Γιατί κάποιοι ξεπερνούν δυσκολότερα έναν χωρισμό

«Τι πήγε λάθος;» Μετά από έναν επώδυνο χωρισμό, αυτή η ερώτηση μπορεί να μας απασχολεί για καιρό. Ξανασκεφτόμαστε συζητήσεις, θυμόμαστε συμπεριφορές, ψάχνουμε να βρούμε τη στιγμή που όλα άλλαξαν. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη και να βάλουμε σε μια σειρά όσα ζήσαμε. Αυτή η προσπάθεια μπορεί να μας βοηθήσει να αποδεχθούμε το τέλος μιας σχέσης. Μπορεί όμως και να μας κρατήσει μέσα στον πόνο, ιδιαίτερα όταν κάθε εξήγηση καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: «Κάτι δεν κάνω καλά».

Γιατί ορισμένοι από εμάς δυσκολευόμαστε περισσότερο να αφήσουμε πίσω μας έναν χωρισμό; Έρευνες δείχνουν ότι ένας από τους παράγοντες είναι το νόημα που δίνουμε στην απόρριψη και το πόσο τη συνδέουμε με την προσωπική μας αξία.

Όταν η απόρριψη γίνεται προσωπική καταδίκη

Στην ίδια μελέτη όσον αφορά στην ερωτική απόρριψη, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να θυμηθούν μια τέτοια εμπειρία και να γράψουν τι είχαν αποκομίσει από αυτήν.

Για ορισμένους, ο χωρισμός έμοιαζε να έχει αποκαλύψει ένα κρυμμένο τους ελάττωμα. Θεωρούσαν ότι ο πρώην σύντροφός τους είχε ανακαλύψει κάτι αρνητικό στον χαρακτήρα τους, το οποίο θα δημιουργούσε προβλήματα και στις επόμενες σχέσεις τους. Και όταν ο άλλος προχωράει σε νέα σχέση, προστίθεται ακόμη μία ερώτηση: «Τι έχει εκείνη ή εκείνος που δεν έχω εγώ;»

Το να αναγνωρίσουμε λάθη ή συμπεριφορές που θα θέλαμε να αλλάξουμε μπορεί να είναι χρήσιμο. Η δυσκολία αρχίζει όταν από μια συγκεκριμένη εμπειρία βγάζουμε ένα συνολικό συμπέρασμα για τον εαυτό μας. Όταν το «δεν επικοινωνούσα καλά σε αυτή τη σχέση» γίνεται «δεν μπορώ να έχω καλή σχέση με κανέναν».  Στην έρευνα, ο πόνος διαρκούσε περισσότερο για όσους ένιωθαν ότι η απόρριψη τους είχε κάνει να βλέπουν πιο αρνητικά τον εαυτό τους. Για κάποιους, ο πόνος παρέμενε ακόμη και χρόνια αργότερα.

Σχετικό θέμα: Θέλετε μια σχέση που να αντέχει στον χρόνο;

Μέσα σε μια στενή σχέση, η ζωή μας συνδέεται με τη ζωή του συντρόφου μας. Αποκτάμε κοινές συνήθειες και αναμνήσεις, γνωρίζουμε νέους ανθρώπους, δοκιμάζουμε πράγματα που ίσως δεν θα επιλέγαμε μόνοι μας. Σιγά σιγά, συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας μαζί με τον άλλον. Γι’ αυτό, όταν η σχέση τελειώνει, μπορεί να νιώθουμε χαμένοι.

Μελέτη δείχνει ότι ο χωρισμός μπορεί να μας κάνει λιγότερο σίγουρους για το ποιοι είμαστε. Μέσα στη σχέση, οι συνήθειες, οι παρέες και τα ενδιαφέροντα του άλλου είχαν γίνει και δικά μας. Και όσο περισσότερο είχαμε αλλάξει μέσα από αυτή τη σχέση, τόσο περισσότερο μπορεί το τέλος της να κλονίσει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας

Δεν μας λείπει επομένως μόνο ο σύντροφός μας. Μας λείπει και η εκδοχή της ζωής μας που είχαμε δημιουργήσει μαζί του.

Ο φόβος της απόρριψης περνά στην επόμενη σχέση

Εάν πιστεύουμε ότι ο χωρισμός αποκάλυψε ένα αρνητικό χαρακτηριστικό μας, μπορεί να φοβόμαστε ότι και ένας νέος σύντροφος θα μας απορρίψει για τον ίδιο λόγο. Έτσι, κρατάμε αποστάσεις. Διστάζουμε να πούμε όσα νιώθουμε και να έρθουμε πιο κοντά στον άλλον, από φόβο μήπως πληγωθούμε ξανά.

Αυτό που συχνά ξεχνάμε είναι ότι δύο αξιόλογοι άνθρωποι μπορεί να μην ταιριάζουν ως ζευγάρι. Το τέλος της σχέσης τους δεν σημαίνει ότι κάποιος από τους δύο δεν αξίζει να αγαπηθεί.

Μπορούμε  όταν είμαστε έτοιμοι, να σκεφτούμε τι μάθαμε από όσα ζήσαμε:

• να εκφράζουμε καθαρότερα τι θέλουμε από μια σχέση,
• να αναγνωρίζουμε διαφορές στις προσδοκίες και στους στόχους,
• να αποδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αποφάσεις του άλλου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο χωρισμός παύει να πονά. Σημαίνει ότι η εξήγηση που δίνουμε δεν χρειάζεται να μας καταδικάζει.

«Δεν επικοινωνούσα καλά, άρα δεν μπορώ να ανοιχτώ σε κανέναν» είναι μια εκδοχή. «Δεν επικοινωνούσα καλά, αλλά μπορώ να δουλέψω πάνω σε αυτό» είναι μια άλλη.

Ένας χωρισμός μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε πώς συμπεριφερόμαστε κι εμείς μέσα σε μια σχέση. Δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε ή ότι δεν θα μας αγαπήσει κάποιος άλλος.