Mελόνι: Καταδικάζουμε με σθένος κάθε μορφή παραβίασης της εκεχειρίας

…ανταπόκριση από την Ιταλία: Κρίστιαν Μαυρής…

Στο ιταλικό κοινοβούλιο μίλησε η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι στην πρώτη της ομιλία από την ήττα του δημοψηφίσματος πριν από δύο εβδομάδες. Περίπου 50′ διήρκεσε η ομιλία της που έγινε, με αρκετά σκληρούς τόνους. Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία.

Στα κύρια σημεία της ομιλίας της για τα γεωπολιτικά, τόνισε πως: «Ξεκινώντας από τη διεθνή κατάσταση που βιώνουμε και από τη διεθνή θέση της Ιταλίας. Θέση που, αξίζει να υπενθυμίσουμε, δεν την επινόησε αυτή η κυβέρνηση, αλλά είναι η ίδια εδώ και περίπου ογδόντα χρόνια. Το λέω αυτό για να απαντήσω πριν ακόμη ακουστεί το πλέον αναμενόμενο ρεφρέν σχετικά με την υποταγή μου στον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ ή το ακόμη πιο αναμενόμενο με τίτλο “η Μελόνι να επιλέξει μεταξύ Τραμπ και Ευρώπης”.

Και εδώ, θα εξηγήσω ξανά την άποψή μου, αλλά θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να ζητήσω με τη σειρά μου κάποιες διευκρινίσεις. Διότι η ιταλική θέση, στην ιρανική κρίση, ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή των κύριων ευρωπαϊκών χωρών. Τότε αναρωτιέμαι, και σας ρωτώ, αν όταν λέγεται ότι πρέπει να σταθούμε με την Ευρώπη εννοείται πραγματικά η Ευρώπη, ή μάλλον η ευρωπαϊκή αριστερά, ακόμα και όταν αυτό σημαίνει να διαιρέσουμε την Ευρώπη. Γιατί φοβάμαι ότι τα δύο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Περιμένω με ελπίδα μια απάντηση.

Εν τω μεταξύ, όπως γνωρίζετε, τη νύχτα μεταξύ Τρίτης και Τετάρτης συμφωνήθηκε προσωρινή κατάπαυση του πυρός μεταξύ του Ιράν, των Ηνωμένων Πολιτειών και των αντίστοιχων συμμάχων τους στη σύγκρουση που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου. Φτάσαμε ένα βήμα πριν το σημείο χωρίς επιστροφή, αλλά τώρα έχουμε μπροστά μας μια, αν και αδύναμη, προοπτική ειρήνης, την οποία πρέπει να επιδιώξουμε με αποφασιστικότητα.

Η Ιταλία εκφράζει τον θαυμασμό της προς τον Πρόεδρο του Πακιστάν Σαρίφ, ο οποίος ανέλαβε αυτή τη δύσκολη διαπραγμάτευση, με τη στήριξη άλλων περιφερειακών παραγόντων. Τώρα ελπίζουμε ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες που θα ξεκινήσουν σε λίγες ώρες στο Ισλαμαμπάντ θα μπορέσουν να ενισχύσουν τα γενικά σημεία της συμφωνίας και ότι σε αυτές θα βρουν χώρο οι προτεραιότητες που η Ιταλία, μαζί με τους ευρωπαίους εταίρους της, υποστήριξε από την πρώτη μέρα. Ομοίως, καταδικάζουμε με σθένος κάθε μορφή παραβίασης της εκεχειρίας.

Μόνιμη παύση των εχθροπραξιών, παύση των επιθέσεων κατά των χωρών του Κόλπου, παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Λίβανο· παραίτηση του Ιράν από το πυρηνικό του πρόγραμμα και από τη συνεχή απειλή έναντι των γειτόνων του στην περιοχή και πέραν αυτής· πλήρης αποκατάσταση της ελευθερίας κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ, η οποία δεν πρέπει να υπόκειται σε καμία μορφή περιορισμού, όπως φαίνεται να έχει συμβεί τις τελευταίες ώρες.

Αυτό παραμένει ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία κατά τη φάση εφαρμογής της συμφωνίας, διότι, εάν το Ιράν καταφέρει να αποκτήσει το δικαίωμα να επιβάλλει επιπλέον δασμούς στις διελεύσεις μέσω του Στενού, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε οικονομικές συνέπειες και αλλαγές στην κατεύθυνση των εμπορικών ροών, οι οποίες, προς το παρόν, είναι αδύνατο να εκτιμηθούν. Είναι επομένως προτεραιότητα της Ιταλίας, καθώς και των ευρωπαϊκών και δυτικών εταίρων της, να αποκατασταθεί πλήρως η ελευθερία της ναυσιπλοΐας υπό τους όρους που ίσχυαν πριν από τις 28 Φεβρουαρίου, ώστε να μπορέσει να ομαλοποιηθεί η κατάσταση έντασης στις αγορές ενέργειας, κρίσιμων πρώτων υλών, λιπασμάτων και άλλων προϊόντων που είναι απαραίτητα για την οικονομία μας.

Σχετικά με αυτό το θέμα, συνεργαζόμαστε ήδη με τον συνασπισμό για το Στενό του Ορμούζ που προώθησε το Ηνωμένο Βασίλειο, στην οποία συμμετέχουν πάνω από 30 χώρες, για να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε συνθήκες ασφάλειας που θα επιτρέψουν την πλήρη αποκατάσταση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας και του εφοδιασμού. Μια συμβολή που, πιστεύουμε, είναι σημαντική σε αυτή τη φάση των διαπραγματεύσεων.

Αυτή η θετική προοπτική επίλυσης της κρίσης με το Ιράν, ωστόσο, δεν αναιρεί μια πιο συνολική ανάλυση που έχουμε καθήκον να αντιμετωπίσουμε.

Διότι είναι αναμφισβήτητο ότι βιώνουμε μια περίοδο ιδιαίτερης δυσκολίας στις σχέσεις μεταξύ της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά είναι εξίσου αναμφισβήτητο ότι η τρέχουσα αμερικανική κυβέρνηση έχει επιταχύνει μια πορεία που είχε προαναγγελθεί ευρέως από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, τόσο ρεπουμπλικανικές όσο και δημοκρατικές: να απομακρύνει σταδιακά το βλέμμα της από την Ευρώπη για να αφοσιωθεί στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με την Κίνα, επιλέγοντας έτσι τον Ινδο-Ειρηνικό ως γεωστρατηγική προτεραιότητα.

Μια σαφής πορεία που οι ευρωπαϊκές ηγεσίες του πρόσφατου παρελθόντος προτίμησαν για πολύ καιρό, και κατά τη γνώμη μου καταδικαστέα, να μην αντιληφθούν. Συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κυβερνούσαν στην Ιταλία, και που αρκούνταν σε ένα χτύπημα στην πλάτη ή σε ένα tweet υποστήριξης όταν σχημάτιζαν νέα κυβέρνηση.
Η ιστορία, εν ολίγοις, χτυπά την πόρτα, και η Ευρώπη καλείται να μην αποτύχει σε αυτή τη δοκιμασία. Και, για να το κάνει αυτό, πρέπει να ξέρει να προσαρμόζει τη στρατηγική της σε έναν κόσμο που αλλάζει με την ταχύτητα του φωτός, θέτοντας την αρχή της πραγματικότητας πάνω από τις γραφειοκρατικές υπερδομές και τα ιδεολογικά δόγματα.

Μέσα από αυτή την οπτική πρέπει να δούμε τη συνεχή δέσμευσή μας στις Βρυξέλλες για τη στήριξη της ανταγωνιστικότητας, για τη γραφειοκρατική απλοποίηση, για μια πράσινη μετάβαση που να είναι ρεαλιστική και όχι ιδεολογική, για μια ισορροπημένη στρατηγική αυτονομία που να μειώνει σταδιακά τις εξαρτήσεις μας. Και για μια αμυντική ικανότητα που να μην μας κάνει να εξαρτόμαστε από τους Αμερικανούς συμμάχους μας, όπως, προφανώς, προτείνουν εκείνοι που επιτίθενται εναντίον των μεγαλύτερων επενδύσεων στην ασφάλεια. Για να κάνουμε την Ευρώπη ισχυρότερη, αποτελεσματικότερη, ταχύτερη, πιο ρεαλιστική, πιο επικεντρωμένη στα προβλήματα των πολιτών και στις πραγματικές προκλήσεις που θέτει ο κόσμος γύρω μας.

Αυτή είναι η δική μας ευθύνη. Δηλαδή, πριν περιμένουμε κάτι από τους άλλους, ας προσπαθήσουμε να φροντίσουμε πραγματικά τους εαυτούς μας.

Στη συνέχεια, υπάρχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η άλλη όψη του νομίσματος. Διότι αυτό που ονομάζουμε Δύση στηρίζεται σε δύο πόδια: το ευρωπαϊκό πόδι και το βορειοαμερικανικό πόδι. Αν τα δύο πόδια δεν κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, η Δύση είναι καταδικασμένη στην παράλυση. Και, τελικά, στην ασημαντότητα.

Συνεχίζω να πιστεύω στην ανάγκη να εργαστούμε για να διασφαλίσουμε την ενότητα της Δύσης, θέμα το οποίο υποστηρίζω σθεναρά από τότε που στο Λευκό Οίκο βρισκόταν μια εντελώς διαφορετική κυβέρνηση. Θα ήθελα να πω, δανειζόμενος μια φράση αγαπητή στην κυρία Schlein, ότι είμαστε «πεισματικά ενωτικοί». Και αν εκείνη μπορεί να το επιτρέψει στον εαυτό της σε σχέση με τις πολύχρωμες πολιτικές δυνάμεις που συνθέτουν το ευρύ φάσμα, μπορώ να το επιτρέψω και εγώ στον εαυτό μου σε σχέση με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες που βρίσκονται μαζί εδώ και πολύ, πολύ καιρό. Είμαστε «πεισματικά δυτικοί», γιατί μόνο αν η Δύση είναι ενωμένη μπορεί να είναι μια δύναμη ικανή να έχει λόγο στη διεθνή σκηνή. Και γιατί χωρίς αυτή την ενότητα, εμείς, και όχι άλλοι, θα ήμασταν πιο αδύναμοι.

Αλλά, φυσικά, για να μείνουμε μαζί, πρέπει να το θέλουμε και οι δύο. Και γι’ αυτό, στις σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρέπει να είμαστε σαφείς. Να εργαστούμε για να κρατήσουμε ενωμένες τις δύο όχθες του Ατλαντικού· να εργαστούμε για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ, το οποίο αποτελεί, αφενός, το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο συνενώνονται τα συμφέροντα της Αμερικής και της Ευρώπης και, αφετέρου, ένα απαραίτητο γεωστρατηγικό και στρατιωτικό εργαλείο, στο οποίο η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να οικοδομήσει με θάρρος τον ευρωπαϊκό πυλώνα της Συμμαχίας, για να διασφαλίσει πρωτίστως τη δική της ασφάλεια.

Από την άλλη πλευρά όμως, όπως είναι φυσιολογικό μεταξύ συμμάχων, πρέπει να μιλάμε με σαφήνεια και όταν διαφωνούμε. Όπως κάναμε στο παρελθόν με τους δασμούς, τους οποίους πολλές φορές χαρακτηρίσαμε ως λανθασμένη επιλογή με την οποία δεν συμφωνούσαμε. Όπως κάναμε για να υπερασπιστούμε την τιμή των στρατιωτών μας στο Αφγανιστάν, οι οποίοι είχαν χαρακτηριστεί «άχρηστοι» με απαράδεκτο τρόπο. Όπως κάναμε και για τη Γροιλανδία, συμμετέχοντας σε κάθε ευρωπαϊκό έγγραφο για την υπεράσπιση της ακεραιότητας του εδάφους της και της κυριαρχίας του λαού της, καθώς και για την Ουκρανία, απέναντι στις προτάσεις διαπραγμάτευσης που δεν θεωρούσαμε βιώσιμες.

Και, τέλος, όπως κάναμε με τον πόλεμο στο Ιράν, μια στρατιωτική επιχείρηση την οποία η Ιταλία δεν ενέκρινε και στην οποία δεν συμμετείχε. Ένα γεγονός που αποκαλύφθηκε με όλη του την σαφήνεια στην υπόθεση της Σιγκονέλα, όπου η Ιταλία, προφανώς, τήρησε σχολαστικά το γράμμα των συνθηκών και των συμφωνιών που ρυθμίζουν τις σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιστατικό που αποκαθιστά τη δικαιοσύνη έναντι της συνηθισμένης φθηνής προπαγάνδας που ακούγεται και αυτές τις εβδομάδες.

Και μιλώντας για σαφήνεια προς τους εταίρους, αυτό ακριβώς κάναμε και με το Ισραήλ όσον αφορά τον Λίβανο: υποστηρίξαμε τη λιβανική κυβέρνηση, την εδαφική της κυριαρχία, τη δέσμευσή της για τον αφοπλισμό των τρομοκρατικών πολιτοφυλακών της Χεζμπολάχ και γι’ αυτό ζητήσαμε επανειλημμένα από το Ισραήλ να σταματήσει τη στρατιωτική κλιμάκωση, να εγγυηθεί την ασφάλεια του προσωπικού της αποστολής UNIFIL, στην οποία η Ιταλία προσφέρει εδώ και δεκαετίες την αναντικατάστατη συμβολή της, να επιτρέψει την επιστροφή ενός πλέον υπερβολικού αριθμού εκτοπισμένων, και για να αποφευχθεί ο κίνδυνος αναζωπύρωσης των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

Με την ίδια ειλικρίνεια υπερασπιστήκαμε το δικαίωμα των χριστιανικών κοινοτήτων στην Αγία Γη να γιορτάσουν τα πασχαλινά τελετουργικά με πλήρη πρόσβαση στον Άγιο Τάφο, ιερό τόπο του πολιτισμού μας και πυλώνα της ταυτότητάς μας. Με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα εκφράσαμε τη θέση μας απέναντι στα απαράδεκτα γεγονότα που συνέβησαν χθες εις βάρος του προσωπικού μας στην UNIFIL, στο οποίο εκφράζουμε εκ νέου την αλληλεγγύη μας και ολόκληρης της χώρας.

Ειλικρίνεια προς τους εταίρους όταν δεν συμφωνούμε με τις ενέργειές τους, και αλληλεγγύη και υποστήριξη προς τους εταίρους που δέχονται επίθεση. Όπως γνωρίζετε, πριν από λίγες ημέρες επισκέφθηκα, πρώτη μεταξύ των ηγετών της ΕΕ και της G7, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ, χώρες που από τις 28 Φεβρουαρίου έχουν υποστεί αδικαιολόγητη επίθεση από το Ιράν.

Ήθελα να εκφράσω την αλληλεγγύη και τη στήριξη της Ιταλίας, αλλά εργάστηκα επίσης για να εξασφαλίσω τον ενεργειακό εφοδιασμό, ιδίως με πετρέλαιο, που είναι απαραίτητος από μια περιοχή η οποία καλύπτει περίπου το 15% των εθνικών μας αναγκών.

Με το ίδιο πνεύμα, είχα επίσης μεταβεί στην Αλγερία για να ενισχύσω, μαζί με τον Πρόεδρο Tebboune, τη στρατηγική εταιρική σχέση που συνδέει τις χώρες μας και να συμφωνήσω με τις αρχές του Αλγερίου την αύξηση των προμηθειών φυσικού αερίου προς την Ιταλία. Και αυτό θα κάνω μεταβαίνοντας σύντομα και στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά και υποστηρίζοντας την ανάπτυξη ενεργειακών πόρων μαζί με τους εταίρους της αφρικανικής ηπείρου.

Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό το θέμα, η αντιπολίτευση κατάφερε να δημιουργήσει αντιπαράθεση, χαρακτηρίζοντας την αποστολή «παρέλαση» ή ακόμα και «διαφυγή» από υποτιθέμενα προβλήματα της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας. Δεν θέλω να κατέβω σε αυτό το επίπεδο αντιπαράθεσης, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από βουλευτές που γράφουν οργισμένα μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα ενώ βρίσκονται σε διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς.

Θέλω όμως να πω ότι είμαι βέβαιη ότι οι Ιταλοί είναι αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν ότι – μπροστά στον κίνδυνο της σοβαρότερης ενεργειακής κρίσης που έχουμε δει πρόσφατα, στην πιθανότητα περαιτέρω αυξήσεων στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα καταναλωτικά αγαθά, εν όψει του κινδύνου να διακοπούν ολόκληρες αλυσίδες εφοδιασμού και να παραλύσει η οικονομία μας – είναι ρητό καθήκον του Πρωθυπουργού να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εξασφαλίσει στις επιχειρήσεις και στους πολίτες επαρκή ενέργεια και σε όσο το δυνατόν πιο συγκρατημένες τιμές.

Και το λέω αυτό και για να πω στους Ιταλούς, που με έχουν δει να αφιερώνω τόση ενέργεια στην εξωτερική πολιτική, ότι είναι ακόμη περισσότερο σε στιγμές κρίσης που κατανοούμε πόσο απαραίτητη είναι η εξωτερική πολιτική για την εσωτερική πολιτική, πόσο πλέον αποτελεί μάλιστα προϋπόθεση για αυτήν.

Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για μια χώρα όπως η δική μας, που εξάγει ποιοτικά προϊόντα αλλά εισάγει ενέργεια· που λόγω της γεωγραφικής της θέσης είναι φυσικά εκτεθειμένη στα μεταναστευτικά ρεύματα· που χρειάζεται να ενισχύσει την παρουσία και το μέγεθος των βιομηχανιών της, αλλά και να προσελκύσει επενδύσεις. Η καθημερινή επικοινωνία με τους στρατηγικούς μας εταίρους δεν είναι διπλωματικός τουρισμός: είναι η προάσπιση των καθημερινών, πραγματικών συμφερόντων των Ιταλών πολιτών, των οικογενειών και των επιχειρήσεων.

Και επιτρέψτε μου να προσθέσω, συνάδελφοι, ότι έχω πάρα πολλά ελαττώματα, εκτός από ένα. Δεν είμαι άνθρωπος που συνηθίζει να φεύγει. Δεν φεύγω από αποστολές που δεν συνιστώνται για λόγους ασφαλείας, δεν φεύγω μπροστά στα προβλήματα, δεν φεύγω μπροστά στις ευθύνες μου. Είμαι συνηθισμένη να αναλαμβάνω αυτές τις ευθύνες.

Ήταν δική μας ευθύνη να παρέμβουμε με ένα ουσιαστικό διάταγμα που θα έθετε τις βάσεις για τη διαρθρωτική μείωση του κόστους της ενέργειας, μια πρωτοβουλία που κανείς πριν από εμάς δεν είχε το θάρρος να υιοθετήσει, η οποία δυσαρέστησε τις μεγάλες εταιρείες ενέργειας αλλά έγινε δεκτή με μεγάλη ευνοϊκή υποδοχή από τον παραγωγικό κόσμο.

Ήταν ευθύνη μας να παρέμβουμε στο κόστος των καυσίμων: το κάναμε με ένα πρώτο μέτρο που μείωσε κατά 25 λεπτά το λίτρο την τιμή του ντίζελ και της βενζίνης και εισήγαγε έναν μηχανισμό κατά της κερδοσκοπίας που λειτουργεί. Το κάναμε, αρχικά, για 20 ημέρες, εν αναμονή των εξελίξεων της κρίσης, και με το Υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης Παρασκευής το αναχρηματοδοτήσαμε και το παρατείναμε μέχρι την 1η Μαΐου.

Μια επιλογή την οποία υποστηρίζω, και μάλιστα υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, και την οποία θα προσαρμόζουμε καθώς προχωρούν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και μας δίνουν μια σαφή χρονική προοπτική για τις απαιτούμενες παρεμβάσεις.

Αν, αντίθετα, η κρίση στη Μέση Ανατολή γνωρίσει νέα έξαρση, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ζήτημα μιας ευρωπαϊκής απάντησης, η οποία δεν θα διαφέρει ως προς την προσέγγιση και τα μέσα από εκείνη που εφαρμόστηκε για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Σε αυτή την περίπτωση, θεωρούμε ότι δεν θα πρέπει να αποτελεί ταμπού η συζήτηση για μια πιθανή προσωρινή αναστολή της Συνθήκης Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Όχι μια παρέκκλιση για μεμονωμένο κράτος μέλος, αλλά ένα γενικευμένο μέτρο. Όπως και η Ιταλία παραμένει έτοιμη να ενεργοποιήσει κάθε δυνατό μέτρο για την πρόληψη πιθανών κερδοσκοπικών συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων, αν χρειαστεί, περαιτέρω παρεμβάσεων στα κέρδη των ενεργειακών εταιρειών.

Θα συνεχίσουμε, λοιπόν, την πλήρη δέσμευσή μας στο διεθνές μέτωπο, και φυσικά θα συνεχίσουμε, όπως κάναμε μέχρι τώρα, να εργαζόμαστε με σοβαρότητα στο εθνικό μέτωπο.
Για να εδραιώσουμε τις προσπάθειες που τα τελευταία χρόνια οδήγησαν την Ιταλία να έχει τα οικονομικά της σε τάξη, αντί να την κατακλύσουν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που κληροδότησε η καταστροφική διαχείριση των ετών της πανδημίας.

Που της επέτρεψαν να ξαναγίνει ελκυστική για τους ξένους επενδυτές, δεδομένου ότι, σύμφωνα με την τελευταία έκδοση της μελέτης για την ελκυστικότητα, ο αριθμός των άμεσων ξένων επενδύσεων στην Ιταλία έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε σύγκριση με την προ-Covid περίοδο.

Που της επέτρεψαν, παρά τις δυσκολίες, να παρουσιάσει μια σταθερή οικονομία. Η μόνη χώρα του G7 που επέστρεψε σε πρωτογενές πλεόνασμα μετά την πανδημία ήδη από το 2024, με ισχυρή ανάπτυξη μετά τον Covid, το γενικό ποσοστό ανεργίας στα ιστορικά χαμηλά και το ποσοστό ανεργίας των νέων στο χαμηλότερο επίπεδό του».

Το μεταναστευτικό

Για το θέμα αυτό η κ. Μελόνι ανέφερε πως: «Όσον αφορά τη μετανάστευση, είχαμε υποσχεθεί μια αλλαγή πορείας. Και σίγουρα η αλλαγή αυτή επήλθε, αν και δεν μας αρκεί. Υπογράψαμε διεθνείς συμφωνίες που πριν δεν υπήρχαν, μειώσαμε τις αποβιβάσεις, αυξήσαμε σημαντικά τους επαναπατρισμού, ενισχύσαμε τον έλεγχο των συνόρων, καταπολεμήσαμε τους διακινητές ανθρώπων και, πάνω απ’ όλα, μειώσαμε τους θανάτους στη Μεσόγειο.

Και χάρη στην Ιταλία άλλαξε η προσέγγιση ολόκληρης της Ευρώπης στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών: σήμερα διαθέτουμε έναν ευρωπαϊκό κατάλογο ασφαλών χωρών προέλευσης και έναν νέο ορισμό της ασφαλούς τρίτης χώρας, που θα επιτρέψουν την εφαρμογή ταχείας διαδικασίας στα σύνορα· διαθέτουμε ακόμη σαφέστερη νομική κάλυψη για τη στήριξη των λεγόμενων καινοτόμων λύσεων, ξεκινώντας από τα κέντρα επαναπατρισμού σε χώρες εκτός ΕΕ, σύμφωνα με το πρότυπο του πρωτοκόλλου Ιταλίας-Αλβανίας· και ένας νέος ευρωπαϊκός κανονισμός για τους επαναπατρισμούς βρίσκεται στο στάδιο της οριστικοποίησης, ακριβώς για να καταστούν αυτοί όλο και πιο αποτελεσματικοί.

Τώρα είναι απαραίτητο να εδραιώσουμε αυτή την προσέγγιση και να την καταστήσουμε σταθερή και διαρθρωτική. Για τον λόγο αυτό, μεταξύ άλλων, στο τελευταίο νομοσχέδιο για την ασφάλεια, προβλέψαμε τη δυνατότητα να ενεργοποιήσουμε, σε περίπτωση αποδεδειγμένης ανάγκης, ένα προσωρινό ναυτικό αποκλεισμό στα ανοικτά των ακτών μας. Μια άλλη πρόταση που προωθούμε εδώ και καιρό, η οποία περιλαμβανόταν στα προγράμματά μας και την οποία διαμορφώσαμε με υπομονή.
Και, τώρα που η εκστρατεία για το δημοψήφισμα έχει περάσει, θέλω να επαναλάβω την έκκλησή μου ώστε όλες οι εξουσίες του κράτους να κάνουν το καθήκον τους για να διασφαλίσουν την τήρηση αυτών των κανόνων.

Εναπόκειται στην πολιτική να συντάξει σαφείς και αποτελεσματικούς κανόνες, εναπόκειται στις δυνάμεις της τάξης – στις οποίες οφείλουμε το χειροκρότημα και τις ευχαριστίες μας – να ελέγχουν τις ενδεχόμενες παραβιάσεις, και εναπόκειται τελικά στη δικαιοσύνη να διασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή τους. Αυτό κάνουν όσοι σέβονται τη διάκριση των εξουσιών του κράτους που είναι κατοχυρωμένη στο Σύνταγμά μας».