Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη: Ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ ως νέα πρόταση πολιτικής επικοινωνίας

Μια τριλογία ντοκιμαντέρ για την δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) αποτελεί τη νέα πρόταση πολιτικής επικοινωνίας από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα με στόχο «να ξανασυνδεθεί η πολιτική με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των ανθρώπων», σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση.

«”Το πρόσημο της πολιτικής”, “Η ελπίδα της ανατροπής” και “Η ώρα της ευθύνης” είναι τα τρία επεισόδια μιας ενιαίας αφήγησης που ξεκινά από τον Αλέξη Τσίπρα, περνά στις αγωνίες της νέας γενιάς και ολοκληρώνεται στη συλλογική στιγμή της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα», αναφέρει η ανακοίνωση, σημειώνοντας πως «η παρουσίαση αυτή δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια», αλλά «δοκιμάζει μια διαφορετική αφηγηματική γλώσσα», αξιοποιώντας «κινηματογραφικές τεχνικές, στοιχεία ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης και προσωπική προφορική αφήγηση».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η ΕΛΑΣ, «η πρωτοβουλία σχεδιάστηκε και έγινε πράξη από εθελοντές και εθελόντριες» και συγκεκριμένα από νέους καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και σπουδαστές που «ανέλαβαν να δομήσουν, να καταγράψουν με την ξεχωριστή ματιά τους, να μας μεταφέρουν προβληματισμούς και αδιέξοδα, να μας μεταφέρουν ελπίδα και ένα νέο πολιτικό μήνυμα, με καθαρότητα, αμεσότητα, χωρίς κλισέ». «Μια πρωτοβουλία με χαρακτηριστικά handmade που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε υπό την επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της Φανής Κουντούρη, Aναπλ. Καθ. Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας», εξηγεί η ΕΛΑΣ.

Αναλυτικά η παρουσίαση των τριών επεισοδίων:

1. «Το πρόσημο της πολιτικής». Στο πρώτο επεισόδιο, ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στο επίκεντρο ενός διαφορετικού πολιτικού πορτρέτου. Μέσα από προσωπικές σκέψεις, μνήμες και έναν εσωτερικό μονόλογο, η αφήγηση δεν επιχειρεί μια συμβατική βιογραφική αναδρομή ούτε έναν απολογισμό της πολιτικής του πορείας. Αναζητά κάτι βαθύτερο: ποιο είναι σήμερα το πρόσημο της πολιτικής και τι σημαίνει δημόσια ευθύνη; Το πρόσωπο γίνεται έτσι η αφετηρία και όχι ο τελικός προορισμός της αφήγησης.
2. «Η ελπίδα της ανατροπής». Το δεύτερο επεισόδιο μεταφέρει το βλέμμα στη νέα γενιά. Νέοι άνθρωποι μιλούν για την εργασία, τη στέγη, την αβεβαιότητα, τις προσδοκίες και τα σχέδια ζωής που συχνά αναβάλλονται. Μέσα από τις δικές τους φωνές, η ελπίδα αποκτά συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο: συνδέεται με τη δυνατότητα να σχεδιάζει κανείς το μέλλον του, να δημιουργεί και να αισθάνεται ότι μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση της κοινωνίας στην οποία ζει.
3. «Η ώρα της ευθύνης». Στο τρίτο επεισόδιο, η ατομική και κοινωνική διαδρομή συναντά τη συλλογική πολιτική πράξη. Η αφήγηση κορυφώνεται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών μιλούν για το στοίχημα της συμμετοχής στα κοινά, για την ευθύνη και για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής αρχής. Ο νέος φορέας προσεγγίζεται μέσα από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτόν και όχι μόνο μέσα από την οργανωτική του συγκρότηση.