η πραγματικότητα Η ανακάλυψη των αντιβιοτικών αποτελεί ορόσημο στην ιατρική, αν και πριν 2500 χρόνια στην Κίνα γνώριζαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουχλιασμένης σόγιας. Στην αρχαία Αίγυπτο και στην Ελλάδα χρησιμοποιούσαν επίσης μούχλες και φυτά που παρήγαγαν αντιβιοτικές ουσίες για την θεραπεία των λοιμώξεων. Η πρώτη κλινική χρήση ενός αντιβιοτικού έγινε τη δεκαετία του 1890 με την ανακάλυψη της πυοκυανάσης από τους Emmerich και Low. Προερχόταν από την Πseudomonas Aeruginosa και χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της χολέρας και του τύφου, αλλά με αμφίβολη αποτελεσματικότητα και ασφάλεια. Το 1909 ο Paul Ehrlich, άρχισε να χρησιμοποιεί ένα φάρμακο που προερχόταν από αρσενικό και ήταν αποτελεσματικό στη θεραπεία της σύφιλης. Όμως, η κορυφαία στιγμή ήρθε με την ανακάλυψη της πενικιλίνης από τον Αλεξάντερ Φλέμιγκ το 1928, όταν μούχλα μόλυνε καλλιέργειες σταφυλόκοκκου. Αν και ο Ernest Duchesne, είχε εντοπίσει αντιβιοτικές ιδιότητες από το 1897, η πενικιλίνη αργότερα καθαρισμένη από τους (Florey/Chain), παρήχθει σε μεγάλες ποσότητες. Το 1940, ήταν η χρυσή εποχή των αντιβιοτικών γιατί ανακαλύφθηκαν πολυάριθμοι τύποι αντιβιοτικών σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν υπερβολικά. Αυτή η ανεξέλεγκτη χρήση αντιβιοτικών, ευνόησε την ανάπτυξη ανθεκτικότητας θέτοντας σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα τους.
Τα αντιβιοτικά επέτρεψαν:
α) Tην αντιμετώπιση προηγουμένως θανατηφόρων μολυσματικών ασθενειών
β) Την εξέλιξη των ιατρικών ειδικοτήτων
γ) Την ανάπτυξη διαδικασιών, όπως οι χειρουργικές επεμβάσεις, οι μεταμοσχεύσεις και η θεραπεία του καρκίνου
δ) Στην κτηνιατρική για τη θεραπεία άρρωστων ζώων, για τη βελτίωση της προφύλαξης και για την πρόληψη.
Δεν υπάρχει μια ενιαία “ισχυρή αντιβίωση”, όταν όλα τα άλλα αντιβιοτικά έχουν αποτύχει σε μια θεραπεία να αντιμετωπισθεί ένας παθογόνος μικροοργανισμός, οι επιστήμονες ερευνητές του τμήματος χημείας του Ινστιτούτου Ερευνών SCRIPPS στην Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον Dayl Boger, οι οποίοι και έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), δήλωσαν, ότι οι γιατροί μπορούν να χρησιμοποιούν τη νέα τροποποιημένη μορφή βανκομυκίνης, η οποία είναι 25000 φορές πιο ισχυρή από την κανονική βανκομυκίνη, χωρίς να φοβούνται την ανάπτυξη ανθεκτικότητας.
Σύμφωνα με στοιχεία που εξέδωσε το ΕυρωπαΪκό Κέντρο Ελέγχου Πρόληψης Ασθενειών (ECDC), αναφορικά με την κατανάλωση αντιβιοτικών στις χώρες μέλη της ΕΕ, η χώρα μας καταλαμβάνει ην πρώτη θέση και με μεγάλη διαφορά.
Συγκεκριμένα
α) το 75% των αντιβιοτικών λαμβάνονται για λοιμώξεις του αναπνευστικού, 70% των λοιμώξεων αυτών δεν χρειάζονται αντιβιοτικά.
β) το 95% των ενηλίκων Ελλήνων παίρνουν αντιβίωση για ιογενή φαρυγγο-αμυγδαλίτιδα.
γ) ο Έλληνας παίρνει αντιβίωση για κοινό κρυολόγημα στο 75% με συνταγή ιατρού.
δ) το) 60% των φαρμακείων της γειτονιάς περιλαμβάνουν αντιβιοτικά χωρίς συνταγή ιατρού.
ε) το 20%- 40% των Ελληνίδων δίνουν αντιβίωση στα παιδιά τους χωρίς συνταγή ιατρού.
Είναι αποδεδειγμένο, με επιστημονικές έρευνες , ότι τα αντιβιοτικά δεν θεραπεύουν τις ιογενείς λοιμώξεις και δεν βελτιώνουν τον πονόλαιμο και την ρινική καταρροή. Τα αντιβιοτικά δεν συμβάλλουν στην επιτάχυνση της ανάρρωσης από λοιμώξεις του ανωτέρου αναπνευστικού συστήματος. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να εμφανίζονται παρενέργειες, καθώς με τη λήψη αντιβιοτικών ορισμένοι άνθρωποι παρουσιάζουν παρενέργειες, όπως διάρροια, ναυτία και εξανθήματα. Η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα σε αντοχή των παθογόνων μικροοργανισμών στα αντιβιοτικά.
Στο έντερο βρίσκουμε διαφορετικές ομάδες βακτηρίων Όπως τα Συμβιωτικά (“καλά”) βακτήρια που είναι χρήσιμα σε εμάς. Μια άλλη κατηγορία είναι τα Παθογόνα (“κακά”), τα οποία μπορούν να μας βλάψουν όταν το ανοσοποιητικό μας σύστημα δεν είναι αρκετά ισχυρό. Τα Συνοδευτικά(“ουδέτερα”), τα οποία μπορεί να είναι ευεργετικά ή επιβλαβή ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες. Αξίζει να τονισθεί, ότι κάθε οικογένεια έχει ένα σταθερό και μοναδικό μικροβίωμα που μας ακολουθεί στη ζωή μας όπου κι αν πάμε. Αυτό το οικογενειακό μικροβίωμα,( δηλαδή η δική μας οικογενειακή συλλογή βακτηριακών πληθυσμών), είναι τόσο μοναδική όσο το DNA, μια και στο μέλλον θα χρησιμοποιείται και από την αστυνομία σαν στοιχείο σε παραβατικές και εγκληματικές πράξεις. Η λήψη αντιβιοτικών δεν έχει μόνο ατομικές επιπτώσεις.
το ανοσοποιητικό μας σύστημα φαίνεται να συνδέεται με το μικροβίωμα με έναν περίπλοκο και όχι πλήρως κατανοητό τρόπο. Γνωρίζουμε όμως πως το 80% του ανοσοποιητικού μας συστήματος δουλεύει κατά τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία της εντερικής μας χλωρίδας. Η απώλεια αυτής της ισορροπίας, μπορεί να είναι ο συνδετικός κρίκος που εξηγεί πολλές ασθένειες της σύγχρονης εποχής, όπως διάφορα αυτοάνοσα νοσήματα, ο σακχαρώδης διαβήτης,, η παχυσαρκία, διάφορες χρόνιες εντερικές λοιμώξεις, ακόμη και η κατάθλιψη. Η κατανάλωση αντιβιοτικών πάντα επηρεάζει την ισορροπία ανάμεσα στο μικροβίωμα του εντέρου και το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Η λήψη προβιοτικών (έτοιμα μικρόβια προς αποικισμό του εντέρου), μειώνει την επίδραση των αντιβιοτικών. Εδώ, θα πρέπει να τονισθεί , ότι κανείς δε γνωρίζει τις μεσο-μακροπρόθεσμες αλλαγές σε όσους ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά λαμβάνουν συχνά αντιβιοτικά.
Συμπέρασμα
Σε κάθε περίπτωση, η χορήγηση αντιβιοτικών θα πρέπει να αξιολογείται πάντα από τον θεράποντα ιατρό εξατομικευμένα.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
