Το ρουμπινί χρώμα του ξινόμαυρου από τη Νάουσα δεν σερβίρεται σε ποτήρι, αλλά λάμπει διακριτικά σε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Δίπλα, το ασύρτικο δεν ξεδιψά, όμως αιχμαλωτίζει το μουσταρδί του χρώμα σε ένα κρεμαστό. Και το σκουρόχρωμο μερλό, δεν περιμένει να αναπνεύσει, αλλά να φορεθεί στο δάχτυλο. Εδώ, το κρασί δεν επιλέγεται για τη γεύση του, αλλά για την απόχρωση, την υφή και το φως που εγκλωβίζει.
Στην οινική έκθεση Thessaloniki Wine Show, που ολοκληρώθηκε χθες στους χώρους της ΔΕΘ, ανάμεσα στα σταντ των οινοποιείων όπου οι επισκέπτες δοκίμαζαν ποικιλίες, γεύσεις και αρώματα, υπήρχε ένα που μπέρδευε ευχάριστα τον περαστικό. Σκουλαρίκια, δαχτυλίδια, κρεμαστά και μανικετόκουμπα περίμεναν από τον διερχόμενο να ανακαλύψει τη σχέση τους με το κρασί. «Περνούσαν, έβλεπαν κοσμήματα και με ρωτούσαν τι δουλειά έχουμε εδώ. Και τους έλεγα ότι έχουμε κοσμήματα με κρασί», λέει η δημιουργός τους Στέλλα Σμυρλόγλου, περιγράφοντας την πρώτη αντίδραση, την απορία που γινόταν σχεδόν πάντα έκπληξη. Ξινόμαυρο, ασύρτικο, μαλαγουζιά, μερλό, μακαμπέο, syrah ή μοσχοφίλερο, δεν βρίσκονται σε γυάλινα μπουκάλια, αλλά «ζουν» μέσα στα κοσμήματα.
Η 45χρονη από τη Νάουσα συνεχίζει μια παράδοση πέντε γενεών. Μεγαλωμένη σε οικογένεια κοσμηματοποιών -που με τα χρόνια έγιναν κοσμηματοπώλες, έμαθε από νωρίς όχι μόνο να πουλά, αλλά και να επισκευάζει, κυρίως όμως να δημιουργεί. «Πάντα θέλαμε να φτιάχνουμε δικά μας κομμάτια», λέει μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, δείχνοντας το χειροποίητο χρυσό δαχτυλίδι που φορά, έργο του θείου της.
Η ίδια είχε δοκιμάσει και στο παρελθόν να δώσει σάρκα και οστά σε μια ρομαντική της ιδέα, μετατρέποντας μικρά «αναμνηστικά», όπως ένα βοτσαλάκι από κάποιον προορισμό, σε κόσμημα. Η ιδέα δεν προχώρησε. Όμως, φαίνεται πως απλώς περίμενε το σωστό υλικό.
Από τα «άχρηστα» του κρασιού σε πολύτιμη πρώτη ύλη
Η πρωτότυπη αυτή ιδέα γεννήθηκε το 2019, την ίδια περίοδο που γνώρισε τον Γιάννη, οινοποιό σήμερα και σύντροφό της, ο οποίος τότε έκανε τα πρώτα του βήματα με ένα αμπέλι στη Νάουσα. Σε μια επίσκεψή τους σε ένα οινοποιείο της περιοχής, το υλικό που θα άλλαζε την πορεία της, εμφανίστηκε απρόσμενα μέσα σε ένα παλιό βαρέλι.
«Είδα κάτι να γυαλίζει και ρώτησα τι είναι. Μου είπαν “ τρυγικά”», θυμάται. Πρόκειται για τα άλατα που δημιουργούνται όταν το κρασί κρυσταλλώνεται σε χαμηλές θερμοκρασίες, ένα κατάλοιπο που συνήθως απορρίπτεται. Για τη Στέλλα Σμυρλόγλου, όμως, ήταν η αρχή. Πήρε ένα μικρό κομμάτι και ξεκίνησε να πειραματίζεται. Αρχικά με ασήμι, προσπαθώντας να «χτίσει» γύρω του, μέχρι που διαπίστωσε ότι μπορούσε να το κόψει, να το λιμάρει και να το διαμορφώσει. Το 2021 παρουσίασε την πρώτη της συλλογή.
Στη συνέχεια αναζήτησε έναν τρόπο να αναδείξει περισσότερο το ίδιο το κρασί και ταυτόχρονα να μειώσει το κόστος του υλικού. Η απάντηση ήρθε μέσα από τις ρητίνες, που είναι διαφανείς, ελαφριές και πιο προσιτές οικονομικά. Η διαδικασία είναι χρονοβόρα για να γίνουν τα καλούπια, να λειανθεί το υλικό και να γίνει εκ νέου επικάλυψη, όμως το αποτέλεσμα δημιουργεί μικρούς, διάφανους «κόσμους» που περικλείουν το κατακάθι του κρασιού, συχνά και αμπελόφυλλα.
«Κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό», εξηγεί η κ. Σμυρλόγλου. «Η ίδια ποικιλία, κάθε χρονιά, βγάζει άλλο χρώμα. Έχει να κάνει με την οινοποίηση, με το πόσο μένει ο χυμός με τα στέμφυλα. Ακόμα και το ίδιο ξινόμαυρο μπορεί να δώσει έξι-επτά διαφορετικές αποχρώσεις», λέει χαρακτηριστικά, φέροντας ως παράδειγμα το ασύρτικο, που είναι πάντα απρόβλεπτο: από μουσταρδί μέχρι πορτοκαλί και χρυσοκίτρινο. «Γι’ αυτό λέμε ότι είναι μοναδικά. Όλα παίζουν ρόλο: η χρονιά, η ποικιλία, η μίξη», τονίζει.
Ένα «κομμάτι τόπου» που ταξιδεύει
Στην πορεία, οι πρώτες ύλες άρχισαν να φτάνουν… από μόνες τους. Οινοποιοί -φίλοι και συνεργάτες- της έδιναν τα τρυγικά που περίσσευαν. «Είναι οι πρώτες μου ύλες», λέει, σημειώνοντας ότι η ανταλλαγή παραμένει σχεδόν συμβολική: εκείνοι προσφέρουν το υλικό και εκείνη ανταποδίδει με κοσμήματα.
Αν και ξεκίνησε ως κάτι βαθιά τοπικό, σχεδόν σαν φυλαχτό όπως λέει και πάλι με ρομαντική διάθεση, ως «ένα κομμάτι της Νάουσας πάνω σου», η ιδέα γρήγορα ξεπέρασε τα όρια του νομού Ημαθίας. Οινοποιοί από άλλες περιοχές ζητούν πλέον να δουν το δικό τους κρασί να μεταμορφώνεται σε κόσμημα. «Μου ζητούσαν κοσμήματα με μοσχοφίλερο και τους είπα ότι δεν βγάζει η Νάουσα. Έτσι μου στείλανε από την Πελοπόννησο», αναφέρει. Το ίδιο έγινε και με το αγιωργίτικο ή ποικιλίες από τη Χαλκιδική.
Ήδη υπάρχουν προτάσεις συνεργασίας με οινοποιεία, wine bars και καταστήματα σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να φιλοξενούν κομμάτια φτιαγμένα από τα δικά τους κρασιά. Ένα ενθύμιο διαφορετικό: όχι απλώς ένα μπουκάλι που θα αδειάσει, αλλά κάτι που μένει.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
