τρόπο. Νομίζω ότι, κατά κάποιον τρόπο, εκείνη αισθάνεται σχεδόν ανακούφιση βλέποντας κάποιον να μιλά έτσι για την οικογένεια, για τα οικογενειακά μυστικά, για διάφορες καταστάσεις. Είναι σαν καθαρός αέρας για εκείνη. Προφανώς μοιράζεται μαζί του αυτή τη διάσταση της ζωής, κάτι αρκετά απροσδόκητο, αν σκεφτεί κανείς από πού προέρχεται και το περιβάλλον της υψηλής κοινωνίας στο οποίο ζει. Υπάρχει όμως ένα κομμάτι του εαυτού της που ταιριάζει απόλυτα με αυτή την αντίληψη της ζωής. Είναι κάτι που κανείς δεν θα περίμενε από εκείνη. Κι όμως, αυτή η διάσταση υπάρχει μέσα της.
Μίκαελ Χάνεκε: Ένας εγκέφαλος που ξεκουράζεται
Η συζήτησής είχε και μια στάση στον Μίκαελ Χάνεκε, λίγο πριν ανακοινώσει ο ίδιος ότι δεν θα επιστρέψει στην κινηματογραφική σκηνοθεσία, 10 χρόνια μετά την τελευταία τους συνεργασία. «Η συνεργασία με τον Χάνεκε ήταν εύκολη, ομαλή, σαφής, ουσιαστική. Μόνο όμορφες αναμνήσεις έχω από τις συνεργασίες μας […] του έχω μιλήσει πρόσφατα. Είναι καλά (στην υγεία του)».
Τελικά, πόσο πλούσια είναι… η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο;
Στο τέλος της συζήτησής μας (πριν την Χανεκική παρένθεση), ο τίτλος της ταινίας μοιάζει σχεδόν ειρωνικός. Η Marianne είναι, κυριολεκτικά, «η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο». Το ερώτημα όμως είναι εάν ο πλούτος της μπορεί να της εξασφαλίσει εκείνο που φαίνεται να αναζητά περισσότερο: τη βεβαιότητα ότι κάποιος βρίσκεται δίπλα της για την ίδια και όχι για όσα διαθέτει. Ίσως γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η επιμονή της Ιζαμπέλ Ιπέρ ότι, κάτω από τις δωρεές, τις υποψίες, τη χυδαιότητα και τις κατηγορίες, «στην καρδιά αυτής της ιστορίας υπάρχει κάτι ειλικρινές». Η ταινία εντέλει δεν ενδιαφέρεται τελικά τόσο να αποφασίσει εάν αυτή η σχέση είναι αγάπη ή συναλλαγή αλλά να ερευνήσει το πολύ πιο δύσκολο ενδεχόμενο να είναι και τα δύο ταυτόχρονα.
Ο ακραίος πλούτος δίνει στη Marianne τη δυνατότητα να αγοράσει σχεδόν οτιδήποτε, αλλά της στερεί ένα στοιχειώδες ανθρώπινο προνόμιο: να γνωρίζει με βεβαιότητα γιατί την αγαπούν. Κάθε δώρο μπορεί να εκληφθεί ως εξαγορά, η τρυφερότητα ως επένδυση, το ενδιαφέρον ως χειραγώγηση. Το χρήμα, όταν γίνεται αμέτρητο, δεν καταργεί μόνο τα πρακτικά όρια· αλλοιώνει και τα εργαλεία με τα οποία μετράμε την ειλικρίνεια. Τότε ο τίτλος αποκτά μια δεύτερη, σχεδόν πικρή ανάγνωση: Μπορείς να είσαι η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο και ταυτόχρονα να μην έχεις την πολυτέλεια να ξέρεις αν σε αγαπούν;
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
