Η ψηφιακή εποχή έχει μεταμορφώσει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μεγαλώνουν, μαθαίνουν και κοινωνικοποιούνται. Το διαδίκτυο, ως βασικό εργαλείο πληροφόρησης και επικοινωνίας, αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους, προσφέροντας αμέτρητες δυνατότητες αλλά και σημαντικές προκλήσεις.
Από την ενίσχυση της γνώσης και της δημιουργικότητας έως την έκθεση σε κινδύνους όπως ο εθισμός και η κοινωνική απομόνωση, η επίδρασή του στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού είναι πολυδιάστατη και συχνά αντιφατική.
Σε αυτό το πλαίσιο, ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα: πώς μπορούμε να αξιοποιήσουν οι γονείς τα οφέλη του διαδικτύου, προστατεύοντας ταυτόχρονα την ψυχική και κοινωνική ισορροπία των παιδιών τους.
Η οικογενειακή ψυχολόγος, Δέσποινα Δριβάκου και ο επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας, Γιώργος Φιλιππίδης μίλησαν στην εκπομπή «Μέρα με Χρώμα» της ΕΡΤ3 για το ζήτημα και το πως επιδρά το διαδίκτυο στην ψυχολογία ενός παιδιού.
«Το διαδίκτυο είναι ένας χώρος, ένα περιβάλλον διάδρασης, εκπαίδευσης και εξέλιξης, κοινωνικοποίησης και εκπαίδευσης. Άρα δεν είναι το πρόβλημα το διαδίκτυο. Είναι η απουσία της σχέσης που υπάρχει με τους γονείς ή με τους ειδικούς, οι οποίοι θα ασχοληθούν με τα παιδιά για να μπορέσουν να αναπτύξουν τις δεξιότητες στον χώρο αυτό. Από μόνα τους τα παιδιά, αν τα αφήσουμε ανεξέλεγκτα σε ένα περιβάλλον σαν το διαδίκτυο, θα ανακαλύψουν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως ικανότητες και παιχνίδια που εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε καν αυτή τη στιγμή ότι υπάρχουν. Έχουν περιέργεια, έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν όλες αυτές τις δεξιότητες πιο γρήγορα από εμάς. Η πλαστικότητα του εγκεφάλου τους είναι πολύ διαφορετική και μην ξεχνάμε ότι αυτά μεγάλωσαν με το κινητό στο χέρι. Άρα η ανάπτυξη και η ικανότητα που έχουν σε όλα αυτά είναι η διπλάσια, τριπλάσια πενταπλάσια απ’ ότι έχουμε εμείς σαν ενήλικες.
Χρειάζεται όμως να είμαστε κοντά, να μπορούμε να ρωτάμε αρχικά από περιέργεια τι παίζει το παιδί μας, αν του αρέσει αυτό που παίζει…Η περιέργεια δηλαδή μπορεί να δώσει και στο παιδί την αίσθηση ότι υπάρχει σχέση και υπάρχει και επικοινωνία και ενδιαφέρον από εκεί. Δηλαδή ένας ενθουσιασμός διάδρασης που τα παιδιά θα τα ενθουσιάσει. Από κει και πέρα θα μας δείξουν, θα μας, θα μας οδηγήσουν στο παιχνίδι τους, θα μας βελτιώσουν κι εμάς τις γνώσεις μας και θα δούμε και με ποιους παίζει. Επιπλέον, ένα παιδί το οποίο βρίσκεται στο διαδίκτυο αρκετές ώρες και βλέπουμε ότι είναι εθισμένο περισσότερο εκεί, δηλαδή δεν μπορεί να κάνει άλλα πράγματα που έχει αποφασίσει, δεν απολαμβάνει με άλλα παιδιά να παίζει, δεν θέλει να βγει, αρνείται να κάνει μπάνιο, δυσκολεύεται να σηκωθεί για το φαγητό, να το κλείσει, εκεί μπορούμε να πλησιάσουμε όμορφα φωνές και αντιδράσεις. Χρειάζεται να μπουν και κάποια όρια, τα οποία δεν είναι απαραίτητα τα αυστηρά όρια που φωνάζουμε και απαιτούμε από τα παιδιά να σταματήσουν να κάνουν κάτι. Είναι πολλές φορές και η συνέπεια», ανέφερε μεταξύ άλλων η κα.Δριβάκου.
Από την πλευρά του ο κ.Φιλιππίδης ανέφερε:
«Υπάρχουν αρκετές νευρολογικές διαταραχές που συνδέονται πλέον ανοικτά με την επαφή με την οθόνη και κυρίως με τις μικρές οθόνες. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι σε μία διαρκή ανάπτυξη μέχρι τα 26- 27 χρόνια περίπου της ζωής του ανθρώπου. Στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής του ανθρώπου, δηλαδή από τα 0 έως 6 που πάντα μελετούμε, εκεί έχουμε μια πολύ ραγδαία ανάπτυξη. Περίπου τρισεκατομμύρια νευρωνικές συνάψεις, όπως λέμε στη νευρολογία, δημιουργούνται. Όταν λοιπόν σε αυτό το στάδιο το πολύ κρίσιμο, υπάρχει μια εθιστική συμπεριφορά, μια διαρκής έκθεση στην οθόνη, τότε και νευρολογικές και εγκεφαλικές δυσλειτουργίες βλέπουμε και κυρίως βλέπουμε έκπτωση σε σημαντικά θέματα, όπως είναι η γνωστική ικανότητα. Η κριτική σκέψη επηρεάζει τα συναισθήματα, έχουμε παιδιά τα οποία έχουν όλο και λιγότερα συναισθήματα. Οι κοινωνικές δεξιότητες…όταν έχουμε ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων, αυτές γίνονται μέσα από την δια ζώσης αλληλεπίδραση των παιδιών με άλλα παιδιά και όχι φυσικά μέσα από τις οθόνες. Έχουμε ζητήματα, όπως μειωμένο αυτοέλεγχο, μειωμένες γνωστικές και κοινωνικές δεξιότητες. Έχουμε παιδιά που δεν μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και επίσης έχουμε και μειωμένη ψυχική ανθεκτικότητα. Δηλαδή έχουμε εφήβους ευάλωτους σε ψυχικές παθήσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί στην εφηβική ηλικία οι ψυχικές διαταραχές».
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
