Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε
Αγαπημένη μου Σοφία
Κυρίες και κύριοι εκπρόσωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης 

Πριν καιρό, πολύ καιρό, είχα γράψει κάπου:
 -	κι ευχαριστώ το Θεό που, γεννώντας με τζιομπανοπαίδι, απόπαιδο του πολιτισμού, μου ’δωσε τη σπάνια δυνατότητα να βλέπω όπως οι πολλοί, ν’ ακούω όπως κάμποσοι, ν’ ασχολούμαι  όπως, δυστυχώς λίγοι …

Αλήθεια, πόσο με αφορούν αυτά; Έγιναν αλλαγές γύρω μας και πώς; Πόσο συμμετείχα σ’ αυτές; Τί κατάλαβα έστω, τώρα, στο τέλος; Χάθηκε το όραμα; 
Όχι! Δεν έχασα το νόημά μου.  Μάλλον άλλαξε η σημασία των πραγμάτων! 
		
				---------------------

Στα τέλη του περασμένου αιώνα, οι κοινωνιολόγοι υποστήριζαν την άποψη πως στην επιστημονική πρακτική έχει επικρατήσει η άποψη ότι αρμοδιότητα της κοινωνιολογίας είναι η μελέτη των «σύγχρονων κοινωνιών δυτικού τύπου» ενώ εκείνη της πολιτισμικής και κοινωνικής ανθρωπολογίας η μελέτη των παραδοσιακών κοινωνιών του τρίτου κόσμου. 
Και διέκριναν, εκτός από τις «προοδευμένες κοινωνίες» και τις «παραδοσιακές του τρίτου κόσμου», επί πλέον και τις παραδοσιακές κοινωνίες της Μεσογείου οι οποίες φέρουν χαρακτηριστικά και των δύο άλλων κατηγοριών και που πρωταγωνιστικά μελετά η λαογραφία. 
Τέτοιες κοινωνίες, των οποίων η προέλευση μπορεί να αναχθεί  σε παλαιότερες εποχές,  χαρακτηρίζονται είτε από καθαρά γεωγραφικούς παράγοντες είτε από έντονα στοιχεία  πολιτιστικής συμπεριφοράς που κυριαρχούν σε κάθε τομέα των εκδηλώσεών τους. 
Οι κοινοτικές αυτές ομάδες που κάποιοι ονομάζουν συμβιωτικές με έντονα τα στοιχεία κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, βασίζονται σε οικογενειακές και συγγενικές σχέσεις και δεν χαρακτηρίζονται από την αλλοτρίωση του αστικού τρόπου ζωής. Πρόκειται για κοινωνίες των «συγγενών» οι οποίες, σε αντίθεση με τις κοινωνίες των «πολιτών», αποτελούν τις δύο αντιθέτου είδους κοινωνίες που σε τελική ανάλυση αντιστοιχούν σε διαφορές κοινωνικής συγκρότησης και δομής.
ﾌ鱆 鱆 �ﾞ �粳鳰ﾞ ﾞ 裴瀅�ﾞ ��鳫ﾟ�, � �ﾟ� 蓴� �硅 �鳫�焏硼  褞ﾟ �ﾝ �鴟鴣�鳰ﾞ ��ﾜ蓊 � 葹� 褊�� �鴟鴣�鳰� 蔟櫤�� 硼ﾜ�褫� � 褞ﾟ�� �硅 裴鴈鳰� 葹�硅� �硅 ��鉈� � 矚� �鱆� �ﾟ碵� 籤���碪 ��鳫ﾟ碪, ﾞ� �� ﾓ碵碎磑ﾜ瀅� ﾞ ﾓ碵碎磑硼矚��. ﾅ鮱�鱚�ﾝ瀅� ﾝ �襁ﾝ焏褪 碣��� ﾝ�� � ﾅ��鈿鳰� �鴟鴣��, 跣� 瀅�砌鳰ﾜ �硼ﾝ瀅�  鱠鵈 脩肓��� 涖鴦鴣���,  褄鱚�ﾜ. 
Κλειστές μονάδες από τη φύση τους, με βασικό δομικό κοινωνικό υλικό την  διευρυμένη ή εκτεταμένη  οικογένεια διατηρούσαν τις απαραίτητες μόνο εξωτερικές σχέσεις, αυτές που ήταν ζωτικής σημασίας. 
Το σαρακατσιάνικο τσελιγκάτο διέπονταν από απαράβατους κανόνες ηθικής όπου ο ατομικισμός έπρεπε να ενταχθεί στο σύνολο που μπορούσε να διαιωνίσει τις απαραίτητες κοινωνικές δομές. Από την ώρα που τόσο το άτομο όσο και η ομάδα έμπαιναν στο σύστημα συγγένειας και συμμαχίας, ήταν πάντα κοινωνικά τοποθετημένοι και ταξινομημένοι. Η κάθε κοινωνική λειτουργία διέπονταν από συγκεκριμένη κανοναρχία και κώδικες προαιώνιους.

Σήμερα οι ιστορικές συγκυρίες και η κοινωνικοοικομική πραγματιότητα, νομοτελειακά, επέφεραν τις δομικές τους αλλαγές και στη σαρακατσιάνικη νομαδική κοινωνία. Παρασυρμένοι απ’ τον άνεμο μιας ιλιγγιώδους τεχνολογικής εποχής όχι πια στο περιθώριο αλλά ενεργά μετέχοντες και οι Σαρακατσιάνοι οδεύουμε προς το τέλος.
Μια συμβιωτική ομάδα, ακραιφνώς ελληνική, με καταβολές προαιώνιες και μια  πρωτοφανή διαίσθηση ηθικής που κράτησε μόνο όσα θεώρησε απαραίτητα απ’ τις εποχές και τα σημαντικά γεγονότα, δείχνει να κλείνει τον βιολογικό της κύκλο. Πεθαίνει όταν στερηθεί τον αέρα της, το τραχύ γεωφυσικό περιβάλλον. Μια ανυπότακτη κοινότητα που, ακολουθώντας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, φαίνεται να καταξιώνεται μόνο όταν δέχεται έντονες εξωτερικές πιέσεις, αποτελεί σήμερα παρελθόν. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Οθωμανικές διώξεις, οι πρωτοφανείς πιέσεις του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού ή η αδιαφορία έως και προκατάληψη της επίσημης ελληνικής πολιτείας, φαίνεται να γίνεται χωρίς κανείς να το επιδιώκει. 
ﾏ� �磑ﾜ瀅� � 褞ﾝ跚� ﾜ�� �磑ﾜ  �磅�ﾞ, 糢趁焏鳫ﾞ �硅 �顋�硼鳰ﾞ �蔡, ﾞ 硼 鞏�襁� ﾝ跚� � �� � ��碣鴟硴鴣�ﾞ�, � 粳��銷硼鳰ﾞ� �硅 �襁矮鴆�銷硼鳰ﾞ� 籤���碪 ��鳫ﾟ碪, ������ �褥� ﾝ�鞦�糀�, �礦ﾟ �� � ﾜ��� ���, ﾞ� 磋���鴿�ﾝ瀅�, � 蓴碆磑鳰ﾞ 鉅鳰ﾞ �硅 襄�磑鳰ﾞ �磑ﾜ襄 � 碵� �碣鴟硴鴣��. ﾊ硅 � ;
Ίσως, για την ειρωνία της υποθέσεως, το προαιώνιο μαγικοθρησκευτικό τραγούδι με τη μορφή της προφητείας του Πατροκοσμά του Αιτωλού, ηχήσει για τελευταία φορά: 
Μια μέρα οι Σαρακατσιάνοι θα χωριστούν στα τέσσερα κομμάτια. Όσοι παν’ έβγα ηλιού θα γυρίσουν φορτωμένοι με αρμαθιές φτώχεια και κακομοιριά. Όσοι πάν’ κατ’ το βοριά θα λουφάξουν. Κι όσοι δε βουργαρέψουν θα κυριέψουν. Στο τέλος όλοι θα χαθούν. Μα σαν χαλάσουν οι Σαρακατσάνοι θα χαθεί κι κόσμος ολάκαιρος.
    			---------------------
Η παρούσα συλλογή με τραγούδια, κατά το πλείστον από τον κοινωνικό και κυρίαρχα νομαδικό τρόπο ζωής των προγόνων μου, θεωρώ ότι θα μπορούσε να αποτελέσει μια κατάθεση σεβασμού και τιμής σ’ έναν προαιώνιο πολιτισμό που οδεύει προς το τέλος του. Θα ήταν απολύτως ουτοπική κάθε αντίληψη παρουσίασης ενός μουσικού πολιτισμού στην ολότητά του, στα στενά περιθώρια ενός δίσκου 14 τραγουδιών. Φιλοδοξία μας είναι η παρούσα συλλογή να επιτύχει, ως ένα βαθμό, μια αξιοπρεπή παρουσίαση ενός αποσπάσματος αυτού του πολιτισμού.
Για την ταυτότητα αυτή, ο αείμνηστος Γιώργος Παπαδάκης έγραφε, προ εικοσαετίας: «Είναι ιδιαιτέρως πολύπλοκο να εξηγηθεί σήμερα, ιδίως σε νέους αλλά και σε περισσότερο εξοικειωμένους με την παραδοσιακή μουσική ακροατές, το γιατί και το πώς  ένα ηχόχρωμα ή στολίδι που πλουτίζει τη μελωδία, δεν ήταν απλή ή αυθαίρετη επιλογή του ερμηνευτή αλλά ότι έχει νόημα, ιστορία και, κυρίως, σχέση με το περιβάλλον.  Με την ύπαιθρο, τη φύση, την άνοιξη ή τον βαρύ χειμώνα».
ﾇ 蒟髜�褊ﾞ � 碵ﾟ 蕈, � 籖粃鱆 蒟� 褞鰾ﾟ硼 ﾟ� �ﾝ鶯 褌ﾜ�, 碣��裃 �鱆 硼裲�鉚� 聳 肬� 肓� �ﾜ韃 �硴�� �褄襁鉚ﾞ. ﾊ硅  裲 � 碣��裃 �礪ﾞ��� � 蓚磑ﾞ �. 
Γιατί η σχέση με τη μελέτη της παραδοσιακής μουσικής  δεν είναι μια απλή ενασχόληση με ένα  μουσειακό θέμα, μα η καλλιέργεια ενός ζωντανού φαινομένου που δεν είναι λόγια, ήχοι, αισθήματα. Είναι όλα αυτά μαζί. Είναι ζώσα λειτουργία: γνωστική, εκπαιδευτική, αισθητική, θεραπευτική, ανανεωτική, κοινωνική, κινητική. Αυτή είναι μια κληρονομιά που δεν της αξίζει το περιθώριο.
Επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να διατηρώ τη ελπίδα ότι κάποια στοιχεία του μουσικού προγονικού μας πολιτισμού, αξίζουν την προσοχή σας.  
Σαρακατσιάνικα ΤΟΜΟΣ 3ος 
 1.	 Σαρακατσιάνικο παράπονο ποιμενικός σκοπός
 2.	 Δυο Άγιοι μαλλώνανε καθιστικό
 3.	 Γαϊτάνι ροδογάϊτανο στα τρία  
 4.	 Σκούζει η Μαυροθάλασσα τσάμικο
 5.	 Κάτω στο ρέμα στις μηλιές (Ρηνούλα)  στα τρία 
 6.	 Συνάλλαξα, στολίστηκα τσάμικο 
 7.	 Από μικρός ορφάνεψα στο ζωνάρι 
 8.	 Παιδιά μ’ πήρ’ ο Χινόπωρος  καθιστικό
 9.	Τούτα τα χιόνια τα βαριά   στα τρία
 10.	Σπαθούλας (σταυρωτό – Σπαθούλα) 
 11.	Οι Κλέφτες επροσκύνησαν κλέφτικο
 12.	 Ποιός είδε πράσινο δεντρί  τσάμικο
 13.	 Μια κόρη με τη μάνα της στα τρία 
 14.	 Της νύφης και της πεθεράς καθιστικό του γάμου 

Για τη συμβολή τους στην πραγμάτωση του έργου, θερμά ευχαριστώ:

Τις και τους κατά καιρούς και τόπους πληροφορητές

Όλους τους συντελεστές του έργου

Μουσικοί:

Τραγούδι:			Βασίλης Σερμπέζης 
+Χρήστος Κουτσογιάννης στο Νο 11
Τραγούδι παρέας: 		Κώστας Τζελέπης, Γιώργος Ματθαίου, 							Γιάννης Λίτσιος στο Νο 3
Κλαρίνο – φλογέρα:		Κώστας Τζελέπης
Βιολί:				Κώστας Καραπάνος 
Λαούτο:		Γιώργος Ματθαίου & Γιάννης Διαμάντης
Ντέφι:				Γιάννης Λίτσιος

Φιλική συμμετοχή : 
Φλογέρα			Χρήστος Γαλανής στο τραγούδι Νο 1
Βιολί				Παναγιώτης Μπούσιος στα   Νο 2 και Νο 3

Ηχοληψία:		Αστέριος Τράκας 
Ηχογράφηση: 		studio Fonografos Γαλάτιστα 
Remix – mastering:		Αστέριος Τράκας 

Μεταφράσεις κειμένων	 	Κοσμάς Ρορόπουλος
Φωτογραφία			Γιάννης Τεπετσικλής
Επιμέλεια δημιουργικού		Χρήστος Σερμπέζης
			  	Γιώργος Δεληολάνης

Μουσική Επιμέλεια, 
εκτέλεση παραγωγής, έρευνα, 
καλλιτεχνική επιμέλεια,
διεύθυνση παραγωγής 		Βασίλης Σερμπέζης

Έκδοση 
Παραγωγή ψηφιακού δίσκου 	Fonografos Recordings, 2021