Γυναίκες και θέματα Υγείας στη διάρκεια της Ζωής

Η θέση των γυναικών είναι ουσιαστικά διαφορετική από αυτή των ανδρών, όσον αφορά την εμφάνιση διαφόρων ασθενειών, την έκθεση σε ποικίλους παράγοντες κινδύνου και την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας ανά το κόσμο. Αυτό δεν οφείλεται μόνο σε ειδικές γενετικές και βιολογικές διαφορές αλλά και στους διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους που χρειάζεται να επωμισθεί μια γυναίκα στη διάρκεια της ζωής της. Στην Ευρώπη, το προσδόκιμο επιβίωσης για τις γυναίκες είναι έξι χρόνια μεγαλύτερο από αυτό των ανδρών γύρω στα 84,9 έτη. κατά προσέγγιση. Παρόλα αυτά, ένας μεγάλος αριθμός παραγόντων ενέχεται για την δημιουργία μιας κατώτερης ποιότητας ζωής για τις γυναίκες. Οι πιο συχνές αιτίες θανάτου για τις γυναίκες διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία τους, αλλά ουσιαστικά οι πιο συχνές είναι οι καρδιαγγειακές παθήσεις και οι διάφοροι καρκίνοι.

Γυναικεία Υγεία πώς ορίζεται

Στη διεθνή βιβλιογραφία η υγεία των γυναικών ορίζεται, ως η αναπαραγωγική υγεία, ή άλλως, η ικανότητα των γυναικών να γεννούν παιδιά. Πρόσφατα, ο ορισμός της υγείας των γυναικών διαφοροποιήθηκε παγκοσμίως και προστέθηκε σε αυτόν όλο το εύρος ζωής των γυναικών. Εδώ, θα πρέπει να τονισθεί ο κοινωνικό και οικονομικός ρόλος που αναλαμβάνουν οι γυναίκες, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οι κοινωνικοί παράγοντες, οι κοινωνικές ανισότητες και το περιβάλλον. επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας και δή τη ζωή των γυναικών. θα εστιάσει κανείς λοιπόν στο βιο-ψυχο-κοινωνικό μοντέλο υγείας των γυναικών και όχι απλά στο ιατρικό μοντέλο υγείας αυτών, όπως αυτό αναφέρεται στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας της Αγγλίας.

Στο 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών που έγινε το Σεπτέμβριο του 1995, η Υγεία ορίσθηκε ως η κατάσταση της απολύτου φυσικής, πνευματικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλά η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας. Η υγεία των γυναικών, απευθύνεται στην φυσική, συναισθηματική και κοινωνική ευεξία των γυναικών και αναφέρεται στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό, ως επίσης και στο βιολογικό περιβάλλον που διαβιούν οι γυναίκες. Με το πέρασμα του χρόνου διάφορα θέματα υγείας αναδείχθηκαν, ως σημαντικά για τις γυναίκες, και μέσα σε αυτά προεξάρχοντα ρόλο κατέχουν οι διαταραχές στη δίαιτα,, κυρίως στις νεαρές γυναίκες, η λοίμωξη από τον ιό HIV, αν και η λοίμωξη αυτή θεωρήθηκε ως κατ*εξοχήν ανδρική νόσος, και φυσικά οι καρδιαγγειακές παθήσεις. Σαν δεύτερα θέματα υγείας στην κατάταξη μπορεί κανείς να αναφέρει τους καρκίνους, ειδικά το καρκίνο του μαστού, και τον καρκίνο του πνεύμονα, και φυσικά τα μυοσκελετικά προβλήματα τα οποία τελευταία βρίσκονται σε έξαρση.

Καρδιαγγειακά νοσήματα και Γυναικείος Πληθυσμός

Τα καρδιαγγειακά νοσήματα περικλείουν διάφορους τύπους νοσημάτων, όπως η στεφανιαία νόσος, το εγκεφαλικό επεισόδιο και η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Αποτελούν την κυριότερη αιτία θανάτου για τις γυναίκες, οι περισσότερες των οποίων δεν το γνωρίζουν και θεωρούν ότι ο καρκίνος του μαστού είναι η κυριότερη αιτία θανάτου στις γυναίκες.. Οι παράγοντες κινδύνου για τις καρδιαγγειακές νόσους περιλαμβάνουν εκείνους οι οποίοι μπορούν να τροποποιηθούν και σε εκείνους οι οποίοι είναι μη τροποιήσιμοι. Οι τελευταίοι περιλαμβάνουν την ηλικία, το φύλο, το οικογενειακό ιστορικό, ένα προηγούμενο καρδιακό επεισόδιο, ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Οσον αφορά τους παράγοντες που μπορούν να τροποποιηθούν αυτοί περιλαμβάνουν το κάπνισμα, τα υψηλά επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, ως και τα υψηλά επίπεδα χαμηλής λιποπρωτείνης στο αίμα, η έλλιεψη φυσικής άσκησης , η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και η εξατομικευμένη ανταπόκριση στο stress συνολικά και σε ειδικές περιπτώσεις. Υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες κινδύνου οι οποίοι σπάνιοι μεν, παρόντες δε, είναι υπεύθυνοι για την εμφάνιση του εγκεφαλικού επεισοδίου στις γυναίκες . Αυτοί περιλαμβάνουν το χοριοκαρκίνωμα, τη ινομυοματώδη δυσπλασία, την ασβεστοποίηση της μήτρας, την εγκυμοσύνη, την ημικρανία,, την ανεπάρκεια της μητροειδούς βαλβίδας, το αντιφωσφωλιπιδικό σύνδρομο, τη Kayashu’s aρτερίτιδα, και τον συστημικό ερυθηματώδη λύκο.

H Aμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία αναφέρει ότι οι καρδιαγγειακές παθήσεις μπορούν να προληφθούν με κατάλληλη δίαιτα, με καθημερινή άσκηση και αποφυγή του καπνίσματος, οπότε ένα 82% των παθήσεων αυτών μπορούν να αποφευχθούν. Οι διαγνωστικές εξετάσεις που χρησιμοποιούνται για τις καρδιαγγειακές παθήσεις περιλαμβάνουν το test κοπώσεως, τον ηλεκτροκαρδιογραφικό έλεγχο, το υπερηχογράφημα, τη στεφανιογραφία, το σπινθιρογράφημα, και άλλες εξετάσεις πυρηνικής ιατρικής. Τα φαρμακευτικά σκευάσματα που χρησιμοποιούνται για τις καρδιαγγειακές παθήσεις περιλαμβάνουν θρομβολυτική θεραπεία, με ασπιρίνη (aspirin and angiotensin) και ανγκιοτενσίνη, οι οποίες μεταβάλλουν τους αναστολείς των ενζύμων (ΑCE). Κάποιες πρόσφατες έρευνες, έδειξαν όμως, ότι η θρομβολυτική θεραπεία, μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία στις γυναίκες, σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι αυτή που εμφανίζεται στους άνδρες, αν και υπάρχει υπόνοια ότι σε ορισμένες περιοχές ή (χώρες) της γης οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην θρομβολυτική θεραπεία, αντίθετα με τους άνδρες.

Όσον αφορά τη διάγνωση του εγκεφαλικού επεισοδίου, αυτή πραγματοποιείται συνήθως με brain imaging, (απεικόνιση εγκεφάλου), Doppler sonography, (υπερηχογράφημα με doppler), echocardiogram (ηχοκαρδιογράφημα) και angiography (αγγειογραφία). Η θεραπεία για το εγκεφαλικό επεισόδιο περιλαμβάνει: αντιπηκτικά, και αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα. Επίσης, χρήσιμοι είναι και οι ανασυνδιασμένοι ενεργοποιητές του πλασμινογόνου των ιστών (recombinant tissue plasminogen activators) (rTPA). Aυτή η τελευταία θεραπεία, δίνει πολύ καλά και λειτουργικά αποτελέσματα στις γυναίκες.

Καρκίνοι στις Γυναίκες

Οι καρκίνοι αποτελούν τη δεύτερη μεγάλη αιτία νόσησης στις γυναίκες και στους άνδρες. Βέβαια, ο καρκίνος του μαστού είναι ο πλέον συχνός καρκίνος στις γυναίκες, σύμφωνα με παγκόσμια στατιστικά στοιχεία και στην Ελλάδα επίσης είναι ο πλέον συχνός. Ακολουθούν, ο καρκίνος του πνεύμονα, ο καρκίνος του παχέος εντέρου και το μελάνωμα, καρκίνοι οι οποίοι χρήζουν περαιτέρω ερευνητικής διερεύνησης.

Καρκίνος του Πνεύμονα στις Γυναίκες

Η θνησιμότητα από τον καρκίνο του πνεύμονα στις γυναίκες έχει αυξηθεί τελευταίως. Οι γυναίκες αναπτύσσουν κυρίως μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και αδενοκαρκίνωμα, ενώ ο ακανθοκυτταρικός καρκίνος δεν είναι τόσο συχνός. Επίσης, μεταλλάξεις στα γονίδια p53 και Kras είναι πιο συχνές στις γυναίκες από ότι στους άνδρες, ενώ έρευνες έδειξαν ότι οι γυναίκες δεικνύουν μεγαλύτερη ευαισθησία στις μεταλλάξεις αυτές οι οποίες συνδέονται με το κάπνισμα και την ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα. Περαιτέρω έρευνες, έδειξαν, ότι μεταλλάξεις στο κυτόχρωμα P4501A1(CYPIA1) γονίδιο επηρεάζουν την ευαισθησία ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα σε καπνιστές και δη στις γυναίκες. Επίσης, έχει αποδειχθεί ότι το επίπεδο των οιστρογόνων τόσο των ενδογενών όσο και των εξωγενών μπορεί να ευθύνονται για την ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα και δη αδενοκαρκινώματος. Οι γυναίκες που βρίσκονται στην εμμηνόπαυση έχουν μικρότερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα, ενώ οι γυναίκες που λαμβάνουν οιστρογόνα, ως ενισχυτική θεραπεία per os, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα, ως επίσης και άτομα που παίρνουν αυτή τη θεραπεία με οιστρογόνα και καπνίζουν ή εκτίθενται σε καπνούς ή σε ραδόνιο. Η προτιμητέα θεραπεία για περιχαρακωμένο καρκίνο του πνεύμονα είναι χειρουργική, αλλά αν είναι μη χειρουργήσιμος ο καρκίνος, τότε ακτινοθεραπεία είναι η μέθοδος εκλογής, και χημειοθεραπεία είναι η προτιμητέα μέθοδος στο μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα.

Καρκίνος Μαστού στις Γυναίκες

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου στις γυναίκες. Υπάρχουν τριών ειδών παράγοντες οι οποίοι παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση του καρκίνου του μαστού. Πρωταρχικά υπάρχουν οι παράγοντες κινδύνου, οι οποίοι δεν υπόκεινται σε αλλαγή, εκείνοι που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής των γυναικών και τέλος οι αμφιλεγόμενοι παράγοντες. Οι πρώτοι παράγοντες περιλαμβάνουν το φύλο, τη διαδικασία γήρανσης γενετικοί παράγοντες τα γονίδια όπως ATM, CHEK2, p53,PTEN), επίσης οικογενειακό ιστορικό (μητέρα ή αδερφή), η φυλή, και η εθνικότητα ( οι αφρο-αμερικανίδες γυναίκες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού). Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες κινδύνου, πιο σπάνιοι, όπως πυκνό ή αποτιτανωμένο παρέγχυμα, πολλαπλασιαστικές κυτταρικές αλλοιώσεις με ατυπία ή χωρίς ατυπία, έναρξη της εμμήνου ρύσεως σε πολύ νεαρή ηλικία,, πρόσφατη έκθεση σε ραδιενεργή ακτινοβολία και έκθεση σε diethylstilbestrol.`Eπίσης, η συχνή χρήση αντισυλληπτικών, η μη απόκτηση παιδιών, ή η απόκτηση αυτών σε προχωρημένη ηλικία, η θεραπεία με υποκατάστατες ορμόνες μετά την εμμηνόπαυση, η απουσία θηλασμού, η υπερβολική πρόσληψη αλκοόλ, η έλλειψη φυσικής άσκησης και η παχυσαρκία. Οι αμφιλεγόμενοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν δίαιτα πλούσια σε λιπαρά, αντικαταθληπτικά, προκαλούμενη έκτρωση, εμφυτεύματα στο στήθος, χημικά στο κοντινό περιβάλλον, κάπνισμα και έντονη νυχτερινή εργασία.

Αξίζει να αναφέρει κανείς, ότι τα γονίδια BRCA1και BRCA2 προστατεύουν τις γυναίκες από την ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού. ΟΙ γυναίκες που παρουσιάζουν μετάλλαξη των γονιδίων αυτών κληρονομικά και μη, έχουν μια μεγάλη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού σε ποσοστό 80%.. Τέτοιες μεταλλάξεις των γονιδίων αυτών, βρέθηκαν σε γυναίκες εβραίες της γενιάς των Εσκενάζι που ζούσαν στην ανατολική Ευρώπη και σε Αφροαμερικανίδες και Ισπανόφωνες γυναίκες.

Η αρχική διάγνωση του καρκίνου του μαστού γίνεται με ψηλάφηση, με μαστογραφία, και κλινική εξέταση μαστού. Οι οδηγίες που δίνει η Αμερικανική Εταιρεία Μαστού είναι οι εξής: από την ηλικία των 40 ετών και άνω κάθε γυναίκα οφείλει να κάνει μια εξέταση μαστογραφίας ετησίως μέχρι να παραμείνει υγιής σε πολύ μεγάλη ηλικία. Γυναίκες 20-30 ετών οφείλουν να κάνουν μια κλινική εξέταση μαστού κάθε τρία χρόνια. Αν αντιληφθούν κάποιες αλλαγές στο στήθος τους πρέπει να της αναφέρουν αμέσως στο θεράποντα ιατρό τους. Οι γυναίκες, οι οποίες βρισκονται σε υψηλό κίνδυνο, οφείλουν να κάνουν μια μαγνητική τομογραφία και μια ψηφιακή μαστογραφία κάθε χρόνο. Οι γυναίκες οι οποίες είναι σε μέτριο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού πρέπει να κάνουν μια ψηφιακή μαστογραφία άπαξ του έτους, αλλά πρέπει να συμβουλευτούν τον θεράποντα ιατρό, όσον αφορά την πραγματοποίηση της μαγνητικής τομογραφίας.

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού περιλαμβάνει χειρουργική θεραπεία με μερική η ολική μαστεκτομή και με αφαίρεση μολυσμένων λεμφαδένων αν υπάρχουν, με ακτινοβολίες συνήθως 25, ανάλογα με το στάδιο του καρκίνου. Επίσης, χημειοθεραπεία ενδοφλεβίως ή και per os, ορμονοθεραπεία, σε περίπτωση που ο καρκίνος είναι ορμονο-εξαρτώμενος και στοχευμένη θεραπεία. Η τελευταία, είναι φαρμακευτική θεραπεία, η οποία στοχεύει απευθείας σε γονίδια τα οποία είχαν υποστεί μεταλλάξεις και προκάλεσαν τον καρκίνο.

Καρκίνος Ωοθηκών στις Γυναίκες

Ο καρκίνος αυτός αποτελεί την ένατη πιο κοινή μορφή καρκίνου στις γυναίκες και την 5η αιτία θανάτου στις γυναίκες στις ΗΠΑ. Υπ;aρχουν διάφοροι παράγοντες κινδύνου που μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο των ωοθηκών και αυτοί περιλαμβάνουν τους εξής; την ηλικία, την μετεμμηνορισιακή περίοδο, την παχυσαρκία τον αριθμό των κυήσεων, το θηλασμό και τη χρήση αντισυλληπτικών per os, μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου των ωοθηκών. Επιπλέον, υπάρχουν επεμβάσεις όπως η σαλπιγγική απολίνωση, και η υστερεκτομή,μια διαδικασία, η οποία μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των ωοθηκών. Αντιθέτως, η χρήση ορμονών ως υποκατάστατα για την συνέχιση της εμμήνου ρύσεως μετά την εμμηνόπαυση, ένα προσωπικό ιστορικό καρκίνου του μαστού, η χρήση φαρμάκων για υποβοήθηση της γονιμότητας αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των ωοθηκών. Οικογενειακό ιστορικό ατόμων (συγγενείς πρώτου βαθμού) με καρκίνο ωοθηκών ή άτομα συγγενικά τα οποία έχουν μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1και BRCA2 παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των ωοθηκών. Οι περιπτώσεις αυτές αποτελούν το 5-15% όλων των περιπτώσεων καρκίνου των ωοθηκών. Η διάγνωση γίνεται εύκολα με ενδοκολπικό υπερηχογράφημα και τον καρκινικό δείκτη CA125, διαδικασίες οι οποίες πρέπει να γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, ειδικά σε γυναίκες που βρίσκονται στην κατηγορία του υψηλού κινδύνου.

Καρκίνος του Τραχήλου της Μήτρας στις Γυναίκες

Η επίπτωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας έχει μειωθεί τον τελευταίο καιρό, λόγω της ευρείας χρήσης του τεστ Παπανικολάου, το οποίο ανιχνεύει τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας σε ένα αρχικό στάδιο. Υπάρχουν παράγοντες κινδύνου, οι οποίοι προδιαθέτουν την εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, οι οποίοι περιλαμβάνουν λοιμώξεις από τον ιό HPV( Human Papilloma Virus), από τον ιό ΗΙV (Human Immunodeficiency Virus), ή από τα Chlamydia. Άλλοι παράγοντες είναι το κάπνισμα, η δίαιτα, η χρήση των αντισυλληπτικών φαρμάκων, οι πολλές εγκυμοσύνες, το χαμηλό εισόδημα και το οικογενειακό ιστορικό.

Υπάρχουν δύο μέθοδοι πρόληψης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Η πρώτη είναι η έγκαιρη διάγνωση των καλοήθων όγκων, και η δεύτερη είναι η έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση των καλοήθων όγκων προτού μεταλλαχθούν σε κακοήθεις. Η πρόληψη αυτή συνίσταται σε καθυστερημένη έναρξη των σεξουαλικών πράξεων, και στην χρήση προφυλακτικών, στην αποφυγή μόλυνσης από τον ιό HPV, στην αποφυγή καπνίσματος και στην λήψη του εμβολίου για τον ιό HPV. Η Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία, προτείνει συμβουλευτικά, το εμβόλιο αυτό σε κορίτσια 11-12 ετών, και αν δεν το έχουν κάνει σε αυτή την ηλικία, να το κάνουν οπωσδήποτε, στο ηλικιακό φάσμα μεταξύ 13-18 ετών.

Επίσης, η Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία προτείνει κάποιες διαδικασίες, οι οποίες πρέπει να ακολουθηθούν, όσον αφορά το τεστ Παπανικολάου; α) Όλες οι γυναίκες πρέπει να αρχίσουν να κάνουν το Pap test τρία χρόνια μετά την έναρξη της σεξουαλικής τους δραστηριότητας, αλλά όχι αργότερα από την ηλικία των 21 ετών, β) Γυναίκες πάνω από τα 30, οι οποίες είχαν τρία κανονικά Pap test, μπορούν να κάνουν το test κάθε δύο με τρία χρόνια ή άλλως να κάνουν ένα Pap test κάθε τρία χρόνια και ένα HPV-DNA Test, γ) Γυναίκες οι οποίες έχουν παράγοντες κινδύνου, πρέπει να κάνουν το Pap test κάθε χρόνο, δ)γυναίκες άνω των 70 ετών ή μεγαλύτερες οι οποίες έχουν τρία ή περισσότερα κανονικά test, μπορεί να σταματήσουν να κάνουν το test.,ε) γυναίκες οι οποίες είχαν περάσει ήδη καρκίνο του τραχήλου της μήτρας ή έχουν παράγοντες κινδύνου πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν το test αν η υγεία τους είναι σε καλό επίπεδο, ζ) οι γυναίκες οι οποίες είχαν υποστεί ολική υστερεκτομή, μπορεί να σταματήσουν να κάνουν το test, ενώ, τέλος οι γυναίκες οι οποίες είχαν υποστεί μερική υστερεκτομή πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν το test.

Η θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας,είναι κατ’εξοχήν χειρουργική; (κρυοχειρουργική επέμβαση, χρήση laser, απλή-μερική υστερεκτομή. Επιπλέον, ακτινοβολίες και χημειοθεραπεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν συμπληρωματικά.

Καρκίνος του Ενδομητρίου στις Γυναίκες

Είναι ο πιο κοινός διεισδειτικός καρκίνος, ο οποίος εμφανίζεται από την ηλικία των 55 ετών και άνω. Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες κινδύνου, εκ των οποίων ο κυριότερος εξ’αυτών είναι το επίπεδο των ορμονών και ιδιαίτερα των οιστρογόνων. Όταν ο καταμήνιος κύκλος ςίναι κανονικός, τότε δεν υπάρχει κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του ενδομητρίου. Όταν υπάρχει μη κανονική κατανομή στις γενετήσιες ορμόνες, και μάλιστα όταν υπάρχει πλεόνασμα οιστρογόνων, τότε ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του ενδομητρίου είναι μεγάλος. Μετά την εμμηνόπαυση, οι ωοθήκες δεν παράγουν αυτές τις ορμόνες, αλλά ένα πασοστό οιστρογόνων παράγεται στον λιπώδη ιστό. Αυτή η ποσότητα των οιστρογόνων που παράγονται έχει μια επίδραση στο ενδομήτριο. Επίσης, έχει αποδειχθεί ότι η θεραπεία των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, μόνο με χορήγηση οιστρογόνων, μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο του ενδομητρίου. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την παχυσαρκία, (με περιφερική μετατροπή ανδρογόνων σε οιστρογόνα στο λιπώδη ιστό), εμφάνιση της εμμήνου ρύσεως σε μικρή ηλικία κάτω των 12 ετών, καθυστερημένη εμμηνόπαυση μετά τα 52 έτη, διαβήτης, υπέρταση, υψηλό κοινωνικο-οικονομικό status οικογενειακό ιστορικό, πολυκυστικές ωοθήκες, και τέλος μή τεκνοποίηση.

Η πρόληψη του καρκίνου του ενδομητρίου περιλαμβάνει τον περιορισμό ή την απάλειψη των παραγόντων κινδύνου, όπου αυτό είναι δυνατόν; π.χ. (απώλεια βάρους, δίαιτα, έλεγχος διαβήτη), αλλά η πιο σημαντική διαδικασία είναι η διάγνωση της ατυπικής υπερπλασίας, αν και επί του παρόντος δεν υπάρχουν δοκιμασίες που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη αυτής της μορφής καρκίνου. Η Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία προτείνει την ενημέρωση του θεράποντα ιατρού, σε κάθε περίπτωση εμφάνισης αιμορραγίας του ενδομητρίου. Αλλά, και σε οποιαδήποτε περίπτωση εμφάνισης υπερβολικής ποσότητας αιμορραγίας, θα πρέπει να ειδοποιηθεί ο θεράπων ιατρός. Επιπλέον, οι γυναίκες με κληρονομικό καρκίνο του παχέος εντέρου, θα πρέπει να εξετάζονται άπαξ του έτους για καρκίνο του ενδομητρίου, με βιοψία του ενδομητρίου, η οποία πρέπει να αρχίσει από την ηλικία των 35 ετών.

HIV λοίμωξη στις Γυναίκες

Η HIV λοίμωξη έχει κάνει από νωρίς την εμφάνιση της στις γυναίκες. Εκατομμύρια γυναίκες τη δεκαετία 1980-90 μολύνθηκαν από τον ιό HIV παγκοσμίως (15.5) εκατομμύρια περίπου. Οι γυναίκες μολύνονται από τον ιό HIV μετά από επικίνδυνες σεξουαλοικές πρακτικές. Η μετάδοση του ιού από άνδρα σε γυναίκα, είναι πιό συχνή από ότι η μετάδοση από γυναίκα σε άνδρα. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι γυναίκες έχουν μια μεγαλύτερη εκτεθειμένη επιφάνεια γεννητικών οργάνων, και επίσης διαφορές στην πυκνότητα του ιού στα γεννητικά υγρά. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι ο ιός πρέπει να διαπεράσει το κολπικό ή το τραχηλικό επιθήλιο, μέχρι να φθάσει στα κύτταρα της μήτρας που αποτελούν το στόχο του ιού. Όταν φθάσει εκεί, ο ιός τότε γ’ινεται ενσωμάτωση του ιικού πυρήνα στον πυρήνα των κυττάρων της μήτρας και δημιουργία νέων ιικών κυττάρων. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργούνται νέα ιικά κύτταρα τα οποία μεταφέρονται σε άλλα σημεία του ανθρωπίνου σώματος. Ως εκ τούτου, η ακεραιότητα του κολπικού επιθηλίου είναι ένας παράγοντας που παρεμποδίζει την μεταφορά του ιού και την επικείμενη μόλυνση άλλων οργάνων π.χ. ωοθηκών, σαλπίγγων και πιό απομακρυσμένων οργάνων. Στην αντίθετη περίπτωση, ένα κατακερματισμένο επιθήλιο υποβοηθεί την εξάπλωση της λοίμωξης. Υπάρχουν επίσης, άλλες νοσογόνες καταστάσεις, οι οποίες υποβοηθούν την εμφάνιση της HIV λοίμωξης. Αυτές περιλαμβάνουν, την οισοφαγική καντιντίαση και την τοξοπλάσμωση. Η θεραπεία περιλαμβάνει αντιικά φάρμακα, όπως αναστολείς της ανάστροφης τρανσκριπτάσης (nonnucleoside reverse transcriptase inhibitors (NNRI), αναστολείς της πρωτεάσης, (protease inhibitors), και την πολύ αποτελεσματική αντιική θεραπεία (HAART). Μια πρόσφατη μελέτη του CDC (Kέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων)των στις ΗΠΑ, έδειξε, ότι οι γυναίκες δεν δέχονται τόσο εύκολα να υποβληθούν σε αντιική θεραπεία συγκριτικά με τους άνδρες, οι οποίοι είναι πίο δεκτικοί. Επίσης, μια άλλη μελέτη έδειξε ότι οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε (HAART) θεραπεία, πιό εύκολα σταματούσαν τη λήψη τουλάχιστον ενός από τα προτεινόμενα φάρμακα λόγω τοξικότητος και παρανεργειών αυτού. Το γεγονός αυτό, οφείλεται μάλλον στο ότι οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν πιό συχνά από τους άνδρες φαινόμενα τοξικότητος.

Μυοσκελετικά Προβλήματα στις Γυναίκες

Τα πιό κοινά μυοσκελετικά προβλήματα που εμφανίζονται στις γυναίκες περιλαμβάνουν την οστεοαρθρίτιδα και την οσυτεοπόρωση. Η οστεεοαρθρίτιδα χαρακτηρίζεαται από εκφύλιση του χόνδρου μιάς άρθρωσης, η οποία συνήθως συμβαίνει σε μεγάλες ηλικίες και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πόνου, έλλειψης ευεληξίας και τελικά ανικανότητα. Μερικοί από τους παράγοντες κινδύνο, περιλαμβάνουν, το επίπεδο των ορμονών στο αίμα, τη διατροφή, την οστική πυκνότητα, την παχυσαρκία, το προηγούμενο τραυματισμό, το φύλο, το επάγγελμα, τις παραμορφώσεις στά γόνατα, και την εκτομή του μηνίσκου. Υπάρχει, επίσης, και μια γενετική προδιάθεση των γυναικών στην οστεοαρθρίτιδα. Οι γυναίκες παρουσιάζουν πιό εύκολα φαινόμενα οστεοαρθρίτιδας στην προεμμηνορησιακή εποχή και κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης, και αυτό συμβαίνει γιατί το επίπεδο των οιστρογόνων είναι χαμηλότερο κατά την εμμηνόπαυση Η θεραπεία περιλαμβάνει την αντικατάσταση της άρθρωσης, τη χορήγηση μη στεροιδών αντιφλεγμονωδών παραγόντων (NSAID) και την αρθροπλαστική.

Η οστεοπόρωση ορίζεται ως μια νόσος των οστών. Χαρακτηρίζεται ως μια αποδυνάμωση των οστών, με μείωση της οστικής πυκνότητος. Η κατάσταση αυτή προδιαθέτει σε έναν αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων του ισχίου και άλλων οστών του γυναικείου σώματος. Υπολογίζεται, ότι περίπου 200 κατομμύρια γυναίκες, πάσχουν από οστεοπόρωση παγκοσμίως. Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες κινδύνου, οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της οετεοπόρωσης, όπως: μικρή οστική μάζα, το επίπεδο των ορμονών, μερικά φάρμακα, όπως τα γλυκοκορτικοειδή,το κάπνισμα, η ελάχιστη φυσική άσκηση, η μικρή πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D, η φυλή , η ανορεξία, και το χαμηλό σωματικό βάρος,

Διαταραχές του Διαιτολογίου στις Γυναίκες

Οι διαταραχές της δίαιτας όπως αυτές παρουσιάζονται στο Εγχειρίδιο με τις διαταραχές της Δίαιτας στη 4η έκδοση στατιστικά αναφέρονται ως η νευρική ανορεξία, η νευρική βουλιμία και η υπερφαγία.

Η νευρική ανορεξία χαρακτηρίζεται από δραστική απώκεια βάρους, άρνηση για διατήρηση κανονικού βάρους, φόβο για αύξηση σωματικού βάρους και αλλοίωση της εξωτερικής σωματικής εικόνας και τρεις συνεχείς περιπτώσεις αμηννόροιας. Έιναι αρκετά κοινή διαταραχή, σε νεαρά κορίτσια και νεαρες ενήλικες γυναίκες σχεδόν παγκοσμίως.. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την παραμονή στην μεσαία ή και στην ανώτερη κονωνική τάξη, την συμμετοχή σε διαδικασίες και εκδηλώσεις, οι οποίες απαιτούν το ελάχιστο σωματικό βάρος ( αθλητισμός, μπαλέτο,modelling), και ένα οικογενειακό περιστατικό από διαταραχές της δίαιτας. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει την τήρηση ενός ολοκληρωμένου διαιτολογίου, την ψυχοθεραπεία, την κατάλληλη φαρμακευτική θεραπεία, αν αυτό απαιτείται, την ψυχοθεραπεία ατομική και οικογενειακή και την χορήγηση αγχολυτικών. Η θεραπεία αυτή, μπορεί να προσφέρεται τόσο εξωνοσοσκομιακά, σε κλινικές ιδιωτικές και κέντρα υγείας της βραχείας νοσηλείας, όσο και ενδονοσοκομειακά.

Η νευρογενής βουλιμία χαρακτηρίζεται από συνεχή επεισόδια υπερφαγίας. Οι ασθενείς αυτοί υποβάλλονται σε διάφορες μεθόδους πρόληψης της αύξησης του βάρους όπως : αναγκαστικός έμετος μετά από κάθε γεύμα, κατάχρηση φαρμάκων που προκαλούν διαρροικές κενώσεις, ή μείωση της όρεξης, διουρητικά, κλύσματα ή άλλα φάρμακα. Εκτιμάται, ότι ο επιπολασμός αυτής της διαταραχής κυμαίνεται από 3 ως 10% σε νεαρές εφήβους και σε νεαρές ενήλικες γυναίκες που φοιτούν στο Πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ.. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν ένα ιστορικό παχυσαρκίας κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, επίσης ένα ιστορικό σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία, ή κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών κατά τη διάρκεια της εφηβείας ή οικογενειακoύ ιστορικoύ κατάχρησης ουσιών ή λήψης αντικαταθλιπτικών. Η γυναίκες αθλήτριες και εκείνες που πάσχουν από διαβήτη αποτελούν ομάδες υψηλού κινδύνου. για τη νευρογενή βουλιμία. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της νευρογενούς βουλιμίας περιλαμβάνει διατήρηση του σωστού σωματικού βάρους αν χρειασθεί με τη χρήση ψυχοθεραπευτικών μεθόδων, ειδικά χρήση της συμπεριφοριστικής μεθόδου και φυσικά φαρμακευτικής αγωγής (imipramine ή fluoxetine).

Συμπέρασμα

Οι γυναίκες παρουσιάζουν διάφορα προβλήματα υγείας κατά τη διάρκεια της ζωής τους και τα πιό κοινά περιλαμβάνουν τα καρδιαγγειακά προβλήματα και τους καρκίνους. Αν σκεφθεί κανείς, ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν περισσότερο τις υπηρεσίες υγείας από ότι οι άνδρες, χρειάζεται να πραγματοποιηθεί περισσότερη έρευνα, όσον αφορά το θέμα αυτό. Το Εθνικό Ινστιντούτο Νοσηλευτικής Ερευνας, προτείνει τέσερεις τομείς που χρήζουν περαιτέρω έρευνας: αυτοί περιλαμβάνουν τη πρόληψη και προαγωγή της υγείας,, την βελτίωση της ποιότητας της ζωής,, τον περιορισμό των διακρίσεων στον τομέα της υγείας, όσον αφορά τις γυναίκες, και την δημιουργία οδηγιών και κατευθυντηρίων γραμμών για την αντιμετώπιση του γεγονότος του θανάτου.