Ένα «Μουντιάλ» ελπίδας για τα κορίτσια των μεταναστών στις ΗΠΑ

«Πάτα!», «Πίεσε!», «Ωραία πάσα!». Οι φωνές του προπονητή «σκίζουν» τον αέρα του Πόρτλαντ στις ΗΠΑ, καθώς μια νεαρή παίκτρια ποδοσφαίρου ελίσσεται ανάμεσα στις αμυντικούς. Με ένα κοφτό σουτ, στέλνει την μπάλα στα δίχτυα και ο πάγκος ξεσπάει σε πανηγυρισμούς. Για μια στιγμή, το μόνο που υπάρχει είναι η χαρά του γκολ. Όμως, πίσω από τις γραμμές του γηπέδου, οι οικογένειες αυτών των κοριτσιών δίνουν έναν πολύ πιο δύσκολο αγώνα: Αυτόν ενάντια στον φόβο της απέλασης.

Την περασμένη Κυριακή (29/03), το Όρεγκον φιλοξένησε ένα ιδιαίτερο «Παγκόσμιο Κύπελλο». Δεν υπήρχαν εκατομμύρια ευρώ σε έπαθλα, ούτε τηλεοπτικά δικαιώματα. Υπήρχαν όμως κορίτσια από το Μεξικό, τη Σομαλία και τη Μιανμάρ, που χρησιμοποίησαν το ποδόσφαιρο ως «ασπίδα» απέναντι στις επιχειρήσεις της ομοσπονδιακής υπηρεσίας μετανάστευσης (ICE).

«Να βγάλουμε τον τρόμο από τις καρδιές μας»

Ενορχηστρωτής αυτής της προσπάθειας είναι ο Σομ Σουμπεντί, ένας ακτιβιστής που γνωρίζει καλά τι σημαίνει ξεριζωμός. Πρόσφυγας από το Μπουτάν ο ίδιος, έφτασε στις ΗΠΑ το 2008 αναζητώντας ασφάλεια. Σήμερα, βλέπει την κοινότητά του να ζει υπό καθεστώς πολιορκίας.

«Η ICE και οι ομοσπονδιακές Αρχές πρέπει να φύγουν από τα γήπεδα ποδοσφαίρου μας και, το πιο σημαντικό, από τον φόβο στις καρδιές και τα μυαλά μας», δήλωσε ο Σουμπεντί κατά την τελετή έναρξης.

Για τον ίδιο, το τουρνουά είναι κάτι παραπάνω από αθλητισμός. Είναι μια πράξη αντίστασης στη μοναξιά και την ανασφάλεια. «Αυτό είναι κάτι περισσότερο από έναν διαγωνισμό. Είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο. Το μετατρέπουμε σε μια κοινοτική εκδήλωση, ώστε να νιώθουν ότι τις εκτιμούν και τις καλωσορίζουν», είπε στο Associated Press.

Ο Σουμπεντί ανήκει στους Λοτσάμπα, μια εθνοτική ομάδα που μιλάει τη γλώσσα του Νεπάλ και αποτέλεσε στόχο των Αρχών του Μπουτάν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έζησε για χρόνια σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Νεπάλ και έφτασε στο Πόρτλαντ το 2008, αποκτώντας τελικά την αμερικανική υπηκοότητα.

Ο «σκιώδης» αντίπαλος

Ο φόβος για τις ομοσπονδιακές αρχές μετανάστευσης έχει κυριεύσει τον αθλητισμό των νέων σε ολόκληρη τη χώρα. Ο φόβος έχει εισχωρήσει στην καθημερινότητα των παιδιών: Αγώνες ακυρώνονται επειδή υπάλληλοι της ICE εμφανίζονται σε πάρκα, ενώ μαθητές συλλαμβάνονται καθ’ οδόν για την προπόνηση.

Το περασμένο φθινόπωρο, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νέων του Όρεγκον ανακοίνωσε την ακύρωση ή την αναπρογραμματισμό αρκετών αγώνων στο Πόρτλαντ λόγω ανησυχιών για την παρουσία υπαλλήλων της υπηρεσίας μετανάστευσης στα πάρκα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Oregonian/OregonLive. Ένας προπονητής ομάδας νέων μπέιζμπολ της Νέας Υόρκης παρενέβη όταν υπάλληλοι της ICE πλησίασαν την ομάδα του κατά τη διάρκεια της προπόνησης, σύμφωνα με δημοσίευμα του τηλεοπτικού σταθμού WABC-TV τον περασμένο Ιούλιο. Επίσης, ένας μαθητής λυκείου της Μασαχουσέτης συνελήφθη από υπαλλήλους της υπηρεσίας μετανάστευσης ενώ κατευθυνόταν στην προπόνηση βόλεϊ τον περασμένο Μάιο, πριν αφεθεί ελεύθερος.

Η επιβολή των μεταναστευτικών νόμων επί κυβέρνησης Τραμπ αυξήθηκε κατακόρυφα στην περιοχή του Βορειοδυτικού Ειρηνικού το περασμένο φθινόπωρο, πλησιάζοντας τα ιστορικά υψηλά επίπεδα που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Ομπάμα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον. Στο Όρεγκον, η αύξηση αυτή οδήγησε στη σύλληψη σχεδόν 1.200 ατόμων από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο.

Το κτήριο της ICE στο Πόρτλαντ αποτελεί εδώ και τον περασμένο Ιούνιο θέατρο συνεχιζόμενων διαμαρτυριών κατά της καταστολής της μετανάστευσης από την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων μηνών νυχτερινών διαδηλώσεων. Η χρήση χημικών όπλων, όπως δακρυγόνα, από ομοσπονδιακούς αξιωματικούς για τη διάλυση του πλήθους στο κτήριο αποτελεί αντικείμενο δύο αγωγών, που έχουν ασκηθεί αντίστοιχα από κατοίκους της περιοχής και διαδηλωτές, οι οποίες εκκρεμούν επί του παρόντος ενώπιον ομοσπονδιακού εφετείου.

Ορισμένες από τις παίκτριες του τουρνουά – ηλικίας 10-18 ετών, των οποίων οι οικογένειες κατάγονται από χώρες όπως το Μεξικό, η Σομαλία και η Μιανμάρ – έχουν επηρεαστεί άμεσα από τα αυστηρά μέτρα κατά της μετανάστευσης.

Η ιστορία της 15χρονης Βαλέρια Χερνάντες αποτυπώνει το μέγεθος της τραγωδίας. Ο αδελφός της, ο άνθρωπος που την ενέπνευσε να παίξει ποδόσφαιρο και ο «καλύτερός της φίλος», απελάθηκε πρόσφατα στο Μεξικό. «Έσπασα εκείνη τη στιγμή», εξομολογείται με τρεμάμενη φωνή. Πριν τον πρώτο της αγώνα την Κυριακή (29/03), του έστειλε μια φωτογραφία. Παίζει γι’ αυτόν, παίζει για να νιώθει ότι είναι ακόμα κοντά της.

Έγινε πιο δύσκολο να πηγαίνει στις προπονήσεις, καθώς ο αδελφός της συνήθιζε να την πηγαίνει με το αυτοκίνητο. Ήταν η κύρια πηγή έμπνευσής της για να παίζει ποδόσφαιρο, είπε, προσθέτοντας ότι του έστειλε μια φωτογραφία από το τουρνουά πριν από τον πρώτο της αγώνα. «Ήταν απλά πολύ παθιασμένος με αυτό», είπε, «οπότε ήθελα να γίνω ακριβώς όπως αυτός».

Στην τελετή έναρξης, η Βαλέρια, η μητέρα της και η μικρότερη αδελφή της έλαβαν ως δώρο πολύχρωμα κασκόλ ως σύμβολα υποστήριξης, ενώ αντιμετωπίζουν την απέλαση του αγαπημένου τους προσώπου, με τον οποίο «αξίζουν να είναι ενωμένες», είπε ο Σουμπεντί, ο οποίος διηγήθηκε πώς η 11χρονη κόρη του φοβόταν να πάει στην προπόνηση ποδοσφαίρου, αφού τον περασμένο χειμώνα είχαν αναφερθεί υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης κοντά στο σχολείο της.

Αλληλεγγύη στην κοινότητα

Για να συμβάλουν στη δημιουργία ενός αισθήματος ασφάλειας κατά τη διάρκεια του τουρνουά, παρευρέθηκαν αστυνομικοί από δύο αστυνομικά τμήματα και μια τοπική οργάνωση για τα δικαιώματα των μεταναστών. Κατά διαστήματα, οι αστυνομικοί παρατηρούνταν στις παρυφές του πάρκου να συνομιλούν με τους συμμετέχοντες ή μέσα στο περιπολικό τους στο χώρο στάθμευσης. Σύμφωνα με τον νόμο περί «ασύλου» του Όρεγκον, απαγορεύεται στην τοπική αστυνομία να συνδράμει στις ομοσπονδιακές αρχές επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας.

«Η παρουσία τους βοήθησε τις οικογένειες να αισθάνονται προστατευμένες, όχι υπό αστυνομική επιτήρηση», είπε ο Σουμπεντί, ενώ παρουσία πλήθους υποστηρικτών και οικογενειών συνέβαλε επίσης στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ασφάλειας, είπε.

«Όταν υπάρχει η αίσθηση ότι η κοινότητα στηρίζει αυτά τα κορίτσια, νομίζω ότι αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα ότι ανήκουν κάπου, ένα αίσθημα ασφάλειας», είπε ο Σουμπεντί.

Χάρη στις δωρεές, η συμμετοχή στο τουρνουά – συμπεριλαμβανομένων των φανελών και των ποδοσφαιρικών παπουτσιών – ήταν δωρεάν για τα κορίτσια, τα οποία χωρίστηκαν σε έξι ομάδες. Ορισμένες ομάδες εκπροσώπησαν συγκεκριμένες κοινότητες και ομάδες, όπως τον λαό των Καρέν στη Μιανμάρ και τον Οργανισμό Αφρικανών Προσφύγων και Μεταναστών.

Υπήρξε επίσης αλληλεγγύη μεταξύ των παικτριών. Μερικά κορίτσια που δεν προέρχονταν από οικογένειες μεταναστών ήθελαν να συμμετάσχουν στο τουρνουά και έγιναν δεκτά, καθώς η εκδήλωση ήταν ανοιχτή σε όλους, είπε ο Σουμπεντί. Οι ομάδες που κατέλαβαν την πρώτη και τη δεύτερη θέση έλαβαν τρόπαια.

Δεκάδες άτομα δήλωσαν συμμετοχή ως εθελοντές, μεταξύ άλλων ως διαιτητές και προπονητές. Ο Σέρτζιο Μεντέλ ήταν εθελοντής προπονητής μιας ομάδας στην οποία συμμετείχε και η 16χρονη κόρη του. Παλαιότερα έπαιζε επαγγελματικά στο Μεξικό και από την άφιξή του στις ΗΠΑ το 1997 έχει προπονήσει σε διάφορα επίπεδα.

Ως το πιο διαδεδομένο και δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, το ποδόσφαιρο έχει τον τρόπο να φέρνει κοντά διαφορετικές κοινότητες, με παρόμοια τουρνουά ποδοσφαίρου για μετανάστες να διοργανώνονται στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια.

Πηγή: Associated Press