Η κληρονομιά του «τσαγκάρη των αστέρων»: Εκεί που το Χόλιγουντ πατά στη γη

Στο Λος Άντζελες, την πόλη όπου οι εικόνες γεννούν μύθους και οι μύθοι τρέφουν μια ολόκληρη βιομηχανία, ένα παλιό υποδηματοποιείο αφηγείται μια ιστορία πιο γήινη – αλλά εξίσου θεατρική. Ανάμεσα σε στοίβες από κουτιά με ξεθωριασμένα ονόματα, Polaroid που κιτρινίζουν με τον χρόνο και ξύλινα καλαπόδια που κρέμονται σαν σιωπηλοί μάρτυρες, διασώζεται η μνήμη των βημάτων που κάποτε διέσχισαν σκηνές, κόκκινα χαλιά και κινηματογραφικά πλατό.

Ο Κρις Φράνσις, σημερινός διαχειριστής αυτού του πολύτιμου αρχείου, ξετυλίγει την κληρονομιά του εκλιπόντος Πασκουάλε Ντι Φαμπρίτσιο – του ανθρώπου που για δεκαετίες θεωρούνταν ο «τσαγκάρης των σταρ». Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, το εργαστήριό του αποτέλεσε σημείο αναφοράς για καλλιτέχνες που αναζητούσαν κάτι περισσότερο από ένα εντυπωσιακό παπούτσι: αναζητούσαν στήριγμα για τον ρόλο τους.

Στα ράφια διαβάζει κανείς ονόματα που ανήκουν στη συλλογική μνήμη της ποπ κουλτούρας – Tom Jones, Julie Andrews, Peter Frampton, Sarah Jessica Parker, Chuck Norris, Hugh Hefner. «Υπάρχει ένα ίχνος από όλους εδώ μέσα», λέει ο Φράνσις, ανοίγοντας ένα κουτί που δεν αποκαλύπτει απλώς μια μπότα ή ένα γοβάκι, αλλά το αποτύπωμα μιας ολόκληρης εποχής.

Στον κόσμο της ψυχαγωγίας, το παπούτσι δεν είναι συμπλήρωμα της εικόνας· είναι η αφετηρία της. Πάνω του στηρίζεται η χορογραφία, η κίνηση, η στάση του σώματος, η αυτοπεποίθηση. Οι χορευτές χρειάζονταν αντοχή και άνεση χωρίς να χάνεται η θεατρικότητα. Οι τραγουδιστές απαιτούσαν λάμψη που να αντέχει στα φώτα και στον ιδρώτα της σκηνής. Οι ηθοποιοί ζητούσαν ειδικές κατασκευές για κοστούμια εποχής ή για απαιτητικές σκηνές δράσης. Εκεί όπου οι μεγάλοι οίκοι μόδας δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν, ο τεχνίτης έδινε λύση – με μεζούρα, δέρμα και καρφιά.

«Αν ήσουν υποδηματοποιός, το Χόλιγουντ ήταν το μέρος όπου έπρεπε να βρίσκεσαι», εξηγεί ο Φράνσις. Η βιομηχανία του θεάματος χρειαζόταν εξειδικευμένα κομμάτια, όχι μαζική παραγωγή. Χρειαζόταν δημιουργίες που να υπηρετούν μια αφήγηση, έναν χαρακτήρα, μια παράσταση.

Οι εποχές, ωστόσο, άλλαξαν. Κάποτε η αξία ενός bespoke ζευγαριού αποτελούσε σύμβολο κύρους· οι σταρ μιλούσαν με υπερηφάνεια για το ποσό που είχαν καταβάλει για κάτι αποκλειστικό. Σήμερα, σε μια εποχή όπου η προβολή στα κοινωνικά δίκτυα συχνά υποκαθιστά την πληρωμή, οι τεχνίτες καλούνται να επιβιώσουν σε ένα διαφορετικό τοπίο. Η λάμψη παραμένει, αλλά οι όροι της έχουν μεταβληθεί.

Κι όμως, μέσα στο εργαστήριο, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με άλλον ρυθμό. Ο ήχος από το καρφί που διαπερνά το δέρμα, το σχέδιο που χαράσσεται με ακρίβεια, η μπότα που υψώνεται μπροστά στο φως σαν μικρό γλυπτό – όλα θυμίζουν ότι πριν από τη φωτογραφία, πριν από το χειροκρότημα, πριν από το close-up, υπάρχει η χειροτεχνία.

Σε μια πόλη αφιερωμένη στην εικόνα, αυτή είναι η ιστορία όσων φρόντισαν ώστε το όνειρο να στέκεται όρθιο. Γιατί πριν από τα φώτα και τις κάμερες, κάποιος έπρεπε να φροντίσει το πρώτο βήμα.

Πηγή: AFP