Ένας αιώνας Φωστήρας, μία ομάδα με δυναμική που τη διατηρεί καις τις μέρες μας, ανεξάρτητα από τις κατηγορίες που κατά καιρούς αγωνίζεται. Διατηρεί πιστούς φίλους που τον επιλέγουν σαν «πρώτη ομάδα» της καρδιάς τους και όχι σαν συμπληρωματική επιλογή στο περιθώριο κάποιας από τις λεγόμενες μεγάλες. Όσοι τον υπηρέτησαν κρατάνε στο θησαυροφυλάκιο των αναμνήσεών τους, μοναδικές στιγμές.
Ο Παύλος Γεράκης φόρεσε τη φανέλα του Φωστήρα, έζησε μοναδικές στιγμές σε μία άλλη ρομαντική ποδοσφαιρική εποχή και μοιράστηκε μαζί μας τις αναμνήσεις του.
-Πως βρεθήκατε να φοράτε τη φανέλα του Φωστήρα;
-«Πήγα στον Φωστήρα, αφού προηγουμένως με είχε δώσει με υποσχετική ενός χρόνου ο Παναθηναϊκός στον Βύζα Μεγάρων, στα πλαίσια ανταλλαγμάτων για τη μεταγραφή του Σάκη Κουβά που είχε γίνει το 1971.
Την επόμενη χρονιά το 1972 πήγα από τον Βύζα στον Φωστήρα, όπου έπαιξα τρία χρόνια πριν φύγω για την Αμερική».
-Πόσο δεμένος ήταν ο κόσμος της περιοχής του Ταύρου με την ομάδα;
-«Ο κόσμος εκεί ήταν σαν οικογένεια, γέμιζε το γήπεδο και έπαιξε ρόλο ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί από πολλούς Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Αγαπούσαν με φανατισμό την ομάδα και ήταν “μανουρατζήδες”, αλλά δεν έκαναν επεισόδια όπως αυτά που γίνονται σήμερα στο ποδόσφαιρο.
Στο Φωστήρα έπαιξαν και παίκτες όπως οι Ρέλλης, Αβαγιανέλλης, Σινανίδης και άλλοι που έπαιζαν και σε ομάδες που συμμετείχαν στο στρατιωτικό πρωτάθλημα και γνωριζόμασταν από εκεί, εγώ έπαιζα στην ομάδα του λιμενικού».
Φωστήρ - Εθνικός 1-1, ΒΡΑΔΥΝΗ 16-4-1973-Μιλήστε μας για τα γήπεδα της εποχής.
-«Τα περισσότερα γήπεδα ήταν ξερά, πολύ διαφορετικά τα παπούτσια από αυτά της σημερινής εποχής, διαφορετικές και οι μπάλες, σήμερα μιλάς στη μπάλα και αυτή έρχεται. Τότε οι παίκτες ήταν παλληκάρια και αρκετά δυναμικοί. Υπήρχαν βέβαια και μερικοί, κυρίως σε θέσεις μπακ που έπαιζαν μερικές φορές βρώμικα, αλλά γενικά όλοι οι παίκτες της εποχής, παρά το δυνατό παιχνίδι στο τέλος τα βρίσκαμε».
-Ποιες διαφορές εντοπίζετε στο ποδόσφαιρο της εποχής που παίζατε και στο σημερινό;
-«Οι διαφορές μεταξύ της εποχής που έπαιζα εγώ και της σημερινής, είναι τεράστιες, δεν υπάρχει καμία σχέση ειδικά στην οργάνωση, τότε υπήρχαν πρόεδροι που αγαπούσαν την ομάδα, ενώ στη σημερινή εποχή υπάρχουν πρόεδροι που επιχειρούν να βγάλουν λεφτά, τότε ήταν ημιεπαγγελματικό το ποδόσφαιρο και σήμερα είναι επιχείρηση. Η αμοιβή μας τότε ήταν ότι μέσω του ποδοσφαίρου μπορούσε κάποιος να εξασφαλίσει μία θέση στο δημόσιο και να έχει σταθερό μισθό, για την ποδοσφαιρική μας δραστηριότητα παίρναμε λίγα χρήματα».
-Ποιο ήταν το αγωνιστικό πλαίσιο που χαρακτήριζε τον Φωστήρα;
-«Η ομάδα ήταν φτωχή ομάδα και πάντα είχε το άγχος να μην πέσει, ο κόσμος της περιοχής ήταν μεροκαματιάρηδες φουκαράδες. Υπήρχαν βέβαια και καλά χρόνια, θυμάμαι ότι από τα τρία χρόνια που έπαιξα τα δύο πρώτα ήταν καλά και την τρίτη χρονιά πέσαμε. Μην ξεχνάμε ότι ο Φωστήρας με τις νίκες επί των “μεγάλων” του ελληνικού ποδοσφαίρου, πήρε το παρατσούκλι “Φονέας των γιγάντων”».
-Σας έχει μείνει κάποια χαρακτηριστική στιγμή;
-«Θυμάμαι στον Ταύρο μία νίκη μας με 2-1 επί της ΑΕΚ που είχε τερματοφύλακα τον Λάκη Στεργιούδα στις 27/5/1973, που έβαλα το ένα από τα δύο γκολ και με το αποτέλεσμα αυτό σωθήκαμε».
-Τι θα ευχόσασταν για τα 100 χρόνια της ομάδας;
-«Για τα 100 χρόνια του Φωστήρα, εύχομαι η ομάδα να πάει καλύτερα, να ξανανέβει και γιατί όχι στο μέλλον να φτάσει στην Α’ Εθνική».
Συνέντευξη & έγχρωμες φωτο: Νάσος Μπράτσος
Φωστήρας – Ηρακλής Ψαχνών: 1-0, 30/3/2014
Σχετική είδηση: Ο Θανάσης Αλβέρτος για τα 100 χρόνια του Φωστήρα και την ποδοσφαιρική απεργία επί δικτατορίας
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
