Φ. Παρρής, μέλος τμ. Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ στο ΕΡΤnews Radio 105,8 για Καισαριανή: Είναι ένα τεκμήριο γνησιότητας ότι υπάρχουν γνωστά πρόσωπα στις φωτογραφίες

«Να σας διαβάσω τρεις γραμμές. Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη μας στην τελική νίκη, καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδερφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδερφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ. Αυτά, έγραψε τα ξημερώματα πριν τον εκτελέσουν ο Σάββας Σαββόπουλος, ένας εργάτης, σιδεράς και πρόσφυγας. Αντίστοιχα, ο Μήτσος Ρεμπούτσικας έγραψε, όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ. Όλοι αυτοί ήταν στελέχη του ΚΚΕ»

Τα παραπάνω ανέφερε ο Φάνης Παρρής, μέλος του τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ σε συνέντευξή του στο ΕΡΤnews Radio 105,8 και στην εκπομπή «Σεμνά και Ταπεινά» με τον Δημήτρη Πετρόπουλο, για την υπόθεση με τις φωτογραφίες των εκτελεσθέντων της Καισαριανής, των οποίων μένει να ελεγχθεί η γνησιότητα προκειμένου να κινηθούν οι διαδικασίες για να περάσουν στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους.

«Αυτή η παρακαταθήκη στο αρχείο μας διασώζεται και άλλα διασώζονται αλλού, άλλα στο αρχείο μας, το μαντήλι του Σπήλιου Αμπελογιάννη που στην ουσία λέει, να είστε περήφανοι που πεθαίνω παλικαρίσια και με αυτή την έννοια και αυτά τα φωτογραφικά ντοκουμέντα, γι’ αυτό τονίζουμε ότι πρέπει να καταλήξουν εκεί που ανήκουν, συμπληρώνουν την εικόνα του ηρωισμού των κομμουνιστών, των αγωνιστών, του λαού. Να σας θυμίσω ότι τις μέρες της απελευθέρωσης και νωρίτερα στην Αθήνα οι τοίχοι ήταν γραμμένη με συνθήματα που έγραφαν Ακροναυπλία, Χαϊδάρι, Καισαριανή, όλα τα κολαστήρια δηλαδή, είναι τίτλοι τιμής του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού.

Τέτοια ήταν η ορμή του ελληνικού λαού. Και είναι τεράστια η έμπνευση που δίνει και στο σήμερα, για να συνεχίζουν την πάλη ενάντια σε ένα σύστημα που τσαλαπατά τους εργαζόμενους και γεννάει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σαν αυτούς που γέννησαν τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ιστορίας, όπως ήταν και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Πρώτος βέβαια» συνέχισε ο κ. Παρρής.

Ερωτηθείς εάν έχοντας δει τις φωτογραφίες ως ιστορικός, μπορεί να κάνει κάποια εκτίμηση για το ζήτημα της αυθεντικότητάς τους, ανέφερε τα εξής:

«Κατ’ αρχήν να σας πω ότι με βάση φωτογραφίες που διαθέτουμε στο αρχείο μας, αλλά και οι ίδιοι οι σύντροφοι στην Κρήτη, γιατί οι οικογένειες των αγωνιστών υπάρχουν και είναι, αν θα έχετε δει και στον Ριζοσπάστη τον σημερινό και στον 902, στέλνουν και μηνύματα ώστε αυτές οι φωτογραφίες να καταλήξουν εκεί που ανήκουν στο λαό, στο ΚΚΕ, στους ηρωικούς δήμους Καισαριανής και Χαϊδαρίου, από τις πρώτες στιγμές αναγνωρίστηκε ο Θρασύβουλος Καλαφατάκης, ένας ήρωας του ΚΚΕ που είναι στις γνωστές φωτογραφίες, που προχωράει αγέρωχα προς την εκτέλεση. Δίπλα του είναι ο Μήτσος Παπαδόπουλος, γραμματέας τότε της Ομοσπονδίας των Οικοδόμων πριν τον πιάσουν. Είναι και αυτό ένα τεκμήριο, από τη στιγμή που υπάρχουν και γνωστά πρόσωπα επάνω, μια επιβεβαίωση ότι δεν πρόκειται για κάτι άλλο».

Ο κ. Παρρής, αναφέρθηκε στην πορεία που έχει προγραμματίσει για αύριο το απόγευμα η ΚΝΕ, από την πλατεία Παναγιώτη Μακρή προς το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σημειώνοντας τον συμβολικό και ουσιαστικό της λόγο γιατί «οι ήρωες και της Καισαριανής, του αγώνα του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού, που φέτος συμπληρώνονται επίσης 80 χρόνια, έχουν βαθιές ρίζες σε όλο το λαό».

«Όπως αναφέρει και ο Σάββας Σαββόπουλος, το ΚΚΕ δεν μπορεί καμία δύναμη να το τσακίσει και αυτό επιβεβαιώνεται και από τους βαθιούς δεσμούς αίματος που έχει με όλο τον ελληνικό λαό. Και πρέπει να σας πω ότι και οι ήρωες της Καισαριανής, όπως και άλλοι, δεν ήταν μονάδες. Οι ίδιοι ήτανε, ηγέτες μεγάλων κινημάτων, ήτανε συνδικαλιστές, αγωνιστές που τους ρίξανε στις φυλακές, όχι απλά οι Γερμανοί αλλά και οι ελληνικές κυβερνήσεις, είτε ήτανε του Μεταξά, φυσικά και τα προηγούμενα χρόνια το να είναι κάποιος πρόεδρος σε σωματείο, πολλές φορές σήμαινε να μπαινοβγαίνει τρεις μήνες μέσα, δύο μήνες έξω για οτιδήποτε, για την οργάνωση της απεργίας, για την οργάνωση του σωματείου. Και εδώ χαρακτηριστικά πρέπει να σας πω, σώζεται στο αρχείο μας η επιστολή του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, που είχε συλληφθεί, καθώς μέσα στις φυλακές είχε μάθει γλώσσες, μετέφραζε για να διευκολύνει τους κρατούμενους και αρνήθηκε φυσικά να πάρει τη θέση του κάποιος άλλος κρατούμενος στο εκτελεστικό απόσπασμα είπε, δέχομαι να μην εκτελεστώ, φτάνει να μην εκτελεστεί κανένας άλλος όταν του πρότειναν να του χαρίσουν τη ζωή του.

Κουβαλούσαν εκεί κόσμο και κοσμάκη στο Χαϊδάρι και χρειαζόντουσαν τους γλωσσομαθείς, αλλά ήταν χρήσιμοι και στους κρατούμενους, το ρόλο βοήθειας στους κρατούμενους έπαιζε. Αλλά πρέπει να σας πω, έχει συλληφθεί τον Ιούνιο του 1936, δηλαδή είναι σχεδόν δύο μήνες πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, όταν ακόμα ήταν κοινοβουλευτικό καθεστώς με τη στήριξη, σας θυμίζω, είχε βγει όλων σχεδόν των αστικών κομμάτων. Δεν την είχε ψηφίσει μόνο το Παλλαϊκό Μέτωπο, οι βουλευτές του ΚΚΕ δηλαδή και κάτι, ορισμένοι πολύ λίγοι άλλοι. Και είναι χαρακτηριστικό ότι γράφει σ’ ένα γράμμα στον πατέρα του με την τρυφερότητα που τον διέκρινε, Πατερούλη, ήρθαν, μας πιάσανε εμένα και άλλα τίμια παιδιά, δεν μας κατηγορούν για τίποτα. Πραγματικά χωρίς καμιά κατηγορία, πήγανε, λέει, μπορεί να μας αφήσουν σε τρεις μήνες και τελικά κατέληξε μετά από χρόνια στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αυτό αποτελεί αίσχος και για τις ελληνικές κρατικές αρχές, οι οποίες αποτέλεσαν μια συνέχεια του κράτους που παρέδωσαν, συγκεκριμένα, τότε ήταν τις τελευταίες μέρες, όταν κατέρρεε το μέτωπο, η κυβέρνηση Τσουδερού τους κομμουνιστές κρατούμενους σιδηροδέσμιους στις αρχές κατοχής. Φυσικά αρκετοί, όσοι μπόρεσαν να αποδράσουν σε εκείνες τις στιγμές, το έκαναν. Κάποιοι πήραν μέρος και στη Μάχη της Κρήτης, οργάνωσαν τις πρώτες ανταρτοομάδες από τον Μάη του ‘41 ακόμα» συμπλήρωσε.

Καταλήγοντας, ο κ. Παρρής, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι θα αποδειχθεί η αυθεντικότητα των φωτογραφιών και «θα αποδώσει και αποδίδει ήδη πια και φωτογραφικά, αυτό που έχει χαραχτεί στις μνήμες, στις καρδιές του ελληνικού λαού, σε τραγούδια, σε λογοτεχνικά έργα, στο χαρακτικό του Τάσσου και δεν μπορεί κανείς να το ξεριζώσει. Και πολύ περισσότερο, ό,τι γράφτηκε με αίμα δε σβήνει με βρώμικο μελάνι, όπως είναι οι θεωρίες για τους ολοκληρωτισμούς και η εξίσωση που κάνουν ορισμένοι ιστορικοί».