Μια βραδιά στα όρια του ιστορικού για τη ζωντανή βοκαλιστική μουσική στην Ελλάδα. Ένα θριαμβευτικά επιτυχημένο επιστέγασμα για το Jazz Week On The Roof, τον επανακάμψαντα θεσμό του Gazarte.
Η ελληνική πρεμιέρα (μια ακόμα) ενός με-την-αξία-του πολυσυζητημένου ονόματος. Η ατράνταχτη απόδειξη της σπάνιας συναστρίας φωνητικού θαύματος, σκηνικού pizzazz και απτής ψυχούλας που έχει ευλογήσει τη Veronica Swift – και, μέσω αυτής, τα ώτα και τους οφθαλμούς ήμών των τυχερών. Το εν λόγω καρέ συμπληρώθηκε στο σαρωτικό πέρασμα και από την Αθήνα τής promo τουρνέ για το πάνφρεσκο (Ιούνιος 2026) άλμπουμ “Home” τού άλλοτε 9χρονου παιδιού-θάματος της μπλε νότας που, με κάθε νέα κυκλοφορία του, ενηλικιώνεται όλο και εντυπωσιακότερα σε εκλεκτικιστική “μορφή” τού -πέρα από το swing και το bebop- great American songbook.
Σε συναισθητική συνέργεια με τους λυτούς-και-δεμένους players του τρίο τής ηχογράφησης, Mathis Picard (πιάνο), Philip Norris (κοντραμπάσο) και Kyle Poole (ντραμς), κι ενίοτε παρεκκλίνοντας σοφά εκτός του track listing του δίσκου (“Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα” ένα πράμα), αλλά δομώντας την όλη – απόλυτα προσωπική, με βιογραφικές εξομολογήσεις στις ενδιάμεσες παρλάτες- αφήγηση επάνω στην έννοια του “σπιτικού”, η με μωβ μάξι εσθήτα Swift έριξε σαγόνια στο πάτωμα. Με το αλάνθαστα διαυγές φρασάρισμα. Τον σωματικό (χέρια-πόδια-κορμός-κεφάλι) μετρονόμο που βαστούσε για άπασα την μπάντα. Το κελαρυστό μέταλλo που διατρέχει -εννοείται αφαλτσάριστα- δεκαετίες και ομού γκάμα από την Jo Stafford και την Ella μέχρι κάτι από Barbra. Τα “man” της πιάτσας στα λογύδριά της και την από σκηνής πρόσκληση για γνωριμία στα παρασκήνια μετά το set.
Εκτός των “καινούργιων”, όπως τη νέα σύνθεσή της “I Miss The Mountains” (με country αεράκι) ή το “Going To California” των Led Zeppelin (με ταξιδιάρικο, west coast vibe), και τι δεν είπε ο στόμας της. Μια απολαυστικά smoky (και κυριολεκτικά, χάρη στο εφέ καπνού…) ανάγνωση του “This House” της Alison Moyet, το “Wishing You Were Somehow Here Again” από το “Φάντασμα της Όπερας” (ένας, όπως και στο μιούζικαλ, λατρευτικό μνημόσυνο για τον πατέρα της, τον jazz πιανίστα Hod O’Brien), το “An American In Paris” σ’ ένα θελκτικό 2-piece σόλο keys και bluesy rendition, το “A Night In Tunisia” του Dizzy με τη βοήθεια του κοινού και γενναίες δόσεις σολαρισμάτων από την τριάδα, το “You’d Be So Nice To Come Home To” του Cole Porter (με κοντραμπάσο), το δικό της “Room With A View” ως χειρονομιακά εκφραστικό showstopper.
Αφού παρέσυρε το ακροατήριο σ’ ένα wave-your-hands-in-the-air με το “Sing” των Dresden Dolls (στο κάτω-κάτω με μια διασκευή του που ανέβασε στο ίντερνετ τη γνώρισε ο συμβίος της Brian Viglione, 1/2 του cabaret rock γκρουπ) και διεθνώς συνώνυμη πια με την πρακτική τού σε υπερανθρώπινα επίπεδα αψεγάδιαστου scat, του οποίου δεν εφείσθη θεαματικών επιδείξεων (που όμως ούτε στιγμή δεν πόζαραν ως τέτοιες), όπως στο “We’ll Be Together Again”, αυτή η cat (με την έννοια που έδιναν οι παλιοί τζαζίστες στον slang όρο) εκτέλεσε στην εντέλεια το σχετικό γκραν φινάλε της: ένα με άψογα πατήματα ακροβατικό-χωρίς-δίχτυ, το ανκόρ του “Things Ain’t What They Used To Be” ως call-and-response scat battle με τον πανέτοιμο να ανταποκριθεί στην πρόκληση κόσμο. Standing ovation απ’ το μισό μαγαζί – και λίγο ήταν για την κοπέλα. Ποια Taylor; Για δαύτην είμαι swiftie.
[Victor Low Low]Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
