Πόσο αρμόζον το ότι το όνομά της, στη γλώσσα των Γιορούμπα απ’ όπου αντλεί την καταγωγή της, σημαίνει “έρχομαι εδώ”! Χρόνιο απωθημένο του όχι πολυπληθούς αλλά παθιασμένου ημεδαπού ακροατηρίου που λατρεύει τη νεο-σόουλ, η παρθενική επίσκεψη της Ledisi σε ελληνικό έδαφος δικαίωσε εξίσου τις προσδοκίες των απίκο θαυμαστών της και την προγραμματική πίστη του black music αθηναϊκού οχυρού Gazarte – παρά (ή ενδεχομένως και χάρη σ)την έλευσή της στα πλαίσια της συνεχιζόμενης από πέρυσι τουρνέ “For Dinah”.
Ζωντανή εκδοχή του αφιερωμένου στη θρυλική Dinah Washington (την πρώτη μαύρη με residency στο Λας Βέγκας και τη γυναίκα που έχρισε δισκογραφικά μαέστρο τον Quincy Jones, όπως μας θύμισε εμφατικά η Ledisi) φερώνυμου περσινού άλμπουμ της, με συμπαραγωγό τον Quincy σε ένα από τα κύκνεια long play πονήματά του, το showcase στη Miss D στηρίχτηκε μεν στο τσουρούτικο και σχετικά άπειρο τρίο των Brandon Waddles (ηλεκτρικό πιάνο, μουσική διεύθυνση), Brandon Rose (κοντραμπάσο) και Joshua Watkins (ντραμς) και ξεκίνησε με τη Λέντισι (ναι, εκεί τονίζεται…) ημιχαλαρή καθότι επηρεασμένη από τη ζέστη και το jet lag (“Ακόμα προσπαθώ να ξυπνήσω!”) – αλλά όταν πήρε μπρος, απέδειξε γιατί αυτή η φωνάρα βρίσκεται, στα 54 της, 27 έτη από τότε που της πέρασε από το μυαλό να κουνήσει μαντίλι στη σόου μπίζνες, στον κατάδικό της αναγεννησιακό θρόνο: ένα Γκράμι, καθηγητική θέση στο Μπέρκλι, καριέρα πρωταγωνίστριας σε σινεμά/τηλεόραση/Μπρόντγουεϊ, συγγραφέας, μέντορας γυναικών.
Τίποτε από τούτα, φυσικά, δεν μέτρησε για το ευλαβικά κρεμάμενο από τα χείλη της και πολιτισμένο (όρα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού κινητά να τραβάνε βίντεο) κοινό που τη σιγόνταρε καλλίφωνα οσάκις αυτή του έδωσε θάρρος.
Με ένα je-ne-sais-quoi από τη ματιέρα τής Chaka Khan, τα αλάνθαστα ανεβοκατεβάσματα στις 4 οκτάβες της για ψύλλου πήδημα, το σποραδικό scat παιχνιδάκι, και τον απόηχο του γκόσπελ πλάι στη μετρημένη τσαχπινιά της να δικαιώνει την insta προμετωπίδα της (“I am a sexy nerd and I belong to God”), η Ledisi, που δεν σταμάτησε επί 90λεπτο η καημένη να σκουπίζει αγόγγυστα τον ιδρώτα στο πρόσωπό της και να σηκώνει το μπούστο τής ταφταδένιας μεταλλιζέ τουαλέτας της, τίμησε νουμεράδα τους “ύμνους” τής queen of the blues Dinah “If I Never Get To Heaven”, “You Don’t Know What Love Is”, “You’ve Got What It Takes”, “What A Difference A Day Made”, “Soulville”, “Nobody Knows The Way I Feel This Morning”, “Do Nothing Till You Hear From Me”, “You Go To My Head”, “Caravan”, “This Bitter Earth” (ένα ατμοσφαιρικό highlight, όπως και στον δίσκο). Διατράνωσε, εξυπακούεται, και το προσωπικό συνθετικό εξόν ερμηνευτικό χάρισμά της (οι ρεπερτοριακές επιτυχίες της “Love You Too” και, στο ανκόρ, “Alright” – με ένα αστραπιαία ένθετο “I Blame You” για τον fan που το είχε ζητήσει φωναχτά ενωρίτερα). Το μη υποκριτικό χαμόγελό της καταύγαζε, δε, διαρκώς, καλύτερα κι από τον ως μη έδει μινιμαλιστή φωτιστή τού Gazarte, αυτή την ξεχωριστή, a-box-ticked βραδιά για τους r’n’b heads. Είθε να δούμε και τον Maxwell…
[Victor Low Low]Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
